ตอนที่ 120
บทที่ 120
October 22, 2026
บทที่ 120
หลังจากได้รับข่าว หลิ่วเซียวเหยาก็ไปหาหลิ่วหลงทันที
“ไป๋ยี่เฟยเข้าคุกแล้ว”
หลิ่วหลงแปลกใจ: “ทำไมถึงเข้าคุกได้ยังไง?”
“พ่อ นี่ก็เป็นเรื่องยุติธรรมสำหรับเราเหรอ?”หลิ่วเซียวเหยากระตุกยิ้มมุมปาก “แผนต่อไปจะได้ราบรื่นขึ้น”
หลิ่วหลงพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น และพอใจกับลูกชายมาก แต่เมื่อนึกถึงเรื่องสุดท้าย ก็พูดว่า: “เซียวเหยา สุดท้ายลูกจะออกหน้าอยู่เหรอ เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าให้หวังโหลวไปจัดการเหรอ?”
หลิ่วเซียนเหยาส่ายหัว และพูดอย่างอดทน: “พ่อ พ่อคิดดู เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบตอนนี้เราเป็นผู้นำ มาถึงขั้นตอนสำคัญขั้นสุดท้ายแล้ว ปล่อยให้หวังโหลวออกหน้า เมื่อฝุ่นตกตะกอน หวังโหลวกลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และผลประโยชน์ที่เราจะได้รับก็น้อยลง พ่ออยากเห็น คริสตัลกรุ๊ปเติบโต และเหยียบหัวพวกเราหรือ?”
หลิ่วหลงขมวดคิ้ว แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูด “แกแน่ใจว่าแผนการดำเนินไปด้วยดี และไป๋ยี่เฟยจะไม่ถูกปล่อยตัวในตอนนั้น”
“ไม่เป็นไร เวลาแค่สองวัน ก็เพียงพอแล้ว” หลิ่วเซียวเหยากล่าวอย่างไม่แยแส
หลิ่วหลงพยักหน้า “เรื่องนี้ฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวมากเกินไป แกควรระวังเรื่องนี้มากขึ้นเมื่อถึงขั้นตอนสุดท้าย ที่สำคัญอย่าผิดพลาด”
“ไม่ต้องเป็นห่วง! แผนของเราไม่มีปัญหาแน่นอน ก่อนหน้านี้คริสตัลกรุ๊ปซื้อกิจการผลไม้หลี่ซื่อกรุ๊ปทั้งหมด เพื่อให้เขาเบี่ยงเบนความสนใจของเขา และไม่ทันได้จับตามองหลิ่วซื่อของเรา ตอนนี้เขาอาจจะยังคงโกรธอยู่ในคุกก็ได้ที่เขาถูกหวังโหลวทรยศ!”
……
พระราชวังฤดูร้อน เมืองหลวง。
มีเพียงหลี่เฉียงตงและหลี่เสว่เท่านั้นที่เดินเล่นไปรอบๆ ส่วนหลิวจื่อหยุน ตอนบ่ายก็ไปเที่ยวเล่นที่เขาไปที่พระราชวังต้องห้าม เหนื่อยมาก และบอกว่าเดินไม่ไหวแล้ว จึงกลับไปที่โรงแรม
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เสว่มาที่เมืองหลวง ดังนั้นการได้เห็นพระราชวังฤดูร้อนในพระราชวังต้องห้าม จึงรู้สึกตื่นเต้น และไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
หลี่เฉียงตงเห็นว่าทิวทัศน์ที่สวยงามสวนใกล้เคียง จึงพูดกับหลี่เสว่: “เสว่เอ๋อ ไปที่นั่น
พ่อจะถ่ายรูปให้ลูก”
หลี่เสว่พยักหน้าเห็นด้วย และเดินไปถ่ายรูป
เมื่อถ่ายเสร็จ หลี่เสว่ก็มาดู และคิดว่ามันก็ไม่เลว เลยและยิ้มและพยักหน้า
“ลูกสาวของพ่อสวยมาก”
ทัศนคติต่อหลี่เสว่ลูกสาวตัวน้อย เงยหน้าขึ้น และกล่าวอย่างมั่นใจว่า: “แน่นอนสิคะ”
แต่จู่ๆหลี่เสว่ก็จำได้ว่าพฤติกรรมของครอบครัวในช่วงเวลานี้ “คุณพ่อ ทำไมหนูถึงรู้สึกเหมือนกับกำลังจะจากไป? หรือว่าไม่ใช่เพราะว่าภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่เพราะเป็นโรคมะเร็งเหรอคะ?”
จะโทษเธอว่าที่คิดแบบนี้ก็ไม่ได้ อย่างแรกเธอเป็นลมไปสองครั้งโดยไม่มีสาเหตุ และพอเธอพาออกจากโรงพยาบาลก็ถูกพ่อแม่พามาเที่ยว พวกเขาก็ไม่ได้บอกอะไร และก็คิดไปเองแบบนี้อยู่แล้ว
หลี่เฉียงตงขมวดคิ้วเล็กน้อย “พูดอะไรเรื่องไร้สาระอะไร?”
“ แล้วคุณพ่อว่าทำไมจู่ๆถึงพาหนูมาเที่ยว และทุกอย่างก็ดูเหมือนกับเรื่องขอหนู และหนูก็เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล คิดอย่างนั้นก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอค่ะ?
หลี่เฉียงตงมองไปที่หลี่เสว่ เงียบอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ถอนหายใจ “ที่จริงแล้ว ลูกไม่ได้น้ำตาลในเลือดต่ำหรอก แต่โดนวางยาพิษที่ไม่รู้จักชื่อ”
“วางยาพิษ?”หลี่เสว่ตกใจ เธอจะถูกวางยาพิษได้อย่างไร?
หลี่เฉียงตงพยักหน้าและกล่าวว่า: “เรื่องนี้พ่อไม่ได้บอกแม่ของลูก แม่ของลูกก็คิดว่าลูกตรวจพบว่ามีอาการโรคหัวใจ ไม่สามารถมีอารมณ์พลุ่งพล่านมากเกินไป ดังนั้นเลยอยากพาลูกออกมาเที่ยว”
“หมอสั่งด้วย ว่าพิษนี้ เป็นพิษเรื้อรัง และไม่ควรมีอารมณ์พลุ่งพล่านมากเกินไป มิฉะนั้นจะทำให้โคม่า”
จู่ๆหลี่เส่วก็รู้สึกไม่ใช่เรื่องจริง ยิ่งพิษแบบนี้ มีแต่ในละครทีวีเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ในชีวิตจริงก็มีด้วย?
“แต่พาลูกออกไปเที่ยวก็ดีเหมือนกัน ถ้าลูกอยู่ในเมืองเทียนเป่ย อารมณ์จะพลุ่งพล่านมากกว่านี้”
“ทำไมล่ะคะ?หลี่เสว่ไม่เข้าใจ
หลี่เฉียงตงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง และยังคงพูดว่า: “เพราะตอนนี้ไป๋ยี่เฟยกำลังทำอะไรบางอย่าง พ่อกลัวว่าอารมณ์ลูกจะขึ้น ๆ ลงมากเกินไป จะส่งผลต่อการตัดสินของเขา”
“เขา....กำลังจะทำอะไรคะ?”