บทที่ 135

บทที่ 135

เมื่อหวงเหมาเห็นเช่นนี้จึงจ้องไปที่ห้าวจื่อ เพื่อไม่ให้ตนเองลงน้ำด้วย เขาจึงพูดทันที"คุณนะคุณ! นี่คุณกล้าขโมยโทรศัพท์แล้วเหรอ ผมเห็นคุณเป็นเพื่อน คุณกลับทำร้ายผมแบบนี้เหรอ?"

“ พี่ๆ เขาเป็นคนขโมยโทรศัพท์ ไม่ใช่ผม ถ้าคุณต้องการโทรศัพท์ ก็หาเขาสิ!”

ไป๋ยี่เฟยยกคิ้วด้วยความรังเกียจเล็กน้อยกับการกระทำที่ไม่ยุติธรรมของหวงเหมาแล้วพูดกับห้าวจื่อว่า "คุณขโมยมันไปคนเดียวจริงๆเหรอ?"

ห้าวจื่อพยักหน้า "ครับ ... "

แม้ว่าห้าวจื่อจะโกรธเล็กน้อยกับคำพูดของหวงเหมา แต่เขาก็เป็นคนทำเองจริงๆ

เมื่อเห็นว่าห้าวจื่อทำดีเช่นนี้ จึงพูดกับไป๋หู่ทันทีว่า"ปล่อยผมเร็ว ๆ เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม"

ไป๋หู่ไม่สนใจ แต่มองไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิดสักพัก ยังไงโทรศัพท์มือถือก็อยู่ที่ของห้าวจื่อ เขาเป็นคนขโมยไป หวงเหมาคนนี้ก็ช่างมันละ เขาจึงพยักหน้า

ทันทีที่ไป๋หู่คลายมือออก หวงเหมาก็ร่วงลงไปที่พื้นจากนั้นก็วิ่งหนีไป

“ กระจอก!” ไป๋ยี่เฟยยิ้มเยาะ

ห้าวจื่อตัวสั่นและพูดว่า "อืม ... พวกคุณยกโทษให้ผมเถอะ?ผมจะคืนโทรศัพท์ให้พวกคุณพวกคุณไม่ต้องแจ้งความ ... "

"กลัวการโทรเรียกตำรวจมากเหรอ?คุณเคยเข้าไปก่อนไม่ใช่เหรอ?เคยเข้าไปแล้วยังกลัวอะไร?" ในตอนนี้ไป๋ยี่เฟยค่อนข้างชิว

ห้าวจื่อไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยกำลังจะทำอะไร เขาจึงต้องพูดว่า"เคยเข้าไปแล้ว แต่ผมไม่อยากเข้าไปอีกแล้ว ผม ... "

ขณะพูดอยู่ ตาของห้าวจื่อก็เป็นสีแดงและเขากำลังจะร้องไห้

ไป๋ยี่เฟยมองแล้วไม่รู้จะพูดอะไรเขาดี "เป็นลูกผู้ชาย คุณยังคงเป็นคนขโมยโทรศัพท์มือถือ ร้องอะไร?คุณยังน้อยใจเหรอ?"

ห้าวจื่อเบะปาก "เปล่า ผมแค่ต้องการเงิน ... "

"คุณต้องการเงินหรือ?" ไป๋ยี่เฟยพูดแล้วถามว่า "ทำไมคุณต้องการเงิน?ต้องการเท่าไหร่?"

ห้าวจื่อลังเลอยู่พักหนึ่งและถามว่า "พวกคุณจะไม่โทรหาตำรวจใช่ไหม?"

“ ไม่แจ้งความละ”

ห้าวจื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินสิ่งนี้ หยิบโทรศัพท์ออกจากอ้อมแขนแล้วถามว่า "อันไหนของคุณ?"

ไป๋ยี่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้ออื่นแล้วพลิกดูอีกครั้ง ข้อมูลทั้งหมดเรียบร้อยดี เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จากนั้นก็เห็นสายตาของห้าวจื่อด้วยการแสดงออกที่อธิบายไม่ถูก

“ สีหน้าอะไรของคุณเนี่ย?” ไป๋ยี่เฟยถาม

ห้าวจื่อส่ายหัว เขาจะกล้าพูดได้ยังไงละ

โดยทั่วไปคนที่มาไล่ตามโทรศัพท์มือถือของตนเองจากระยะไกล ต้องเป็นเพราะโทรศัพท์มือถือมีราคาแพงมาก เขาจึงคิดว่าไอโฟนหนึ่งในสองจะเป็นของเขาใครจะคิดว่าเป็นโทรศัพท์มือถือทั่วไปเครื่องนั้น

เขาไล่ตามมันมาไกลและพาคนที่แข็งแรงแบบนี้มาด้วย เพียงเพื่อโทรศัพท์มือถือยี่ห้อแบบนี้เหรอ มันจะแปลกถ้าสีหน้าของเขาไม่ซับซ้อน!

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเรื่องพวกนี้และถามว่า "ทำไมคุณถึงต้องการเงิน?"

"ผมจะซื้อยาให้แม่ ... " ห้าวจื่อพูดตรงๆ

ห้าวจื่อมีชื่อว่าเฉินห้าว เป็นเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่มีพ่อมี มีแต่แม่ ตอนอายุ 19 ปีถูกคนอื่นใส่ร้ายว่าขโมยของ จึงได้เข้าคุก เมื่อแม่รู้เรื่องนี้ เธอก็โกรธจนเป็นบ้า

หลังจากที่เฉินห้าวออกมาจากคุก เขาก็พาแม่ของเขาออกจากโรงพยาบาลโรคจิตและดูแลแม่ด้วยตัวเอง เพราะเขาคิดว่ามันอาจจะดีขึ้นเร็วกว่า

จริงอย่างที่เขาคิด สภาพจิตใจของแม่ดีขึ้นมาก แต่ยังขาดยาไม่ได้ เมื่อหยุดแล้วสติก็ผิดปกติอีกครั้ง เพียงแค่ต้องกินยาไปเรื่อยๆ เขารับภาระเหล่านี้ไม่ไหว

คิดได้ว่าก่อนหน้านี้ถูกใส่ร้ายเรื่องที่ไปขโมยของ ดังนั้นจึงคิดว่างั้นก็ไปทำมันจริงๆเลย ด้านนี้เขามีพรสวรรค์

“ พี่ใหญ่ ปล่อยผมไปได้ไหม?” เฉินห้าวถามอย่างระมัดระวัง เขาอธิบายทุกอย่างที่ควรอธิบาย โทรศัพท์ก็ส่งคืนให้เขาแล้ว