บทที่ 252

บทที่ 252

ซุนเหว่ยยังคงรู้สึกสับสนอยู่เล็กน้อยในตอนนี้

ตอนแรกที่เห็นไป๋ยี่เฟยและไป๋หู่เข้ามา เขาก็งงมาก ว่าอีกฝ่ายหาที่นี่เจอได้อย่างไร?

จากนั้นก็เห็นว่าไป๋ยี่เฟยเป็นลม และรู้สึกอธิบายไม่ถูก หรือว่าเขาเห็นภรรยาของตัวเองเป็นลม และตัวเองก็เป็นลมไปด้วย?

ไป๋หู่รับตัวไป๋ยี่เฟยไว้ โทรเรียก 120 และวางคนไว้ข้างๆ แล้วถึงเหลือบมองไปที่ทุกคนด้วยสายตา

ความทรงจำของซุนเหว่ยที่ไป๋หู่ตีเขายังคงอยู่ เมื่อเห็นเขาก็รู้สึกปวดที่ใบหน้าของเขา และร่างกายที่อ้วนของเขาก็สั่นเทาโดยควบคุมไม่ได้ “คุณ.......คุณอยากจะทำอะไร?

พี่น้องของชิงหยูไม่ได้เข้าร่วมกิจการของในครั้งที่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ถึงความซาดิสม์ของไป๋หู่ เมื่อเห็นพฤติกรรมของซุนเหว่ยเป็นเช่นนี้ และคิดว่าจะปกป้องกันยังไง เจ้านายจะต้องเพิ่มเงินให้พวกเขาอย่างแน่นอน จึงลุกขึ้นยืน

“มึงมาจากไหน? แจ้งชื่อมา!”

แต่ผลตอบรับที่ตามมาคือถูกไป๋หู่ถีบบินออกไปกระแทกกับกำแพง เสียงดัง “โครม”

พี่น้องคนอื่นๆตกตะลึงไปชั่วขณะ

เมื่อกี้พวกเขาเห็นอะไรไป?

อย่างไรก็ตามโดยไม่ได้รอให้พวกเขาคิดเรื่องนี้ให้มาก ไป๋หู่ก็ถีบไปคนละที ก็จัดการกับคนที่อยู่ตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว

เสี่ยงกรี๊ดร้องดังขึ้นต่อๆกัน และกลับสู่ความเงียบสงบไป

ตอนนี้ก็เหลือเพียงซุนเหว่ยแล้ว

“พี่ใหญ่ มีอะไรก็คุยกันดีๆ มีอะไรก็คุยกันดีๆ.........” ซุนเหว่ยถอยห่างออกไปด้วยความกลัว จนกระทั่งไปถึงที่กำแพง ไม่มีทางถอยหลังแล้วถึงหยุดลง

ไป๋หู่ไม่พูดไรมาก ยกมือขึ้น ตบซุนเหว่ยเป็นลมไปโดยตรง

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวเสี่ยวอิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และวิ่งไปที่ด้านข้างของหลี่เสว่อย่างรวดเร็ว ก่อนอื่นไปตรวจสอบสภาพของหลี่เสว่ และพบว่าไม่มีอะไรร้ายแรง จากนั้นก็วิ่งไปที่ด้านข้างของไป๋ยี่เฟย

ครั้งนี้ไป๋ยี่เฟยเป็นลมเพราะอารมณ์ตื่นเต้นเกินไป และรอให้เขาตื่นขึ้นมา คิดว่าเขาก็คงจะอ่อนแอกว่าที่เคยแน่นอน

ในไม่ช้า รถพยาบาลก็มา ไป๋หู่ขอให้หลิวเสี่ยวอิงไปกับหลี่เสว่ และไป๋ยี่เฟย ยังคงอยู่ที่นี่

ไป๋หู่รู้ว่าหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยตื่นขึ้นมา เขาจะต้องจัดการกับซุนเหว่ยอย่างแน่นอน เพราะในครั้งนี้ ซุนเหว่ยได้ยั่วยุความโกรธของไป๋ยี่เฟยอย่างเต็มที่แล้ว นี่ไม่ใช่แค่สัมผัสโดนจุดยั่วโมโหของเขาอย่างเดียว แต่เป็นการฉีกจุดนั้นออกจากร่างกายเขาแล้ว ลองคิดแล้วก็จะรู้ว่า ผลที่ตามมานั้นจะเป็นอย่างไร

หลิวเสี่ยวอิงรู้ถึงนิสัยใจคอของไป๋ยี่เฟย ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไรมาก และตามรถพยาบาลไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นขึ้นมา

“เสว่เอ๋อ!”

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นนั่ง และพบว่านอกจากซุนเหว่ยที่นอนอยู่บนพื้น ก็มีเพียงเขาและไป๋หู่เท่านั้นที่อยู่ที่นี่

“เสว่เอ๋ออยู่ไหน?” ไป๋ยี่เฟยถาม

ไป๋หู่ตอบว่า “ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ถูกตีให้สลบไป”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่เมื่อเขานึกถึงฉากที่หลี่เสว่ถูกคนตีจนสลบไปอยู่ในสมอง เขาก็รู้สึกใจสั่น และความรู้สึกสิ้นหวังแบบนั้นทำให้เขาเกือบตายไป

ไป๋ยี่เฟยหายใจเข้าลึกๆ สงบลงช้าๆ ยืนขึ้น และเดินไปหาซุนเหว่ย

ซุนเหว่ยนอนอยู่บนพื้นในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว มีคราบไวน์แดงอยู่บนเสื้อคลุมอาบน้ำ และหน้าผากของเขาเป็นสีแดงเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยไม่ใช่คนโง่ และแค่คิดก็รู้แล้วว่าซุนเหว่ยกำลังจะทำอะไร? หากเขาไม่มาทันเวลา หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงก็จะถูกนักเลงแก่คนนี้ข่มขืนไปแล้ว