ตอนที่ 305
บทที่ 305
October 22, 2026
บทที่ 305
ไม่น่าแปลกใจที่ไป๋ยี่เฟยคิดมาก มีคนจำนวนมากจ้องมองเขาอยู่ในตอนนี้ ไป๋หู่ติดตามเขามาโดยตลอดเวลา ไม่สามารถลงมือกับตัวเขาได้ และก็จะลงมือกับคนรอบข้างของเขาโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ทางเลือกคนแรก นั่นก็คือหลี่เสว่!
อย่างไรก็ตามหลังจากที่เฉินห้าวบอกตำแหน่งที่ออกมา........
“อยู่ที่หลันโปกั่งงั้นเหรอ?”
หลังจากวางสาย ไป๋ยี่เฟยก็อยากจะไป แต่เมื่อเขากังวล ความเจ็บปวดในอกทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว
ในเวลานี้ ไป๋หู่ที่อยู่ด้านข้างเตือนเขาว่า “ถึงเวลาต้องไปที่โรงพยาบาลแล้ว”
ไป๋ยี่เฟยส่ายหัว “ไม่ได้ ผมต้องไปดูเสว่เอ๋อก่อนถึงจะวางใจได้”
หลังจากพูดจบ ก็ไม่สนใจไป๋หู่ เขายืดตัวขึ้น พยายามแสดงออกอย่างไม่มีอะไรผิดปกติ และเดินไปที่วิลล่าที่อยู่ติดกันที่ไม่ไกล
เมื่อเขาพึ่งเดินออกจากบ้านพักของตัวเอง เขาก็ได้รับข้อความจากไป๋หยุนเผิง ซึ่งเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของเขา
“ลูกชาย ทำได้ดีมาก!”
ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเยาะหลังจากเห็นข้อความ เขารู้ว่า ไป่หยุนเผิงก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อคืนนี้เหมือนกัน และเขาอาจจะเฝ้าดูอยู่ที่ระยะไกล
ทำได้ดีแล้วยังไงล่ะ?
ยังไงก็ลำเอียงอยู่ดี?
ไป๋ยี่เฟยเพิกเฉย และยังคงเดินไปที่บ้านพักข้างๆต่อ และเขาก็ได้รับโทรศัพท์ของจางหรงอีกครั้ง
“ท่านประธานกรรมการ ซูต้าหลิวเกือบจะจัดการเย่อ้ายไปแล้ว” จางหรงพูดอย่างตื่นเต้น ในน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไป๋ยี่เฟยก็ผงะไปชั่วขณะ และกล่าวอย่างเสียใจว่า “เกือบจะงั้นเหรอ? ทำไมไม่จัดการไปเลยจริงๆ?”
“หือ?” จางหรงถึงกับผงะในตอนนี้ หลังจากที่คิดเรื่องนี้แล้ว จึงตอบกลับไปว่า “ท่านประธานกรรมการ ผมเป็นคนหยุดมันไว้เอง ยังไงเย่อ้ายก็เป็นคนของเย่ซื่อกรุ๊ป........”
“งั้นก็ช่างมันเถอะ!”
หลังจากพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็วางสายโทรศัพท์
รู้สึกโกรธมากอยู่ในใจ ที่จางหรงไอ้โง่นี้หยุดมันไว้!
เขาก็ไม่ลองคิดดูว่าความสัมพันธ์ของเย่อ้ายกับพวกเขาคืออะไรเหรอ? นั่นคือความสัมพันธ์ที่เป็นศัตรูกัน! ยังหยุดมันไว้งั้นเหรอ!
เมื่อเฉินห้าวเห็นไป๋ยี่เฟยที่ทางเข้าบ้านพักของจางเหลย เขาก็เห็นว่าสีหน้าของไป๋ยี่เฟยดูไม่พอใจมาก “พี่ชาย........”
ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เฉินห้าว หายใจเข้าลึกๆด้วยความไม่เต็มใจ และหยุดคิดถึงเรื่องเหล่านี้ และถามว่า “คุณรู้ไหมว่านี่คือบ้านพักของใคร?”
“พี่ชาย ผมไปสอบถามมาแล้ว เจ้าของบ้านพักหลังนี้ชื่อจางเหลย ดูเหมือนว่าจะเป็นบ้านพักที่พึ่งซื้อใหม่ อีกอย่าง พี่สะใภ้ก็มากับโจวฉวี่เอ๋อด้วย”
“หือ?” หมายความว่าเป็นคนที่พวกเขารู้จัก ไป๋ยี่เฟยรู้สึกโล่งใจมากขึ้น เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่ก็ตัดสินใจเข้าไปดูสักหน่อย
ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ที่หน้าประตู สามารถมองเห็นผู้คนมากมายในสวนหลังบ้านของบ้านพักได้ และพวกเขาทั้งหมดเป็นคนหนุ่มสาวในวัยยี่สิบกว่าๆทั้งหมด มีชายและหญิง และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจัดงานปาร์ตี้อยู่
“พี่ชาย คุณจะเข้าไปไหม?” เฉินห้าวถาม “แต่ดูเหมือนพวกเราจะเข้าไปไม่ได้”
ไป๋ยี่เฟยตะคอก กำลังคิดหาวิธี เสียงรถก็ดังมาจากด้านหลัง
เฉินห้าวและไป๋ยี่เฟยมองหันหลังกลับไป มันเป็นรถโตโยต้าที่ธรรมดามาก รถโตโยต้าขับตรงเข้าข้างๆพวกเขา แล้วก็หยุดลง
จากนั้น ก็มีชายคนหนึ่งลงมาจากรถโตโยต้า ชายในวัยยี่สิบกว่าๆ สวมแว่นตาดำขอบดำ และชุดสูทที่เหมาะสม เดินเข้ามาทางประตูอย่างช้าๆ
ชายคนนั้นก็มองเห็นไป๋ยี่เฟยและเฉินห้าว เมื่อเห็นว่าพวกเขาแต่งกายธรรมดา คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อยโดยจิตสำนึก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งไป๋ยี่เฟยต่อสู้กับคนอื่นไปในเมื่อคืนนี้ บวกกับเขาได้รับบาดเจ็บ และก็ถูกโยนออกไปอีกด้วย ภาพรวมที่ดูโทรม และมีสิ่งสกปรกเต็มอยู่บนเสื้อผ้าของเขา และยังมีคราบเลือดปกคลุมด้วย
ดูจากสภาพนี้แล้ว กลับทำให้คนอื่นรู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยเหมือนเป็นชาวนาคนหนึงที่พึ่งขึ้นมาจากท้องนา
โดยปกติแล้วเฉินห้าวก็จะแต่งตัวใส่ชุดแบบสบายๆ แต่ก็ดูสะอาดและเรียบร้อย แค่ดูดีกว่าไป๋ยี่เฟยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ไป๋ยี่เฟยและเฉินห้าวก็มองไปที่ชายคนนั้น กำลังคาดเดาตัวตนของเขาอยู่
ชายคนนั้นเหลือบมองสองครั้งโดยไม่สนใจ และกดกริ่งประตูดังขึ้น