บทที่ 177

บทที่ 177

หลี่เสว่ไม่รู้ว่าทำไม มีความรู้สึกดีเป็นพิเศษกับไป๋ยี่เฟย ดังนั้นกับเขาจึงเป็นที่พึ่งได้อย่างมาก

หลังจากได้ยินไป๋ยี่เฟยทั้งดีใจทั้งเจ็บปวดใจ ดีใจที่ว่าแม้ว่าหลี่เสว่จะกลายเป็นเด็ก ก็สามารถพึ่งพาเขาโดยจิตใต้สำนึก ที่เจ็บปวดใจคือ เมื่อสักครู่นี้หลี่เสว่แก้พิษ เลยเปลี่ยนกลายเป็นเด็กอีกครั้ง

หนิววั่งเห็นอย่างนี้ก็พยักหน้าพูดว่า : "ได้ ประธานไป๋คุณตามมาด้วยกันเถอะ!"

ไป๋ยี่เฟยทำเสียงตอบรับ แล้วจูงหลี่เสว่ไปทำการตรวจด้วยกัน

หลังจากสองชั่วโมง

สีหน้าหนิววั่งดูเคร่งขรึม

ไป๋ยี่เฟยเห็นอย่างนี้รู้เลยว่าผลลัพธ์ไม่ดีนัก แต่ยังคงถามว่า : "หมอหนิว ภรรยาของฉันเธอ......”

หนิววั่งถอนหายใจ "คุณนายไป๋ตอนนี้สติปัญญาแค่ห้าหกขวบเท่านั้น ทั้งหมดเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง เรื่องก่อนหน้านี้ลืมไปหมดแล้ว นอกจากจำชื่อตัวเองแล้ว ก็จำอะไรไม่ได้เลย"

"ผลอย่างนี้ น่าจะเกิดจากยาแก้พิษ แต่เมื่อฉันตรวจสอบในเวลานั้น ไม่พบว่ายาแก้พิษที่ทำให้เกิดผลลัพธ์นี้ เป็นเพราะความสะเพร่าของฉัน ฉัน......”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินก็มองไปที่หนิววั่ง "ไม่โทษคุณหรอก"

สามารถผลิตสารพิษอย่างนี้ออกมา ในกรณีมีสิ่งอื่นๆเจือปนอยู่ในยาแก้พิษเล็กน้อย เป็นเรื่องปกติหากไม่สามารถตรวจสอบได้ แต่ว่า ทำไมต้องเป็นหลี่เสว่?

พิษนี้น่าจะเป็นเขาที่รับมา ต้องเปลี่ยนกลายเป็นเด็กน้อยก็คือเขา ทำไมถึงเป็นหลี่เสว่?

ในใจไป๋ยี่เฟยกระอักกระอ่วน สงสารหลี่เสว่ ไม่ยินยอม โทษตัวเอง ยังคิดโกรธแค้นคนที่วางยา

"ประธานไป๋!"

เสียงของหนิววั่งทอดมา แต่ไป๋ยี่เฟยกลับสูญเสียความรู้สึกตัวไปแล้ว

"คุณลุง!" หลี่เสว่เห็นไป๋ยี่เฟยหมดสติไปอีก ก็ตกใจกลัวอีกครั้ง "คุณลุง......คุณเป็นอย่างไรบ้าง......”

หนิววั่งรีบเรียกหมอมา จัดการปฐมพยาบาลให้ไป๋ยี่เฟย

จากนั้นก็พูดปลอบโยนหลี่เสว่ว่า : "ไม่ต้องกังวล คุณลุง......คุณเขาเหนื่อยมากไปเท่านั้น นอนหลับสักพักก็ดีขึ้น"

ตอนนี้อะไรๆหลี่เสว่ก็ไม่เข้าใจ ได้แต่ถามตาปริบๆว่า : "จริงหรอ?"

"จริงๆ" หนิววั่งตอบกลับอย่างมีความอดทนมาก "คุณรออยู่ที่นี่ อีกสักครู่พวกเราก็จะกลับมา"

หลี่เสว่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "อืม......”

ในห้องฉุกเฉิน

ตามที่หนิววั่งทำการตรวจร่างกายของไป๋ยี่เฟยหนึ่งครั้ง ผลตรวจออกมาแล้ว มันเหมือนกับพิษของหลี่เสว่ทุกประการ อดถอนหายใจไม่ได้

คู่สามีภรรยาทั้งสองคนถูกวางยาก่อนและหลัง ยาแก้พิษมีหนึ่งเม็ดเท่านั้น กินยาแก้พิษเป็นการถอนพิษ แต่เปลี่ยนนิสัยกลายเป็นเด็ก นี่จริงๆคือ.......ห๊า!

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นขึ้นมา คำถามแรกคือ "ภรรยาฉันล่ะ?"

หนิววั่งอยู่ในห้องผู้ป่วย หลี่เสว่นั่งอยู่ข้างๆเตียง

ไป๋ยี่เฟยเห็นว่าหลี่เสว่นั่งอยู่ข้างเตียง จึงวางใจลงมา

หนิววั่งข้างๆส่ายหัวอย่างฉับพลัน "พิษของคุณคุณน่าจะรู้ อารมณ์ไม่สามารถขึ้นลงมากจนเกินไป......”

"ฉันรู้" ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

หนิววั่งเห็นแบบนี้ ก็ไม่พูดอะไรอีก มองไปทางหลี่เสว่ "สถานการณ์คุณนายไป๋ตอนนี้ ประธานไป๋ต้องควบคุมดูแลเพิ่มขึ้น พยายามอย่าปล่อยให้เธอออกไปข้างนอกคนเดียว"

หลังจากเงียบไปสองสามนาที ไป๋ยี่เฟยพูดขึ้นว่า : "หมอหนิว ฉันต้องการสร้างโรงพยาบาลที่ผสมผสานระหว่างจีนและตะวันตก คุณเชี่ยวชาญการแพทย์แผนตะวันตก หลิวเสี่ยวอิงคนนั้นวันนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีน ฉันเชื่อว่าศักยภาพของพวกคุณจะสามารถนำพาให้เกิดประสิทธิผลที่ดีมาก"

พูดจบ หนิววั่งหยุดไปชั่วขณะ

ทันทีก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ประธานไป๋ชื่นชมฉันขนาดนี้ รู้สึกเป็นเกียรติกับฉัน แต่ว่า ต้องขอโทษด้วย เกรงว่าจะตอบรับประธานไป๋ไม่ได้"