บทที่ 386

บทที่ 386

เฉินห้าวยังคงแสดงสีหน้าแบบนั้น "ในตอนสุดท้าย ควรได้กล่าวคําอําลาแล้วจริงจริง! บางทีคนที่อยู่ข้างกายแกอาจต้องลาจากโลกนี้ไป โดยไม่ได้กล่าวคำอำลาเลยก็เป็นได้? ”

"อะไรนะ?"

เย่ฮวนตกใจทันที และรู้สึกตึงเครียดเป็นอย่างมาก พวกเขา ประเมินตัวไป๋ยี่เฟยต่ำไป

"จางเถ่หลิน!" เย่ฮวนส่งเสียงเรียก "รีบกลับไปเร็วเข้า ”

จางเถ่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง และไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้นเลย "เป็นอะไรไป? ”

"พวกเราหลงกลพวกมันแล้ว!" เย่ฮวนพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม "ไป๋ยี่เฟยไปหาคุณชายของนายแล้ว ”

จางเถ่หลินยังไม่ได้ขยับตัว "ไม่ใช่ เราหลงกลพวกมันตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ? แล้วตอนนี้ล่ะ? ใช้กลลวงเดิมอีกแล้วงั้นเหรอ?”

เย่ฮวนกัดฟันพูด "จนถึงตอนนี้ไป๋ยี่เฟยยังไม่ได้กลับมาเลย นี่มันสองชั่วโมงกว่าแล้ว และเขาคงไปถึงคฤหาสน์ตระกูลฉุงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! แม้นายจะไปตอนนี้ มันก็คงสายไปแล้ว ”

สีหน้าของจางเถ่หลินแข็งทื่อลงทันทีเมื่อลองปะติดปะต่อคําพูดของเฉินห้าวเมื่อครู่แล้ว เขาก็ตกใจตื่นทันที และหันหลังวิ่งออกไป

เย่ฮวนส่ายหน้า เมื่อครู่เขาก็บอกไปแล้ว ว่ามันคงไม่ทันกาลแล้ว ถึงแม้จางเถ่หลินจะไปตอนนี้มันก็ไร้ประโยชน์ แต่...

เขาจําได้ว่าข้างกายฉุงโยวเวยยังมีหลี่ป้าอยู่ อีกทั้งยังเป็นยอดฝีมืออีกด้วย ส่วนไป๋ยี่เฟยก็ไปตัวคนเดียว และยังไม่มีกำลังต่อสู้อะไรอีก ถึงแม้จะไป ก็ไม่สามารถรับมือเขาได้หรอก

จางเถ่หลินวิ่งออกไป และในขณะเดียวกันนั้นเขาก็โทรหาหลี่ป้า ไปด้วย แต่ เขาก็ยังโทรไม่ติดเหมือนเช่นเคย

จางเถ่หลินตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก หลังจากโบกรถได้แล้วคนหนึ่ง เขาก็รีบขึ้นรถไป “เขตคฤหาสน์ทางใต้”

จางเถ่หลินนั่งอยู่ในรถ และเขาจะยังไม่ยอมแพ้ง่ายง่าย เขาโทรหาหลี่ป้าอย่างไม่ขาดสาย หลังจากโทรเสร็จ เขาก็เปลี่ยนโทรไปหาฉุงโยวเวยแทน เขาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีใครรับสายเหมือนเช่นเคย

จากนั้น เขาก็นึกออกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาออกมาเขาก็ได้พบกับชายชุดดําคนหนึ่งเขา ซึ่งเขาก็ไม่เคยรู้จักคนนั้นเลย แต่เขากลับบอกว่านายน้อยปลอดภัย อย่าหลงกับดัก ซึ่งทันทีที่นึกขึ้นได้ เขาก็คิดได้ว่าสําเนียงของคนนั้นไม่ใช่สำเนียงของเมืองเทียนเป่ย!

ในความเป็นจริงแล้ว คนคนนั้นจงใจรบกวนความคิดของเขา ทําให้เขาคิดว่าเขาหลงกับดัก ดังนั้นเขาจึงกลับไป แต่ความจริงแล้ว การที่เขากลับไปต่างหากล่ะที่เป็นกับดักของจริง

"บ้าเอ๊ย!"

จางเถ่หลินโยนโทรศัพท์ลงไปยังที่นั่งอย่างหงุดหงิด

......

ณ ห้องพิเศษ ที่ไนต์คลับ

เย่ฮวนไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกอย่างเมื่อครู่แล้ว เขาสงบสติอารมณ์ลง แล้วเหลือบตามองเฉินห้าว "ฉันรู้ว่าจางเถ่หลินไปตอนนี้มันคงสายไปแล้ว แต่ ไป๋ยี่เฟยก็ไม่รู้ด้วยว่า ข้างกายฉุงโยวเวยยังมีคนคอยปกป้องอยู่ ”

เฉินห้าวส่งเสียงโอ้ และแสดงสีหน้าอย่างไม่คิดสงสัยอะไรเลยสักนิด

เย่ฮวนสำลัก เมื่อเห็นว่าพวกเขามีท่าทีสงบนิ่งขนาดนี้ จึงพูดขึ้นว่า "ข้างกายฉุงโยวเวย มีหลี่ป้าคอยติดตามอยู่ เขาเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งของตระกูลฉุง ที่ถูกส่งตัวมาเพื่อปกป้องฉุงโยวเวยโดยเฉพาะ ”

"ไป๋ยี่เฟยไปตัวคนเดียว และไม่มีกําลังต่อสู้อะไรเลย เกรงว่า เขาคงเป็นคนที่ตายเร็วกว่าทุกคน!"

"งั้นเหรอ"

ยังคงส่งเสียงตอบรับอย่างเฉยชา ส่วนไป๋หู่และคนอื่นอื่นไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบกลับ

เย่ฮวนรู้สึกหดหู่มาก "พวกนายไม่กังวลเลยเหรอ? ไป๋ยี่เฟยรนหาที่ตายจริงจริง! โอ้ไม่สิ ณ จุดจุดนี้ กลัวว่าเขาคงตายเป็นที่เรียบร้อยแล้วมั้ง!”

เฉินห้าวส่ายหัว "ผมเชื่อว่าพี่ชายผมสามารถรับมือได้"

"แกเชื่อแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?" เย่ฮวนหัวเราะเยาะ "ความจริงมันอยู่ตรงหน้าแกแล้วนิ ”

ในเวลานั้นเอง ไป๋หู่หมุนตัวไปมองรอบรอบ และเอ่ยปากพูดขึ้นว่า "ผมเคยฝึกเขามาก่อน"