บทที่ 231

บทที่ 231

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากรักษาบาดแผลแล้ว ไป๋หู่ก็ออกจากห้องสำนักงานอย่างมีสติ

ส่วนหลิวเสี่ยวอิงก็นั่งลง และถามว่า “พวกคุณไปทำอะไรมา บาดแผลนี้เกิดจากมีดใช่ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยเงยตาขึ้นมอง แต่เปลี่ยนเรื่อง “คืนนี้ คุณกับหลิงหลิงเลิกงานเช้าหน่อย ฉันมีเรื่องต้องจัดการ”

......

หลังจากที่สวีลั่งวิ่งออกจากบาร์ เขาก็มาถึงชุมชนแห่งหนึ่ง และขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 20

“ก๊อกๆ...”

หลังจากเคาะประตูแล้ว ไม่นาน ก็มีคนมาเปิดประตู

คนที่เปิดประตูนั้นคือผู้ป่วยที่อยู่ข้างเย่อ้าย

“ศิษย์พี่?”

สวีลั่งส่งเสียงเอินและเดินเข้าไป

ผู้ชายที่อ่อนแอช่วยสวีลั่งไปที่ห้องนอน และให้เขานอนลงไป

“คุณรับภารกิจอีกแล้วเหรอ?”

สวีลั่งตอบว่า “ไม่”

“แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น?”ผู้ชายที่อ่อนแอนั่งอยู่ข้างเตียงของสวีลั่ง พร้อมกับกล่องยารักษาแผล และรักษาบาดแผลให้เขา

บาดแผลทั้งหมดของสวีลั่งถูกขวดแก้วขีดข่วน ดูน่ากลัวมาก

สวีลั่งเม้มปากและพูดเรื่องนี้อย่างสั้น ๆ

ผู้ชายที่อ่อนแอเลิกคิ้ว“นี่ไม่เหมือนคุณเลย”

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ มีภารกิจแบบนี้ สวีลั่งจะเริ่มทำโดยตรง จะล่าช้าไปขนาดนี้ได้อย่างไร?

แน่นอนว่า ในนี้ก็ไม่ขาดเหตุผลที่สวีลั่งรับภารกิจของไป๋ยี่เฟย แต่ถ้าสวีลั่งอยาก เขาก็สามารถไม่รับภารกิจนี้ได้ด้วย

สวีลั่งไม่ได้พูด

ผู้ชายที่อ่อนแอพูดต่อ “เอาง่ายๆ ภารกิจนี้คุณไม่รับแล้ว และฆ่าเขาโดยตรงก็ได้แล้วสิ?”

สวีลั่งขมวดคิ้ว “ไม่ได้”

“ทำไมไม่ได้ล่ะ? ก็เคยทำแบบนี้มาก่อนไม่ใช่เหรอ?”

ผู้ชายที่อ่อนแอจำได้ว่าสวีลั่งเคยพบภารกิจคล้ายๆกันมาก่อน แต่สวีลั่งไม่สนใจเลย และฆ่าเขาโดยตรงเลย

สวีลั่งจ้องมองเขาและกล่าวว่า “มีไป๋หู่อยู่ ฉันไม่มีโอกาสที่ลงมือ”

“ไป๋หู่จัดการยากก็จริง”ผู้ชายอ่อนแอพยักหน้าเห็นด้วย“แต่คุณศิษย์พี่ คุณแน่ใจว่าถ้าไม่มีไป๋หู่อยู่แล้ว คุณจะลงมือได้จริงๆหรือ?”

“ทำไมไม่ได้?”สวีลั่งตอบ แต่จริงๆแล้วก็ลังเลอยู่ในใจ

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากที่ไป๋ยี่เฟยช่วยเขาและคำว่า “เพื่อน”ที่ไป๋ยี่เฟยเพิ่งพูด ทำให้เขาไม่แน่ใจยิ่งขึ้น

ผู้ชายอ่อนแอรักษาบาดแผลเสร็จอย่างรวดเร็ว เก็บอุปกรณ์ของกล่องยารักษา และพูดอีกครั้ง “ศิษย์พี่ ฉันคิดว่าคุณควรเสร็จภารกิจนี้อย่างเร็ว”