บทที่ 1094 กลับบ้าน

เทียนฉีกับจื่ออีอยากเข้าไปช่วยเหลียงหมิงเยว่ แต่เมื่อครู่เทียนฉีได้รับบาดเจ็บไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ จื่ออีเองก็ใช้พลังเต็มกำลังในการพุ่งตัวเข้าไปหมดแล้ว ตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะก้าวไปข้างหน้า

ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ดูเหลียงหมิงเยว่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่า

หลังจากที่ฆ่าเหลียงหมิงเยว่เสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็มองไปยังเทียนฉีกับจื่ออี

เทียนฉีสะดุ้งเฮือกอย่างไม่รู้ตัว จื่ออีกำหมัดแน่น

แต่แล้วไป๋ยี่เฟยกลับมองไปที่จื่ออีแล้วพูดอย่างเย็นชา“ผมไม่ฆ่าคุณหอก”

หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับไปที่เยว่ พยุงเขาขึ้นมาแล้วพูดว่า“ท่านเทียด เรากลับบ้านเถอะ”

“อืม”เยว่พยักหน้า ดึงหยู่โม่กับไป๋ยี่เฟยเดินจากไป

จากนั้นไป๋ยี่เฟยจึงพาเยว่กับหยู่โม่ขึ้นไปบนเรืออย่างโซซัดโซเซ ระหว่างทางไม่มีคนขวางเขาสักคน และไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้

หลังจากขึ้นไปบนเรือแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็สั่งให้ลูกเรือออกเดินทางทันที

หยู่โม่นั่งลงอย่างไม่พอใจเล็กน้อย“ทำไมถึงไปง่ายแบบนี้ล่ะ？ยังไม่ได้ฆ่านังปีศาจนั่นกับเทียนฉีเลย！”

เยว่กับไป๋ยี่เฟยสบสายตากัน หลังจากนั้นเยว่ก็กระซิบพูดว่า“อย่าพึ่งพูดเลย”

“ทำไมเหรอ？”หยู่โม่ลดเสียงลงเช่นกัน

เยว่ส่ายหัวไปมา ไม่ได้พูดอะไรมากความ

เขาไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งเรือแล่นออกไปไกลแล้วถึงได้พูดขึ้นมาว่า“เขาได้ใช้พลังที่ใช้เหลือไว้จนหมดแล้ว”

“ห้ะ？”หยู่โม่มองไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยจึงพยักหน้า“อืม ตอนนี้ผมอย่างมากผมก็เป็นแค่ระดับหนึ่งชั้นกลาง”

หยู่โม่“……”

“ออกมาได้ดี！ออกมาได้ดี！”หยู่โม่ตบเข่าฉาด“ความรู้สึกนั่นถือว่าฉันได้กำไรแล้ว”

เดิมทีไป๋ยี่เฟยยังสามารถยืนหยัดได้อีกสองนาที แต่ด้วยความที่เขาใช้ทักษะพรสวรรค์บ่อยเกินไป พลังจึงลดลงเร็วมาก ดังนั้นจึงไม่สามารถยืนหยัดรอได้อีกสองสามนาที

แต่นี่มันดีมากพอแล้ว ซินชิวก็ได้ตายไปแล้ว จีไซก็ตายแล้ว เหลียงหมิงเยว่ก็ตายแล้วเช่นกัน

เหลือจื่ออีกับเทียนฉี พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องใช้เวลาพักฟื้น แต่ถึงพวกเขาจะฟื้นฟูกลับมาได้ อยากจะวางแผนใหม่ เกรงว่าจะต้องใช้กำลังเพิ่มมากขึ้น

และตอนนั้น เชื่อว่าเยว่ก็ฟื้นฟูกลับมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูพวกเขาอีกต่อไป

สำหรับหยุนอิงกับฉีฉี ไม่มีอะไรต้องกลัว

พอคิดได้ดังนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากนั้น ก็มีเสียงดัง“ปึ้ง”ขึ้น แล้วล้มลงไป

......

