ตอนที่ 141
บทที่ 141
October 22, 2026
บทที่ 141
“หลี่ซื่อในตอนนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถมาแตะต้องได้ ต่อให้เป็นโหวจวี๋ เขาก็ไม่มีความกล้านั้น！นับประสาอะไรกับแกพนักงานเล็กๆคนหนึ่ง มาพูดจาไร้สาระอะไรอยู่ที่นี่?”
ไป๋ยี่เฟยหัวเราะขึ้นอย่างประชดประชัน “งั้นหรอ? งั้นพวกเรามาคอยดูก็แล้วกัน！”
พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็วางสายลง จากนั้นอุ้มหลี่เสว่ขับรถไปที่โรงพยาบาลในทันที
หลี่ฝานมองดูโทรศัพท์มือถือ ส่งเสียงชิออกมา ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของไป๋ยี่เฟยเลยแม้แต่น้อย’
หลังจากที่จัดการกับหลี่เสว่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็บอกกับจางหรงด้วยความโมโหจนถึงขีดสุด “กิจการผลไม้หลี่ซื่อกรุ๊ป จัดการให้มันไปสู่ที่ตาย”
“หา? กิจการผลไม้หลี่ซื่อกรุ๊ป?” จางหรงชะงักไปเล็กน้อย “ท่านประธาน หลี่ซื่อเดิมทีก็กำลังกดขี่พวกเรา พวกเราก็กำลังตอบโต้อยู่
เพียงแต่อุตสาหกรรมอื่นก็เกิดปัญหาขึ้นเช่นเดียวกัน เกรงว่าจะไม่มีกำลังมากขนาดนั้นน่ะสิครับ！”
ไป๋ยี่เฟยเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น “ฉันบอกแล้ว จัดการหลี่ซื่อให้ไปสู่ความตายให้ฉัน ไม่ว่าจะจ่ายค่าตอบแทนอะไรก็ตาม”
จางหรงฟังออกถึงความโมโหของไป๋ยี่เฟย รีบพยักหน้าในทันที “ครับ ท่านประธาน ผมทราบแล้ว”
วางสายโทรศัพท์ลง จางหรงถอนหายใจออกมาทางปาก “เชี่ย！ใครโง่ยั่วให้ท่านประธานโมโห? ช่างน่ากลัวจริงๆ！”
ไป๋ยี่เฟยจำที่หลงหลิงหลิงเคยพูดเอาไว้ได้ว่า ช่วงนี้หลี่ซื่อกำลังเริ่มโปรเจกต์ใหม่โปรเจกต์นึงอยู่ ดูเหมือนว่าจะหาแบ็คใหม่ได้ กำเริบเสิบสานขึ้นมาแล้ว แต่แล้วนั่นจะยังไง? อยู่ที่เมืองเทียนเป่ย ไม่ว่าจะเป็นใคร โหวจวี๋ถึงจะคือพี่ใหญ่！
หลังจากนั้นสองชั่วโมง
หลี่ฝานได้รับสายโทรศัพท์จากเย่อ้าย “ฮัลโหลพี่อ้าย พี่...”
“แกแม่งโง่หรือเปล่า?” เย่อ้ายเริ่มด่าในทันที “น้ำเข้าสมอง หรือว่ากินขี้เข้าไปแล้ว? แม่งไปยั่วโหวจวี๋อีกทำไมกัน?”
หลี่ฝานนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ถึงได้ตอบกลับว่า “พี่อ้าย ผมเปล่ายั่วโหวจวี๋นะครับ? ไม่ใช่ คือไป๋ยี่เฟยล่ะมั้ง? มันผู้จัดการทั่วไปคนหนึ่งยังมีความสามารถไปทำให้ท่านประธานโหวจวี๋จัดการเรื่องได้?”
