บทที่ 392

บทที่ 392

เป้าหมายหลักในการมาที่นี่ของฉุงเฉ่าเจว๋นั้นคือเขาอยากรู้ว่าคนที่ฆ่าลูกชายของเขาเป็นคนยังไงกันแน่ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังต้องจดจําคนคนนี้ไว้ด้วย แล้วค่อยให้การแก้แค้นที่หนักหน่วงที่สุดแก่เขา เพื่อให้เขารู้ถึงจุดจบของการที่ไปล่วงเกินคนอย่างฉุงเฉ่าเจว๋

หญิงสาวคนนั้นเม้มปาก และเดินตามไปที่ประตู

ในตอนนั้นเอง ไม่มีใครสังเกตเห็น ไป๋ยี่เฟยที่เดิมที่มีสีหน้าอันสงบนิ่ง แต่ตอนนี้เขากลับสูดหายใจเข้าลึกๆ แถมสีหน้าของเขานั้นยังซีดกว่าเมื่อสักครู่เสียอีก

ไม่แปลกเลยที่เป็นท่านฉุงสาม เพราะพลังอำนาจรอบตัวของเขานั้นน่ากลัวมาก บวกกับที่เดิมทีเขามุ่งเป้าไปที่ไป๋ยี่เฟย ทําให้ไป๋ยี่เฟยใจเสียมาก แต่เขาไม่สามารถแสดงความกลัวออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

ในที่สุดผู้คนต่างก็เดินจากไป เลยทำให้ไป๋ยี่เฟยค่อยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย

......

กู่หรงและตำรวจหญิงคนนั้นก็กลับมายังห้องผู้ป่วย

กู่หรงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ และมองไปที่ไป๋ยี่เฟยพร้อมกับพูดว่า "นายไม่กลัวเขาเลยสักนิด ”

“ก็เฉยๆ” ไป๋ยี่เฟยยิ้ม

กู่หรงส่ายหน้า "ที่จริงแล้ว นายอยู่ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว แต่นายก็ยังหนีไม่พ้นการลงโทษทางกฎหมายได้อยู่ดี เพราะการฆ่าคนมีโทษประหารชีวิต”

“ผมรู้” น้ำเสียงที่เรียบเฉยของไป๋ยี่เฟย

กู่หรงเห็นดังนั้นก็รู้สึกไม่เข้าใจไป๋ยี่เฟยเลย อย่าว่าแต่โทษประหารเลย แค่ถูกตัดสินจําคุกเพียงไม่กี่ปี คนมากมายก็กลัว และไม่กล้ายอมรับ

นั่นมันเป็นโทษประหารชีวิตเลยนะ ไม่ใช่ว่ากักขังเพียงไม่กี่ปีก็ปล่อยออกมาแล้ว! แต่มันเป็นเหมือนการยิงปืนออกไปนัดหนึ่ง จากนั้นทุกอย่างก็จบและจะไม่มีอีก!

ไป๋ยี่เฟยแสดงสีหน้าสงบนิ่ง และไม่พูดอะไรอีกเลย

ในตอนนั้น ตำรวจหญิงคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “หัวหน้า ฟ้าสางแล้ว เราควรจะออกไปกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ"”

“อืม ไปสิ!” กู่หรง พยักหน้า

......

ไป๋ยี่เฟยยังมีอาการบาดเจ็บอยู่ แต่มันไม่มีทางเลือกแล้ว พวกเขาจําเป็นต้องกลับไปที่สถานีตำรวจเมืองเทียนเป่ย ที่เป็นอย่างนั้นก็เพื่อเป็นปกป้องไป๋ยี่เฟยด้วย

1 ชั่วโมงต่อมา ไป๋ยี่เฟยก็ถูกนำตัวใส่รถตำรวจ ซึ่งรถตำรวจประเภทนี้ถูกออกแบบมาสำหรับกลุ่มนักโทษพิเศษ เมื่อเข้าไปแล้วจะถูกประตูเหล็กกั้นอย่างแน่นหนา

