บทที่ 307

บทที่ 307

โดยไม่คาดคิดว่าจางเหลยจะมีความเกี่ยวข้องกับท่านประธานพันธมิตรกลุ่มนักธุรกิจของจังหวัด!

“ถ้าอย่างนั้นชีวิตของจางเหลยก็รุ่งเรืองแล้วจริงๆ!”

“สองปีที่ผ่านมานี้มีชีวิตที่ไม่เลวนัก!”

“เฮ้ อย่าลืมเพื่อนเก่าของคุณนะ!”

“.........”

จางเหลยยิ้มอย่างมีชัย และชำเลืองมองไป๋ยี่เฟยอย่างยั่วเย้า

สายตาของไป๋ยี่เฟยมองผ่านตัวของหวังไห่อย่างเย็นชาไป และในที่สุดก็หยุดอยู่ที่จางเหลย และพูดอย่างจางๆว่า “เสว่เอ๋อไม่ต้องการบ้านพักของคุณ ครอบครัวของเรามีบ้านพักวิลล่ามากมาย

ในขณะที่คำพูดนั้นจบลง เสียงหัวเราะของทุกคนก็ดังขึ้นมา

“ฮ่าฮ่า..........”

“ฉันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย? ครอบครัวของเขามีบ้านพักวิลล่ามากมายงั้นเหรอ? กำลังล้อเล่นอยู่เหรอ?”

“เขาคงคิดว่าบ้านพักวิลล่าเป็นผักกาดขาวชนิดหนึ่งใช่ไหม?”

“ขี้โม้เหรอ? ฮ่าฮ่า.........”

หลี่เสว่รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่ได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของทุกคน

ในสายตาของจางเหลยก็เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “คุณแน่ใจหรือ? บ้านพักวิลล่านี้ถ้าไม่มีเงินหลายล้านก็ไม่สามารถซื้อได้ คุณเหรอ.........” มองไปที่ไป๋ยี่เฟยขึ้นลง “น่าจะเป็นชาวนาคนหนึ่งใช่ไหม? จะมีความสามารถซื้อได้เหรอ?”

“ชายหนุ่มน้อย ผมรู้ว่าคุณอยากจะแสดงต่อหน้าภรรยาของคุณ แต่ก็ไม่สามารถพูดไปทั่วได้ แม้แต่ผมก็ไม่สามารถซื้อบ้านพักแบบนี้ได้” หวังไห่ก็แทรกคำพูดเข้ามาเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยยิ้มเยาะ และไม่พูดอะไรเลย

ไป๋ยี่เฟยที่เป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกตลก แต่กลับรู้สึกถึงความเย็นชาเล็กน้อย

สีหน้าของจางเหลยค่อนข้างทนไม่ได้ และหวังไห่ที่อยู่ข้างๆก็เหมือนกัน เป็นถึงตำแหน่งท่านประธานของพันธมิตรนักธุรกิจ เขาคุ้นเคยกับการได้รับการยกย่องจากผู้อื่น จู่ๆก็ถูกกระทำเช่นนี้ มันก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

ตอนที่ทุกคนเงียบอยู่ ไป๋ยี่เฟยก็พูดขึ้นมาว่า “วันนี้เป็นงานเลี้ยงรวมตัวของเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนใช่ไหม? ผมมาที่นี่ในฐานะสมาชิกครอบครัวของเสว่เอ๋อ น่าจะเข้าร่วมได้อยู่ใช่ไหม?”

เมื่อพูดจบ จางเหลยก็กัดฟันอย่างลับๆ โดยรักษาท่าทางที่ดีงามบนใบหน้าไว้ “แน่นอนว่าได้”

จากนั้นจางเหลยก็จงใจที่จะอวดต่อหน้าทุกคน และในขณะเดียวกันก็เปรียบเทียบกับไป๋ยี่เฟยว่า “ทุกคนยังไม่ได้เดินชมวิลล่าเลยใช่ไหม? ผมจะพาทุกคนไปเดินชมสักหน่อย”

“ดีๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่หลันโปกั่งวิลล่าจริงๆ!”

“ใช่ใช่ คราวนี้ก็จะสามารถเปิดหูเปิดตาบ้างแล้ว”

“สามารถถ่ายรูปได้ไหม! นี่ถ้าเอาไปข้างนอก ก็จะสามารถเอาไปคุยเล่นได้เป็นปีแล้ว!”

“...........”

เพื่อนร่วมชั้นก็ลืมเรื่องอึดอัดใจทั้งหมดไป และสนใจกับเรื่องหลันโปกั่งวิลล่าขึ้นมา

จางเหลยหัวเราะ “ตามผมมา”

คนกลุ่มใหญ่เดินตามจางเหลยไปที่บ้านพัก โดยทิ้งหลี่เสว่ โจวฉวี่เอ๋อและไป๋ยี่เฟยไว้ข้างหลัง

หลี่เสว่เห็นว่าสีหน้าของไป๋ยี่เฟยไม่ดี เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรกับเขา ก็แค่ยืนอยู่ข้างๆของโจวฉวี่เอ๋อ

โจวฉวี่เอ๋อก็รู้สึกอายเล็กน้อยเช่นกัน เธอเป็นคนที่พาหลี่เสว่มาที่นี่เอง

“ต่อไปนี้ถ้าจะไปไหน ขอให้บอกผมสักคำ” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างทำอะไรไม่ได้