“แม่งเอ๊ย！ไอ้โง่！” เย่อ้ายไม่รู้ว่าควรจะด่าหลี่ฝานยังไงดีแล้ว “แกตั้งใจฟังให้ชัดเจน อย่าไปยั่วไป๋ยี่เฟยอีก ไม่เช่นนั้น ฉันจะทำให้แกกลายเป็นขยะ”
“พี่อ้าย ไป๋ยี่เฟยเป็นเพียงแค่ผู้จัดการทั่วไปคนหนึ่ง ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ?” หลี่ฝานยังไม่รู้สถานะของไป๋ยี่เฟย ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยเพราะคิดว่าตนเองนั้นมีที่พึ่ง
เย่อ้ายสูดหายใจเข้าเต็มปอด “โอเค งั้นฉันจะบอกแก อย่าไปยุแหย่โหวจวี๋กรุ๊ปอีก คราวนี้ฟังเข้าใจแล้วหรือยัง?”
“เข้าใจแล้วครับ” หลี่ฝานตอบกลับ “แต่ว่าพี่อ้าย เย่ซื่อกรุ๊ปไม่ได้เป็นห้าอันดับแรกของทั่วทั้งมณฑลหรอกหรอครับ? โหวจวี๋แม้กระทั่งสิบอันดับแรกก็ยังไม่ใช่ ไม่จำเป็นต้องกลัวพวกเขาหรอกมั้ง?”
“ไอ้โง่！” เย่อ้ายโมโหจนพูดจาสะเปะสะปะ “ฉันพูดอย่างไหนก็ทำอย่างนั้น แกฟังไม่เข้าใจใช่หรือเปล่า? หากแกยังมาพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะหาคนไปจัดการหลี่ซื่อเดี๋ยวนี้！”
พูดจบ เย่อ้ายก็วางสายไปในทันที ยังอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาอีกประโยค “ไอ้โง่！”
เย่ซื่อกรุ๊ปเป็นห้าอันดับแรกของทั่วทั้งมณฑลจริงๆ แต่คำพังเพยพูดเอาไว้อย่างดี มังกรที่แข็งแกร่งไม่สามารถเอาชนะงูเจ้าถิ่นได้ สำนักงานใหญ่ของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่เมืองเทียนเป่ย ที่อยู่ที่เมืองเทียนเป่ยเป็นเพียงแค่บริษัทย่อยเท่านั้น จะไปสู้กับโหวจวี๋เขาได้ยังไงกัน?
หลี่ฝานมองดูโทรศัพท์มือถือของตนเอง ตกตะลึงอยู่นาน
เขาคิดไม่ตกจริงๆ ไป๋ยี่เฟยผู้จัดการทั่วไปคนหนึ่ง ยังสามารถทำให้คนของทั้งโหวจวี๋ต่างก็เชื่อฟังคำพูดของเขาได้ด้วยหรอ?
โรงพยาบาล
หลังจากที่หลี่เสว่ฟื้นขึ้นมา บอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็เลยคิดว่าจะกลับคฤหาสน์ไปพร้อมกับไป๋ยี่เฟย
บังเอิญ หลิวจื่อหยุนกับหลี่ตงเฉียงก็เข้ามาพอดี
“ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอดูแลเสว่เอ๋อยังไง คนดีๆ ยังภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่ก่อนทำไมไม่เห็นหล่อนภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ จะต้องเป็นเธอที่ดูแลเสว่เอ๋อไม่ดีอย่างแน่นอน！” หลิวจื่อหยุนบนไม่หยุดสักวินาที
ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไร หลี่เสว่คราวนี้ไม่ใช่ภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่หลิวจื่อหยุนพูดถูก คือความผิดของเขา หากไม่ใช่เขา จะเกี่ยวพันไปถึงหลี่เสว่โดนยาพิษได้ยังไงกัน?
อีกทั้ง เขารู้ว่า เป็นเพราะหลิวจื่อหยุนเป็นห่วงเสว่เอ๋อถึงได้เอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา ดังนั้นเขาจึงไม่ตอบโต้
“เสว่เอ๋อชีวิตรันทดจริงๆ แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มีประโยชน์ขนาดนี้”