บทที่ 139

บทที่ 139

หลี่เสว่ผูกเน็กไทให้กับไป๋ยี่เฟย ทั้งยังจัดระเบียบอีกเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เลวค่ะ”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มขึ้นเบาๆ ยื่นมือออกไปกุมมือของหลี่เสว่เอาไว้ คิดจะพูดอะไรบางอย่าง กลับพบว่ามือของหลี่เสว่เย็นเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้เป็นหน้าร้อน ถึงแม้ภายในห้องมีแอร์ มือก็ไม่ควรจะเย็นขนาดนี้ถึงจะถูก

“เสว่เอ๋อ มือของคุณทำไมถึงเย็นขนาดนี้?”

หลี่เสว่ชะงักไปชั่วขณะ ดึงมือออกมาพร้อมกับเอ่ย “ไม่เป็นอะไรค่ะ”

พูดจบ หลี่เสว่ก็หยิบถุงที่อยู่บนโซฟาเดินขึ้นชั้นบน

ไป๋ยี่เฟยมองดูแผ่นหลังของเธอ สีหน้าหนักอึ้ง ดูเหมือนพิษที่อยู่บนร่างกายของหลี่เสว่ ได้รุนแรงมากยิ่งขึ้นแล้ว

พร้อมกับคิดไปถึงคนที่วางยานั่น ไป๋ยี่เฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาจำเป็นจะต้องเอายาถอนพิษมาให้ได้！

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็สะดุ้งขึ้นมา เดินสองสามก้าวขึ้นชั้นบน ไปดูที่ห้องรับรองแขก สวีลั่งไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

เพียงแต่ว่าบนโต๊ะมีกระดาษแผ่นหนึ่งเหลือทิ้งเอาไว้

“เปลี่ยนมุมคิดปัญหา”

เปลี่ยนมุม? มุมอะไร? คนที่วางยานั่น? หรือว่าคนที่จ้างนึกฆ่าอยู่เบื้องหลัง?

ไม่สนใจแล้ว เขาต้องหาคนที่วางยานั่นให้เจอก่อน

หลังจากรับประทานอาหารค่ำ หลี่เสว่ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

“พี่หลิว มีอะไรหรอคะ?” หลี่เสว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการโทรมาของพี่หลิว

พวกเขาทั้งครอบครัวต่างก็ย้ายมาที่คฤหาสน์ บ้านหลังเดิมก็เลยว่าง พอดีกับที่มีสามีภรรยาที่มาทำงานใช้แรงงานจากต่างเมืองต้องการที่จะเช่าบ้านผู้ชายนามสกุลเหอ ผู้หญิงนามสกุลหลิว ก็เลยนำบ้านให้กับพวกเขาเช่า

ในสายโทรศัพท์สะท้อนเสียงของพี่หลิวออกมา “เสี่ยวเสว่จ๊ะ เรื่องบ้านเกิดอะไรขึ้นน่ะ? ไม่ใช่จ่ายค่าเช่าไปแล้วหนึ่งปีหรอกหรอ? ทำไมถึงได้จะเก็บบ้านกลับคืนไปอีกแล้วล่ะ?”

หลี่เสว่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ“เปล่านี่คะ พวกเราไม่ได้เก็บบ้านกลับคืนมานะคะ！”

“วันนี้ตอนบ่ายมีคนๆหนึ่งมา บอกว่าบ้านเป็นของตระกูลหลี่ ตอนนี้ต้องการเก็บกลับคืนไป ไม่ให้พวกเราพักอาศัยแล้ว"พี่หลิวเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน "กะทันหันขนาดนี้ บ้านเก็บกลับคืนไป พวกเราจะอาศัยอยู่ไหนกัน?"

หลี่เสว่รีบเอ่ยขึ้นในทันทีว่า "พี่หลิวพี่อย่าเพิ่งร้อนใจค่ะ เป็นใครที่บอกว่าจะเก็บกลับคืนไป บอกฉันได้ไหมคะว่าชื่ออะไร?"

“ดูเหมือนจะเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งของบ้านตระกูลหลี่ บอกว่าตอนนี้บ้านตระกูลหลี่เขาเป็นผู้ดูแล จะต้องเก็บบ้านกลับคืนไปให้ได้"

เด็กหนุ่ม เขาเป็นผู้ดูแลบ้านตระกูลหลี่ หรือว่าจะเป็นหลี่ฝาน?

“คือหลี่ฝานหรือเปล่าคะ?" หลี่เสว่เอ่ยถาม

พี่หลิวตอบรับมาหนึ่งคำ "ดูเหมือนจะใช่ ยังบอกว่าพรุ่งนี้คือวันสุดท้าย พวกเราจำเป็นจะต้องย้ายออกไป"

หลี่เสว่ขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นว่า "พี่หลิว พรุ่งนี้ฉันจะไปหา พี่อย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องนี้ฉันจัดการได้ค่ะ"

“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ！”พี่หลิวก็จนปัญญาเช่นเดียวกัน ได้แต่ตอบรับไป

รุ่งเช้าวันที่สอง ไป๋ยี่เฟยและหลี่เสว่ขับรถมาถึงบ้านหลังเดิม

พี่หลิวอยู่บ้านคนเดียว

“เสี่ยวเสว่ นี่จะทำยังไงดีล่ะ? นี่เร่งรีบเกินไปแล้ว พวกเรายังหาบ้านไม่ได้เลยนะ！”พี่หลิวร้อนรนมาก

หลี่เสว่จับมือของพี่หลิวขึ้นมาพร้อมกับเอ่ย "พี่หลิวอย่าลนค่ะ ฉันจะต้องคิดหาวิธีให้ได้ บ้านหลังนี้เป็นของคุณพ่อคุณแม่ฉัน หลี่ฝานไม่มีสิทธิ์จะมาพูด ฉันจะไปพูดกับเขา พวกพี่พักอาศัยอย่างสบายใจก็พอ"

“นี่..."พี่หลิวก็ไม่รู้เช่นเดียวกันว่าหลี่เสว่จะจัดการเรื่องนี้ได้จริงๆหรือเปล่า หากหลี่ฝานยืนกรานที่จะเอาบ้านกลับคืนจะทำยังไง?

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้ว คิดอะไรดีๆขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่หลิว แบบนี้ก็แล้วกันครับ！ผมเปลี่ยนที่พักให้กับพี่ หมู่บ้านหลันโปกั่ง เป็นบ้านที่มีสามห้องหลัก ค่าเช่าฟรี เพียงแต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ ก็คือดูแลคนแก่คนหนึ่งที่พักอาศัยอยู่ที่นั่น พี่ว่าเป็นยังไงบ้างครับ?"