บทที่ 1093 ตายไปอีกคน

ไป๋ยี่เฟยโกรธจนแทบยืนไม่นิ่ง เอาคำพูดที่ทำให้คนอื่นเกลียดแบบนี้มาพูด นี่มันคือการจงใจไม่ใช่เหรอ？

ถึงแม้เยว่จะเตือนว่าให้รีบจัดการคนพวกนี้ซะก่อนที่พลังของตนเองจะใช้หมด แต่จะต้องโหดเหี้ยมขนาดนี้ไหม？

ชั่วพริบตาเดียว ฝ่ามือของจื่ออีก็มาถึงหน้าของไป๋ยี่เฟยทันที ไป๋ยี่เฟยไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก ตนจะต้องต่อสู้กับจื่ออี ผมยื่นฝ่ามือปะทะ

“ปึ้ง！”

จื่ออีถูกทำร้ายจนถอยไปไกล

ในเวลาเดียวกัน เทียนฉี เหลียงหมิงเยว่กับจีไซก็จู่โจมเข้ามาพร้อมกัน

ไป๋ยี่เฟยรู้ดีว่าตัวเองไม่มีเวลาให้ตอบโต้กลับมากนัก เขาจึงใช้ทักษะพรสวรรค์ของเขาอีกครั้ง แล้วหายวับไปต่อหน้าของพวกเขา

วินาทีต่อมา ไป๋ยี่เฟยปรากฏอยู่ด้านหลังของจีไซ

“ระวัง！”

หลังจากที่เหลียงหมิงเยว่มองเห็น ก็รีบส่งเสียงเตือนทันที แต่ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยใช้มัดกระแทกไปที่ศีรษะของจีไซ

“ปึ้ง！”

“อ้าก！”

จีไซร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เหมือนศีรษะของเขาจะแบะออก แม้แต่สมองของเขายังกระเด็นออกมา

เลือดที่ปะปนกับสมองกระเซ็นไปที่เหลียงหมิงเยว่ที่อยู่ใกล้ที่สุด เหลียงหมิงเยว่สั่นไปทั้งตัว เกือบจะกลั้นเสียงอาเจียนไม่อยู่

จื่ออีกับคนอื่นๆที่เห็นฉากนี้ มีความหวาดกลัวไป๋ยี่เฟยเพิ่มขึ้น

และที่ไป๋ยี่เฟยเลือกที่จะฆ่าจีไซก่อน เป็นเพียงเพราะว่าเขาอยากแก้แค้นจีไซเท่านั้น

“พ่อ！”

หยุนอิงที่ถูกไป๋ยี่เฟยตบกระเด็นล้มลงกับพื้นยังไม่สามารถลุกขึ้นมาได้พอเห็นฉากนี้เข้าจึงทำให้เธอแค้นมาก ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งไปยังจีไซ

จีไซล้มลงกับพื้น ทั้งร่างของเขายังคงไม่บุบสลายยกเว้นสมอง แต่เพียงแค่สมองของเขาระเบิดออก มันก็ดูน่ากลัวพอแล้ว

“พ่อ！”หยุนอิงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลย เธอทรุดตัวลงข้างๆจีไซ มองดูจีไซที่ไม่เหลือไว้แต่คำพูดก่อนลาจาก ตายไปทั้งๆแบบนี้ ต้องเจ็บปวดหัวใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

ในขณะเดียวกัน ความโกรธแค้นต่อไป๋ยี่เฟยก็มีเพิ่มขึ้นเช่นกัน

“ไป๋ยี่เฟย！”หยุนอิงหันกลับไป ใช้สายตาโหดเหี้ยมจ้องมองไปที่ไป๋ยี่เฟย

การแสดงออกของไป๋ยี่เฟยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง กระทั่งยังพูดว่า“จะลุยก็รีบมาเถอะ อย่าเสียเวลากินข้าวของท่านเทียดฉัน！”

“แม่งเอ้ย！”เทียนฉีถูกกระตุ้นให้โกรธ เขาสบถด่าแล้วจู่โจมอีกครั้ง

คราวนี้ไป๋ยี่เฟยมองเห็นเทียนฉีเริ่มโจมตี เขาจึงส่งหมัดต่อยออกไป

สองหมัดปะทะกันอีกครั้ง และมีเสียงดังสนั่น

แต่คราวนี้ ไป๋ยี่เฟยใช้พลังอ้านจิ้งทั้งหมด ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เทียนฉีไม่เพียงแต่ถูกต่อยจนกระเด็น แขนของเขายังถูกทำลายจนจากพลังอ้านจิ้งของไป๋ยี่เฟย

“อ้าก！”

หลังจากที่เทียนฉีล้มลงพื้น เขากระอักเลือด เสียง“พู่”

และแขนขวาของเขาก็ร่วงลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

พอเห็นฉากนี้ เหลียงหมิงเยว่สะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะตายหรือไม่ถ้าเขายังคงต่อสู้ต่อไป

การแสดงออกของจื่ออีท่าทีเคร่งขรึมมาก พวกเขาได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้แล้ว พลังของพวกเขาก็ลดถอยไปมาก เมื่อเผชิญหน้ากับความแข็งแกร่งของแดนเหนือเทพยุทธ์อย่างไป๋ยี่เฟย ถูกเขาฆ่าตายเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็ว แต่เอก็ยังยากแก้แค้นให้ศิษย์พี่อยู่ดี

“อ้าก！”

จื่ออีตะโกนเสียงดัง แล้วพุ่งตรงไปยังไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยที่เห็นแบบนี้จึงเบี่ยงตัวหลบหลีก พูดตามตรง เขายังไม่สามารถลงมือฆ่าจื่ออีได้ เขาไม่ใช้คนที่ไม่มีหัวใจ ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงเลือกที่จะหลบ

ฝ่ามือของจื่ออีว่างเปล่า เธอรู้สึกโกรธและไม่พอใจมากยิ่งขึ้น“นายหลบทำไม？สู้กับฉันสิ！”

“ผมบอกแล้ว คุณความรู้สึก คุณสามารถทำร้ายผมได้ แต่ผมไม่สามารถไร้ความเป็นธรรมต่อคุณได้”ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เธอ แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา

เมื่อพูดจบ จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกเสียวสันหลัง มีอันตราย！

“ระวัง！”