บทที่ 273

บทที่ 273

“ไป๋ยี่เฟย?”หลิ่วอู๋ฉงเรียกอย่างลองเชิง

ไป๋ยี่เฟยถอยตัวไปข้างหลังด้วยความ‘กลัว’“คุณ……รู้จักผม?”

หลิ่วอู๋ฉงเห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมายกใหญ่“ฮ่าๆ……”

ไม่คาดคิดว่าไป๋ยี่เฟยจะจำอะไรไม่ได้จริงๆ ดีสุดๆไปเลย！

หลิ่วอู๋ฉงจ้องไป๋ยี่เฟยด้วยแววตาอันตราย“ไป๋ยี่เฟย แกก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ！”

ไป๋ยี่เฟยกระพริบตา ไม่รู้ว่าหลิ่วอู๋ฉงกำลังพูดอะไรอยู่

หลิ่วอู๋ฉงยิ้มพอแล้ว แล้วก็พูดขึ้นมา“ไป๋ยี่เฟย ครั้งนี้แกเป็นคนหาที่ตายเอง จะมาโทษฉันไม่ได้！”

พูดจบ หลิ่วอู๋ฉงยื่นตราหยกในมือให้กับไป๋ยี่เฟย“รับไว้สิ อีกไม่นาน แกก็จะได้รับชะตากรรมที่น่าสมเพชของแกแล้ว！”

ไป๋ยี่เฟยถือตราหยกไว้ในมือ แววตามองต่ำลงเล็กน้อย แล้วก็ปาตราหยกออกไปทันที“คุณลุง คุณเป็นใครเหรอ? ผมรับของจากคนแปลกหน้าไม่ได้！”

รอยยิ้มของหลิ่วอู๋ฉงหยุดชะงักลงทันที

คุณลุง?

เขาเพิ่งจะอายุสามสิบกว่าๆ แก่กว่าไป๋ยี่เฟยแค่เจ็ดแปดปีเท่านั้น เขาเรียกตนเองว่าลุงเนี่ยนะ?

เดี๋ยวนะ ไป๋ยี่เฟยสูญเสียความทรงจำแล้วก็ไม่น่าจะสติปัญญาต่ำขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ

“เรียกฉันว่าอะไรนะ?”หลิ่วอู๋ฉงถามขึ้น

ไป๋ยี่เฟยท่าทาไร้เดียงสา“คุณลุง คุณแก่ขนาดนี้ จะไม่ให้เรียกลุงได้ยังไง? หรือว่าให้เรียกว่าปู่?”

หลิ่วอู๋ฉงเริ่มรู้สึกโกรธ ปู่?

สูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที หลิ่วอู๋ฉงถูกท่าทางที่ผิดแปลกไปของไป๋ยี่เฟยดึงดูดความสนใจเอาไว้อย่างไม่เต็มใจ เขาจำได้ว่าหูเทียนจิ่นบอกไว้ว่าไป๋ยี่เฟยความจำเสื่อม แต่ไม่ได้บอกว่าไป๋ยี่เฟยกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

นี่มันเรียกว่าความจำเสื่อมเหรอวะ?

นี่เปลี่ยนเป็นไอ้ทึ่มชัดๆเลยนี่หว่า！

หลิ่วอู๋ฉงขยับสายตาเล็กน้อย ครุ่นคิด พูดยิ้มๆอย่างชั่วร้าย“ไป๋ยี่เฟย ฉันเล่นเกมเป็นเพื่อนนายเอาไหม?”

เด็กๆชอบเล่นเกมกันไม่ใช่เหรอ?

เป็นอย่างที่คิดไว้ หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยได้ยินว่าเล่นเกม แววตาก็เป็นประกาย พยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้น“ได้สิ！”

หลิ่วอู๋ฉงยิ้มอย่างมีเลศนัย ยกขาขึ้นมาหนึ่งข้างทันที ทาบลงที่ขอบประตู จากนั้นก็ชี้ลงตรงระหว่างขา พร้อมกับพูดกับไป๋ยี่เฟย“นายดูนี่ นี่มันสะพานใช่ไหมล่ะ ลอดไปลอดมาใต้สะพานได้นะ สนุกไหม?”

“ฮ่าๆ……”

หลิ่วอู๋ฉงพอคิดว่าไป๋ยี่เฟยจะลอดใต้เป้าของตัวเอง ก็ยิ้มอย่างดีใจขึ้นมาทันที โอกาสที่จะได้มาเหยียดหยามไป๋ยี่เฟยแบบนี้มีไม่เยอะ จะได้ช่วยระบายความโกรธให้กับเขาได้พอดี

ไป๋ยี่เฟยหยุดลงสักพัก แววตามีประกายอย่างยากที่จะสังเกต จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา พูดขึ้นด้วยใบหน้าใสซื่อ“ผมไม่อยากลอดสะพาน ไม่สนุกเลยแม้แต่นิดเดียว！”

หลิ่วอู๋ฉงหุบยิ้มลง จิตใจแน่วแน่ที่จะให้ไป๋ยี่เฟยลอดใต้หว่างขาให้ได้ จึงพูดโน้มน้าวอย่างไพเราะ“ไม่สนุกตรงไหน นายดูสิฉันหัวเราะอย่างดีอกดีใจเลยนะ รู้แล้วว่าสนุกมากแค่ไหน！”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัว“ไม่สนุก！”

หลิ่วอู๋ฉงเริ่มหมดความอดทนแล้ว“ถ้าอย่างนั้นอะไรสนุก?”

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะแหะๆ ท่าทางซื่อๆ“คุณวางเท้าลงก่อน จากนั้นก็แบกผม”

“อะไรนะ?”

หลิ่วอู๋ฉงไม่รู้ว่าทำไม มองแววตาที่จริงจังนั่นของไป๋ยี่เฟย คิดไม่ถึงว่าจะวางเท้าลงแล้วแบกไป๋ยี่เฟยอย่างเชื่อฟังจริงๆ หลังจากที่ยืนแล้ว พอรู้ตัวอีกทีก็พบว่าเขาเชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ?

กำลังจะหันไปทำให้ไป๋ยี่เฟยตกใจ กลับถูกไป๋ยี่เฟยตะครุบเข้ามาจากข้างหลังก่อน

“โอ้ย！”