ตอนที่ 320
บทที่ 320
October 22, 2026
บทที่ 320
เฉินห้าวกับเหอชิวโหย่วเหมือนกันมาก พวกเขาไม่ได้อยากจะยากจนและหมดหนทางเช่นนี้ นั่นเป็นเรื่องที่ไร้ทางออกโดยสิ้นเชิง
และคนที่เป็นอย่างพวกเขา ก็มีมากมายนับไม่ถ้วน ทุกคนล้วนอับจนหนทาง และในสายตาคนอื่น ก็คือยากจน!
ไป๋ยี่เฟยคิด ก่อนที่เขาจะกลายเป็นท่านประธานของโหวจวี๋ เขาก็เคยเป็นเช่นนี้ไม่ใช่เหรอ?
โดยเฉพาะตอนที่น้องสาวโดนรถชน เขาเข้าตาจนจริงๆ ไม่มีเงินผ่าตัด เขาจึงไปขอร้องนายท่านหลี่ ต่อให้ถูกคนหยามหมิ่น เขาก็ยินดี
“โธ่......”
ไป๋ยี่เฟยกล่าวเสียงเรียบ “ไม่ต้องกังวล อยู่ที่นี่ไปก่อนชั่วคราว พวกเราจะจัดการเอง หากคุณกลัวไม่มีงานทำ เอาอย่างนี้ ตอนนี้ผมเป็นท่านประธานของโรงพยาบาล ผมจะจ้างคุณเอง ส่วนจะทำหน้าที่อะไรนั้น ก็ดูที่ความสามารถของคุณ”
“ก่อนหน้านั้น ต้องรอหลังจากเด็กชายคนนั้นผ่าตัดเสร็จ และคุณทำเรื่องที่ควรทำเสร็จก่อน”
เหอชิวโหย่วพยักหน้าตอบรับทันที ทั้งยังต้องการจะคุกเข่าโขกศีรษะให้ไป๋ยี่เฟยด้วย แต่ไป๋ยี่เฟยห้ามไว้ทัน จึงขวางเรื่องนี้ไว้ได้
ไป๋ยี่เฟยเห็นเขาไม่เป็นไรแล้ว ก็หมุนตัวกำลังจะจากไป จู่ๆ ก็นึกถึงมารดาของเขาได้ จึงหันหน้ากลับมากล่าวอีกครั้งว่า “รอเสร็จจากเรื่องนี้แล้ว คุณพาแม่คุณมาที่โรงพยาบาล ผมไม่เก็บเงิน”
พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็จากไป
ทั้งสามคนเดินไปได้ครึ่งทาง ก็เจอกับเฉินห้าวที่จัดการธุระเสร็จพอดี เฉินห้าวมีสีหน้าเคร่งขรึม “พี่ ญาติของเด็กคนนั้นมาแล้วครับ เอะอะโวยวายอยู่บ้าง”
“ไปดูหน่อย” ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วกล่าว
ดังนั้นคนทั้งสี่จึงเดินไปที่โถงใหญ่พร้อมกัน และได้ยินเสียงของพวกญาติๆ เหล่านั้นมาแต่ไกล
“คนชนอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้!”
“หากหลานชายฉันเป็นอะไรไป ฉันจะไม่จบกับเขาแน่!”
“ออกมา!”
“ให้โรงพยาบาลของพวกคุณเอาคนที่รับผิดชอบออกมา เรื่องนี้ไม่จบแน่!”
สองคนที่อยู่ข้างหน้าเป็นหญิงวัยกลางคนและชายวัยกลางคนคนหนึ่ง คนผู้หญิงเป็นแม่ของเด็กชาย และคนผู้ชายเป็นลุงของเด็กชาย แต่กลับไม่เห็นพ่อของเด็ก
เฉินห้าวเดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง โปรดเบาเสียงลงหน่อยครับ ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ห้ามส่งเสียงดัง พวกคุณทำแบบนี้ จะเป็นการรบกวนคนไข้ได้”
“ฉันต้องสนพวกคุณด้วย? ในเมื่อโรงพยาบาลของพวกคุณซ่อนคนไว้ ก็มอบคนออกมาสิ!”
“ใช่ มอบตัวคนชนออกมา!”
เฉินห้าวกล่าวด้วยหน้าตาขึงขังว่า “โปรดอย่าส่งเสียงดัง ไม่อย่างนั้นพวกเราจะเรียกรปภ.”
“นายเป็นใคร?” คนผู้ชายจ้องมองเฉินห้าว เห็นเขาใส่ชุดทั่วไป ไม่ได้สวมชุดกาวน์ “นายเป็นแค่คนนอกจะพูดอะไรก็พูดได้เหรอ? มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย!”
ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ก็เดินมาหยุดตรงหน้าเฉินห้าว “สวัสดีครับ ผมเป็นท่านประธานของโรงพยาบาลแห่งนี้ ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ไม่ใช่สถานที่ที่ให้คุณมาก่อเรื่องได้ หากมีเรื่องอะไร ก็ไปคุยกันที่ห้องประชุม”
ผู้หญิงคนนั้นได้ยิน ก็มองไป๋ยี่เฟยขึ้นลง “คุณเป็นท่านประธานของโรงพยาบาล? ดีเลย คุณรีบมอบตัวคนชนออกมาให้ฉัน พวกเราต้องการคุยเรื่องเงินชดเชยกับเขา”
“ใช่ เอาตัวออกมา” คนผู้ชายพยักหน้ากล่าว
ไป๋ยี่เฟยเห็นพวกเขาไม่ได้สนใจลูกตัวเองเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นห่วงแต่เรื่องเงินชดเชย ก็โกรธขึ้นมาทันที