บทที่ 413

บทที่ 413

"ซินซิน คุณรู้สึกว่าเป็นยังไง?"

อู๋ซินซินกัดฟัน ไม่พูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยที่อยู่ข้างๆฟังเข้าใจแล้ว แม่ง นี่มันมานัดบอดนี่หว่า!

อู๋ซินซินรีบมานัดบอดเร็วขนาดนี้ ถ้าหากไม่ใช่ว่าเกลียดจางหัวปินมาก ก็คือว่ายังรักจางหัวปินอยู่ ในมุมมองของไป๋ยี่เฟย แน่นอนว่าต้องเป็นสาเหตุหลัง

ดังนั้น แน่นอนว่าไป๋ยี่เฟยจะไม่ให้อู๋ซินซินไปทรมานตัวเอง ตอนนี้ยังมีโอกาสหวนคืนอยู่

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมา เดินมาถึงข้างโต๊ะพวกเขา

นอกจากอู๋ซินซิน ล้วนมองมาทางนี้

คนที่ราวกับว่าเป็นแม่สื่อถามว่า"คุณผู้ชายคะ คุณ......"

"ขออภัยครับ ฉันมาหาพี่สะใภ้ของฉัน"ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างราบเรียบ จากนั้นชี้ไปที่อู๋ซินซิน

อู๋ซินซินนิ่งอึ้ง เงยหน้ามองไปที่ทิศทางของไป๋ยี่เฟย เธอมองไม่เห็น แต่เธอเคยได้ยินเสียงของไป๋ยี่เฟย"เป็นคุณ?"

"เป็นฉันนี่เอง"ไป๋ยี่เฟยตอบ"พี่สะใภ้ เราคุยกันไหม?"

ต่งหนิวลั่ยเห็นแล้ว ไม่พอใจอย่างยิ่ง"แม่ง แกเป็นใครวะ?ใครเป็นพี่สะใภ้ของแก?ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉัน ได้ยินหรือเปล่า!"

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมามองต่งหนิวลั่ยตาหนึ่ง สายตาปรากฏความดูถูกออกมา"ผู้ชายที่ตบตีผู้หญิงอย่างแก ยังมานัดบอดทำเพื่อ?สมควรโสดตลอดชีพ!"

"แม่ง!ฉันตบตีผู้หญิงของตัวเอง เกี่ยวอะไรกับแกวะ!"ต่งหนิวลั่ยตบโต๊ะและลูกขึ้นมา

คนรอบข้างได้ยินเสียง มองมาทันที เจ้าของร้านน้ำชารีบเดินมา พูดอย่างเป็นคนกลาง"อย่าโกรธ อย่าโกรธเลย เรามาเรื่องค่อยๆพูดกัน ค่อยๆพูด......"

ต่งหนิวลั่ยเก็บความโกรธลงไปหน่อย"อย่ามาขวางหูขวางตาตอนนี้ รีบออกไปให้พ้น!"

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจต่งหนิวลั่ย กลับพูดกับอู๋ซินซินว่า"พี่สะใภ้ คุณยอมแต่งงานกับเขาจริงหรือ?"

"ฉัน......"อู๋ซินซินอ้าปาก ในใจเธอไม่ยอม แต่เมื่อนึกถึงจางหัวปิน เลยพยักหน้าพูดว่า"ฉันยินยอม"

"ได้ยินหรือเปล่า?ยังไม่ออกไปให้พ้นอีก?"ต่งหนิวลั่ยเอ่ยเสียงเย็นชาออกมา

แม่สื่อเห็นเช่นนี้ก็เลยพูดว่า"หนุ่ม คำโบราณที่ว่ายอมรื้อวัดรื้อศาลา ดีกว่าทำลายงานแต่ง และอีกอย่างหนึ่ง ซินซินก็หย่าร้างแล้ว คุณก็อย่ามารบกวนเธออีกเลย"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าถ้าไม่จัดการคนพวกนี้ จะไม่สามารถคุยกันดีๆแล้ว

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยหยิบสมุดเช็คที่ติดตัวออกมา เขียนใบหนึ่งแล้วโยนให้ต่งหนิวลั่ย"เอาเงินนี้ แล้วออกไปให้พ้น!"

"ฉันมีรายได้ปีละ2แสน แกนี่ดูถูกใครเนี่ย?"ระหว่างที่ต่งหนิวลั่ยพูด ยังคงหยิบเช็คขึ้นมา"แกนที่ใส่ชุดที่หาซื้อตามตลาด จะมีเงินได้ยังไง?"

จากนั้นต่งหนิวลั่ยเห็นบนเช็คเขียนว่า1ล้าน

"หนึ่ง......หนึ่งล้วน?"ต่งหนิวลั่ยขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อ"แม่ง!1ล้านจริงด้วย!"

แม่สื่อก็อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ

ต่งหนิวลั่ยรีบเปลี่ยนท่าที"พี่ คุณนั่งสิ คุณนั่ง......"

เมื่อกี้เขายังอวดอยู่ว่า ตัวเองรายได้ปีละ2แสน แต่ในที่สุดคนเขาโยนเช็คใบหนึ่งให้ก็เป็นเงิน1ล้านแล้ว แม่ง นี่เป็นตั้งรายได้5ปีของเขาแล้ว

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างราบเรียบ"ยังไม่รีบออกไปอีก?"

"ออกไปเดี๋ยวนี้ครับ......"ต่งหนิวลั่ยรีบเดินออกจากร้าน หยิบเช็คแล้วส่งสายตาสะกิดแม่สื่อ และก็ยิ้มอย่างประจบสอพลอต่อไป๋ยี่เฟย จากนั้นจึงเดินจากไปโดยไม่หันหัวกลับมาอีก

แม่สื่อเห็นเช่นนี้ก็ไม่กล้าขัดใจคนรวยแบบนี้ ก็เลยไปเช่นกัน

คราวนี้ บนที่นั่งเหลือแต่อู๋ซินซินและไป๋ยี่เฟยแล้ว

"คุณคิดจะโน้มน้าวฉันหรือ?"อู๋ซินซินพูดขึ้นมาก่อน"ฉันไม่ให้อภัยเขาแน่นอน"

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างขมขื่น"พี่สะใภ้ ฉันถามแค่ว่า พี่สะใภ้ไม่ยอมยกโทษให้เขาจริงหรือ?"

"ใช่"อู๋ซินซินตอบอย่างแน่วแน่

ไป๋ยี่เฟยพูดต่อ"งั้นพี่สะใภ้มานัดบอดเร็วขนาดนี้ทำไมล่ะ?"

"ตาฉันไม่ดี หาคนดูแล"อู๋ซินซินตอบ

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า"เหตุผลนี้ฉันเชื่อ แต่ว่าพี่สะใภ้ก็ไม่จำเป็นต้องหาคนที่ตบตีเมียแบบนี้หรอก?"