นอกจากนี้แล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่ข้างๆ และคอยคุ้มกันพวกเขา ดังนั้นไม่ว่าจะอยากหนีเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เมื่อทุกคนมาถึงแล้ว รถก็สตาร์ท และมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจเมืองเทียนเป่ย

บนเบาะหลังของรถตำรวจ กู่หรงนั่งข้างไป๋ยี่เฟย ส่วนเขากลับมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ในขณะที่ตำรวจหญิงก็นั่งตรงข้ามไป๋ยี่เฟย และมองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างระแวดระวัง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกผ่อนคลายมาก เขาเอนลงพิงที่เบาะหลัง ขาทั้งสองข้างของเขาแยกออกจากกัน สภาพเหมือนคนเป็นอัมพาตยังไงอย่างนั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วตํารวจหญิงคนนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าทำไมลูกคนรวยผู้นี้ช่างเป็นเด็กเสเพลจริงๆ แม้แต่ฆ่าคนแล้วยังสามารถผ่อนคลายได้ขนาดนี้ อีกทั้งยังทําตัวเหมือนคนไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดในการฆ่าคนอีก!

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนั้นแล้ว ก็เกิดความสนใจขึ้นมา ถึงอย่างไรก็ตาม เขาจึงเงยหน้าขึ้นถามว่า "คนสวย คุณชื่ออะไร?"

ตํารวจหญิงคนนั้นอึ้งไปสักพัก และด่าออกมาอย่างรังเกียจว่า "ไอ้อันธพาล! ”

พอพูดจบ ก็ไม่มองไป๋ยี่เฟยอีกเลย

ไป๋ยี่เฟยเอาแต่ยิ้ม พร้อมกับหันหน้าไปถามกู่หรงว่า ”คุณตำรวจ เพื่อนร่วมงานหญิงคนนี้ชื่ออะไร?”

กู่หรง หันหน้ามา และมองมาที่ไป๋ยี่เฟย เขาไม่ได้ตอบคำถามของไป๋ยี่เฟย แต่กลับถามว่า "คนที่มาแจ้งความเป็นคนที่นายส่งมาใช่ไหม?"

ไป๋เฟยหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง และกระพริบตาทันที

ความจริงแล้วกู่หรงก็แค่แกล้งทำเป็นถามไปเท่านั้น เพราะเขาค่อนข้างแน่ใจอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้นตํารวจหญิงคนก็ตกใจเล็กน้อย "หัวหน้า มันเป็นไปได้เหรอคะ?"

กู่หรงถอนหายใจ "ยังจำสำเนียงของคนนั้นได้ไหม ? ที่มาจากเมืองเทียนเป่ย"

ในตอนนั้น พวกเขาเฝ้าอยู่ที่ไนต์คลับ ก็เพราะไป๋ยี่เฟย แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้กลับมาอีกเลยตั้งแต่ที่ออกไป ตอนนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าคืออะไร เลยเอาแต่เฝ้าดูสถานการณ์อย่างเงียบๆต่อไป

จนกระทั่งชายในชุดสูทสีดํา ที่สวมหน้ากากเดินมา บอกว่าเขามาแจ้งความ และยังบอกถึงตำแหน่งของไป๋ยี่เฟยอีกด้วย

ตอนนั้นเองเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่า ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ปรากฏตัว แต่เขาจงใจถ่วงเวลาพวกเขา และทำให้พวกเขาสับสน แต่ความจริงแล้ว เขาก็ได้ไปหาฉุงโยวเวยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้คิดว่าคนคนนี้รู้ได้ยังไง และทําไมถึงมาแจ้งตํารวจด้วย พวกเขาได้แต่ขับรถตรงไปยังไนต์คลับเมื่อพวกเขามาถึง ก็เห็นว่าไป๋ยี่เฟยกำลังฆ่าฉุงโยวเวยอยู่พอดี และบอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ก็ตายไปแล้วเหมือนกัน