บทที่ 130

บทที่ 130

"เลือกเถอะ ว่าคุณต้องการเล่นเกมหรือหนีออกไป? แต่ถ้าคุณต้องการที่จะหนีออกไป คุณมีเวลาเพียงเท่านี้"

“คุณบอกมา” ไป๋ยี่เฟยจ้องหน้าจอโดยไม่กระพริบตา

ชายสวมหน้ากากยิ้มและพูดว่า "ในกล่องมีลูกบอลทั้งหมดสิบห้าลูก สีมีทั้งหมดสามสี มีสีแดงอย่างน้อย 2ลูกสีเขียวอย่างน้อย 3 ลูกและสีเหลืองอย่างน้อย 4 ลูก คำถามคือสีใดมีลูกบอลมากที่สุด?"

นี่คือคำถามบ้าอะไร? ใครจะไปรู้?

หลังจากไป๋ยี่เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หันไปเปิดกล่องบนร่างของสวีลั่งและพบว่ามีเชือกสองเส้นอยู่ข้างใน มีสีแดงและสีเขียวอย่างละหนึ่งเส้น

ฉากแบบนี้คล้ายในหนังมาก ระเบิดกำหนดเวลา ต้องตัดเชือกหนึ่งเส้นจึงจะปลอดภัย ฟังดูน่าตื่นเต้น แต่นั่นมันเป็นหนัง

ในชีวิตจริง เชื่อว่าไม่มีใครอยากไปประสบหรอก

ในใจไป๋ยี่เฟยตื่นตระหนก แต่มันไม่ปรากฏบนใบหน้า เขารื้อระเบิดอย่างใจเย็น เห็นกรรไกรวางอยู่ใกล้ ๆ และหยิบมันขึ้นมา

เมื่อเห็นเช่นนี้ชายหน้ากากจึงกล่าวว่า "คุณเลือกคำตอบแล้วหรือ?"

"เห้อ โง่จริงๆ ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเลือกหาทางออกให้ตัวเอง ทำไมต้องมาเสียเวลาตนเองด้วยละ"

ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างจืดจาง "จริงเหรอ?น่าเสียดายที่คุณไม่ใช่ผม"

ชายสวมหน้ากากแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างเย้ยหยัน "หึ! โง่เขลา! เป็นเพียงลูกน้องที่ไร้ประโยชน์ เอาชีวิตตัวเองเพื่อช่วยมัน ตลกสิ้นดี!"

"มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?" ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เงยหน้าขึ้น "อีกอย่าง เขาไม่ใช่ลูกน้อง แต่เป็นนักฆ่าที่มาเพื่อฆ่าผม"

"อะไร?" ชายหน้ากากดูเหมือนจะไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ส่วนสวีลั่งมองลงไปที่ไป๋ยี่เฟยในเวลานี้ดวงตาของเขาซับซ้อนเล็กน้อยและในที่สุดก็พูดเบา ๆ "ไม่ต้องสนใจผม"

ต่อหน้าระเบิด ในฐานะนักฆ่า เขาไม่กลัวเลย แต่การเลือกของไป๋ยี่เฟยทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อยก็ท่านั้น

“ ผมก็ไม่อยากสนใจคุณเหมือนกัน แต่ในเมื่อผมจ้างคุณไปหาคน คุณถูกจับเพราะเรื่องนี้ ผมจึงมีหน้าที่ที่จะต้องช่วยคุณให้รอด”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้จ้างนักฆ่าเพื่อตามหาคนที่วางยาคนนั้น สวีลั่งก็จะไม่ถูกคนอื่นเล่นงานแบบนี้ เพราะเหตุนี้เขาก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ

สวีลั่งหยุดชั่วคราว จากนั้นหันศีรษะและพูดว่า "ผมไม่ซาบซึ้งหรอก ผมเป็นนักฆ่าที่ไม่มีความรู้สึก อย่าเสียเวลาของคุณเลย"

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัว“ ผมรู้ แต่ผมไม่ได้เสียเวลา แต่ผมกำลังช่วยตัวเอง อีกอย่าง ผมช่วยคุณมันเป็นเรื่องของผม คุณจะเป็นยังไงก็เรื่องของคุณ”

ในเวลานี้ ชายสวมหน้ากากยืนขึ้นอย่างกะทันหัน

เขาเห็นว่าไป๋ยี่เฟยตัดเชือกที่มัดระเบิดออก

สวีลั่งก็คิดว่าไป๋ยี่เฟยจะตัดสายระเบิด คิดไม่ถึงว่าที่เขาตัดคือเชือก

ภายในไม่กี่สิบวินาที ไป๋ยี่เฟยก็ตัดเชือกที่ไม่ใช่ของระเบิดออกมาได้ จากนั้นเอามือถือไว้และวางมันลงบนพื้นเบา ๆ

"คำถามของคุณไม่มีความหมายโดยสิ้นเชิง เพราะไม่ว่าผมจะตัดด้ายแดงหรือด้ายสีเขียวมันก็จะระเบิด ดังนั้นผมจะไม่โง่ที่จะจบชีวิตตนเองลงอย่างรวดเร็วหรอก" ไป๋ยี่เฟยอธิบายและพูดกับสวีลั่งอีกครั้ง เหลือเวลาอีกหกนาที อย่ายืนซื่อบื้อ รีบมองหาทางออก "

แต่แล้ว สามนาทีต่อมา ไม่มีทางออกเลยนอกจากประตูทางออกใหญ่ ไม่เพียงแค่นั้นโกดังสูงมากและรอบๆก็ลื่นมาก จึงไม่อาจแม้แต่จะปีนขึ้นไป

เหลือเวลาอีก 2 นาที 30 วินาที

สวีลั่งรู้สึกกระวนกระวายใช้ร่างกายของเขาไปกระแทกประตูโดยตรง

เสียง "ปั้งๆ" ดังขึ้น