บทที่ 335

บทที่ 335

จางหัวปินพูดว่าต้องมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ยังเป็นตอนกลางคืน งั้นคนพวกนั้น จะต้องมาฆ่าตัวเองอีกแน่นอน

นั่งไปสักครู่หนึ่ง เฉินอ้าวเจียวลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ในห้องเหลือแค่สวีลั่งและไป๋ยี่เฟยสองคน

วางแก้วเหล้าลง จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็ถามขึ้นมาว่า"ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันแล้ว?"

สวีลั่งมองไปที่ไป๋ยี่เฟยเหมือนมองคนโง่"โง่เกินไป"

และเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนเรื่องทันที"คุณรู้จักเหลยRไหม?"

พอพูดเสร็จ สวีลั่งก็หันกลับมาอย่างแรง ต้องไปดูไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยก็มองไปที่สวีลั่ง"คนที่มาฆ่าฉันในวันนี้ก็คือฆาตกรของเหลยR"

ดวงตาของสวีลั่งมืดลง"ดังนั้น คุณสงสัยฉัน?"

แม้ว่าเป็นประโยคคำถาม แต่เป็นเสียงที่แน่วแน่

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ท้อถอยใดๆ"ฉันแค่อยากรู้ความจริง อยากรู้ว่าฉันเชื่อคนผิดหรือเปล่า"

สวีลั่งถามอย่างจริงจัง"นี่ก็คือเหตุที่คุณมาสงสัยฉันหรือ?"

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่รู้ว่าพูดยังไงดี ถ้าพูดจากความสัมพันธ์ระหว่างกัน เขาก็ไม่ควรไปสงสัยสวีลั่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในเมื่อที่มีเบาะแสแล้ว ในฐานะที่เป็นคนปกติ ล้วนจะไปสงสัยโดยจิตใต้สำนึก

ไม่ ถ้าพูดอย่างชัดเจนแล้ว เป็นความกังวลและผิดหวัง

ถ้าเกิดว่าเป็นแค่คนที่ไม่รู้จัก หรือว่ารู้จักแต่ความสัมพันธ์แค่ธรรมดาเอง แล้วมาปฏิบัติเช่นนี้ต่อตัวเอง งั้นตัวเองจะไม่มีความรู้สึกที่ถูกหักหลังและผิดหวังแม้แต่นิด

แต่ถ้าเป็นคนที่ตัวเองเชื่อถือ ความรู้สึกที่ถูกหักหลังนั้น ราวกับถูกคนแทงเข้ามาจากด้านหลัง เกือบจะหายใจไม่ออก

ไป๋ยี่เฟยไม่อยาก เพราะว่าเขาใช้ความจริงใจต่อเขา ดังนั้นหวังว่าเขาจะใช้ความจริงใจต่อตัวเองด้วย

"งั้นคุณบอกกับฉันมา ผู้นำขององค์กรนี้เป็นคุณหรือ?"ไป๋ยี่เฟยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

สวีลั่งเอ่ยเสียงเย็นชาออกมา"คุณรู้แล้วไม่ใช่หรือ ยังมาถามฉันทำไม?และอีกอย่างหนึ่ง คุณไม่เชื่อฉัน ฉันพูดแล้ว มันมีประโยชน์หรือ?"

"ขอให้แต่คุณพูด ฉันก็เชื่อ"

ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็ตกในความเงียบ อุณหภูมิในห้องเหมือนลดลงถึงศูนย์องศา

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานแค่ไหน สวีลั่งพูดขึ้นมาก่อน"ฉันเป็นคนก่อตั้งเหลยR และก็เป็นผู้นำของเหลยRด้วย แต่ ฉันทำแค่สองปีเองก็จากไปแล้ว เพราะว่าฉันไม่เหมาะที่จะเป็นผู้นำ"

"ไม่มีคำว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ มีแต่อยากหรือไม่อยาก"ไป๋ยี่เฟยพูดย่างราบเรียบ ไม่มีใครเกิดมาก็เหมาะกับการเป็นผู้นำ ขอให้แค่คุณอยาก ก็มีหลายวิธีสามารถผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆได้

สวีลั่งไม่ได้ตอบว่ามันถูกหรือผิด"ฉันไม่อยาก"

นิสัยของเขาก็เป็นเช่นนี้ ไม่ชอบพูด ไม่ชอบสัมผัสกับคนอื่น อยู่กันคนเดียวจนคุ้นเคยแล้ว ดังนั้นไม่อยากเป็นผู้นำ

ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจได้ นิสัยอย่างสวีลั่ง ถ้าเป็นผู้นำ นั้นคง......ยากที่จะบรรยาย

แต่สวีลั่งพูดเช่นนี้ นั้นก็หมายความว่าไม่ใช่คำสั่งของสวีลั่ง แล้วทำไมถึงได้ข่าวมาว่าเป็นคำสั่งของสวีลั่งล่ะ?

เจตนา?หรือว่า......

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้คิดลึกลงไป ได้กล่าวคำขอโทษ"ขอโทษด้วย"

"ฉันไม่ยอมรับคำขอโทษของคุณ"สวีลั่งเอ่ยเสียงเย็นชาออกมา"คุณสงสัยฉัน"