บทที่ 132

บทที่ 132

สวีลั่งไม่ได้อยู่เส้นทางเดียวกับไป๋ยี่เฟย เขาจึงเดินจากไปก่อน

เมื่อไป๋ยี่เฟยและไป๋หู่กำลังจะกลับ มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ม้วนผมไว้ สวมกระโปรงสีแดงที่หุ้มสะโพกไว้

หญิงสาวก้มศีรษะลงและเดินมาอย่างเซ

ในตอนแรกไป๋ยี่เฟยไม่ได้สังเกตเห็นเธอ แต่ผู้หญิงคนนั้นล้มลงบนตัวไป๋ยี่เฟยโดยตรง

“ เอ๊ะ ...... ”

ผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและไป๋ยี่เฟยพยุงเธอ“ นี่เมาแล้วละสิ!”

"คุณยังโอเคไหม?คุณรู้ไหมว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"

หญิงสาวพึมพำสองสามคำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนไป๋ยี่เฟยได้ยินไม่ชัด

ทำไงดี?

จะปล่อยเธอทิ้งไว้ตรงนี้ก็ไม่ได้มั้ง?

"เฮ้ ผมบอกว่า คุณยังมีสติไหม?ถ้าไม่ได้จริงๆ คุณก็บอกผมว่าบ้านของคุณอยู่ที่ไหน?ผมจะส่งคุณกลับ"

ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดอะไร เธอเหมือนกำลังจะนอนหลับไป

"น้องสาว?" ไป๋ยี่เฟยตะโกนอีกครั้ง พยุงเธอขึ้นมา ปล่อยให้เธอนั่งบนขั้นบันไดริมถนน "อยู่ตรงนี้ดีๆ อย่าขยับ!"

"โทรศัพท์ของคุณอยู่ที่ไหน?ไม่ก็ให้ผมโทรหาเพื่อนของคุณ ให้เขามารับคุณ"

หญิงสาวเอนกายข้างๆและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ ไม่ ... ไม่มีเพื่อน ... ”

ไป๋ยี่เฟยเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นสาวงามที่สวยงามกว่าหลงหลิงหลิงเล็กน้อย

เอาไงละทีนี้ ผู้หญิงที่สวยแบบนี้ ทิ้งไว้ที่นี่ก็ไม่วางใจ

หากเจอกับคนพาล สาวสวยขนาดนี้ พังพินาศแน่นอน? แค่คิดก็รู้สึกแย่

ไป๋ยี่เฟยยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งและสุดท้ายก็พาคนไปที่โรงแรมใกล้ๆ

ไป๋ยี่เฟยใช้บัตรประชาชนเพื่อเปิดห้องให้ผู้หญิงคนนั้น จากนั้นเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องแล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียง "หู้ ตอนนี้หมดธุระละ"

ขณะที่ไป๋ยี่เฟยหันหลังจะจากไป ผู้หญิงคนนั้นก็ยื่นมือออกมาและจับไป๋ยี่เฟย“ อย่าไป ... ”

ร่างกายของไป๋ยี่เฟยแข็งทื่อ สัมผัสที่นุ่มนวลและร้อนแรงมาจากมือของเธอ ดวงตาของเขาก็มองไป

กระโปรงสีแดงทำให้ผิวของผู้หญิงขาวขึ้น ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนก็เผยต่อหน้าไป๋ยี่เฟยอย่างสมบูรณ์

ไป๋ยี่เฟยขยับฝีเท้าไม่ได้ ว่ากันว่าผู้ชายเป็นสัตว์ที่ใช้ส่วนล่างคิด มันคือเรื่องจริง แม้ว่าเขาจะมีคนที่เขาชอบอยู่ในใจ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะมอง

หญิงสาวจับมือของไป๋ยี่เฟยไว้แน่นและดึงอีกคนหนึ่ง "อย่าไป ... "

ไป๋ยี่เฟยไม่ทันตั้งตัว ยืนไม่นิ่งจึงล้มลงและคุกเข่าข้างเตียง ใบหน้าของเขาเกือบจะติดกับส่วนที่เย้ายวนนั้น

"ฮึบ!"

ไป๋ยี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆและยืนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

แต่เขาไม่ได้จากไปในทันที แต่กลืนน้ำลายและมองไปที่ทิวทัศน์ที่มีเสน่ห์อย่างละโมบ

ไป๋ยี่เฟยอยู่มาตั้งยี่สิบปีแล้ว ยังไม่เคยแตะผู้หญิงแม้แต่คนเดียว พูดออกมาแล้วจะโดนหัวเราะเยาะ ด้วยฐานะและอื่นๆในตอนนั้นของไป๋ยี่เฟย ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมหรอก

แต่ตั้งแต่แต่งงานกับหลี่เสว่ เผชิญกับสาวงามเช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาไม่มีความคิดนั้น แต่หลี่เสว่ไม่ยอม เขาก็ทำอะไรไม่ได้