ในตอนที่ไป๋ยี่เฟยฟื้นขึ้นมานั้น เขาได้อยู่ในห้องผู้ป่วยเรียบร้อยแล้ว

และขนาบข้างซ้ายขวาของเขาก็มีหลี่เสว่กับหลิวเสี่ยวอิงนั่งอยู่

“ที่รักคะ คุณฟื้นแล้ว？”หลี่เสว่พูดขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยลืมตาขึ้นมา

ใบหน้าของหลิวเสี่ยวอิงก็เต็มไปด้วยความยินดีปรีดาเช่นกัน“ดีจัง ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”

“ผม……อยู่ที่……”ไป๋ยี่เฟยพยายามลุกขึ้นมานั่ง

หลี่เสว่รีบตอบกลับไปว่า“เราอยู่กันที่โรงพยาบาลโว่หลงค่ะ”

“คือ……ท่านเทียดเป็นคนส่งขึ้นมาบนเรือของเราค่ะ”หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อพูดถึงท่านเทียด เนื่องจากดูอายุไม่เยอะมาก แต่กลับเป็นท่านเทียด

หลี่เสว่พยักหน้า“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ？มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายบ้างไหม？”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวไปมา“ผมไม่เป็นไร รู้สึกสบายมากครับ”

นี่เป็นเรื่องจริง เยว่ช่วยเขาเปิดเส้นลมปราณทั่วทั้งร่างแล้ว เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกอ่อนเพลีย แต่ยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก

สาเหตุที่เขาเป็นลมไป เป็นเพราะเขาใช้พลังในร่างกายของเยว่จนหมดแล้ว และเขาจะเป็นลม ถ้าพลังในร่างกายของเขาถูกดึงออกไปจนหมด ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว ร่างกายของเขาได้รับการฟื้นฟู แน่นอนว่าไม่เป็นอะไรแล้ว

ไป๋ยี่เฟยนึกถึงเยว่ จึงรีบถามไปว่า“แล้วเขาล่ะ？ตอนนี้อยู่ที่ไหน？”

“ไปแล้ว”หลิวเสี่ยวอิงพูด“หลังจากที่พวกเขาส่งคุณให้กับเราก็ไปเลยค่ะ และเรือของพวกเขาก็ไปอีกที่หนึ่ง”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง“ไปเลยเหรอ？”

“อืม”หลี่เสว่พยักหน้า แล้วพูดว่า“เขาบอกว่าจะไปพักฟื้นร่างกาย ยังบอกว่าตอนนี้ที่คลังเก็บทองไม่มีใครสามารถแตะต้องพวกมันได้ ดังนั้นคุณไม่ต้องเป็นกังวลค่ะ”

ไป๋ยี่เฟยตอบรับอ่อ ในใจของเขามีความผิดหวังอยู่เล็กน้อย เนื่องจากเขาช่วยตนเองไว้ อีกทั้งเรื่องของสายเลือดเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก เขายังคงรู้สึก เขายังคงรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับเยว่อยู่บ้าง

เยว่จากไปทั้งๆแบบนี้ เขายังมีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ทันได้พูดกับเขาเลย

หลี่เสว่เหมือนจะดูออกว่าไป๋ยี่เฟยกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดขึ้นมาว่า“ท่านเทียดเขา……เก่งมากไม่ใช่เหรอคะ？จากนี้ไปคงมีโอกาสได้เจอกันอยู่แล้วค่ะ”

“จริงด้วย”หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้าตาม“อย่าคิดมากเลยค่ะ”

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ผู้หญิงทั้งสองคน แล้วหัวเราะ“ได้ครับ ไม่คิดแล้ว”

“จริงด้วย พ่อผมล่ะ？พวกเขาเป็นยังไงบ้าง？”ไป๋ยี่เฟยถาม

หลี่เสว่พูด“พวกเขากลับเมืองหลวงแล้วค่ะ”