บทที่ 417

บทที่ 417

"ไม่ไปก็ช่างเถอะ!"

พูดเสร็จ เหลียงยู่ก็ลงรถโดยตรง กระแทกประตูรถ และก็จากไป

สีหน้าของไป๋ยี่เฟยมึนงงมาก รีบลงรถไปตาม"เอ๊ะ รอก่อน รอก่อน ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น......"

เหลียงยู่หยุดฝีเท้าลง จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟย"อย่านึกว่าคุณพลิกคดีแล้วก็คิดว่าคุณเองไม่ได้ฆ่าคน!พูดตรงๆแล้ว คุณก็แค่โชคดีเท่านั้น"

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปเล็กน้อย สงสัยในใจ ผู้หญิงคนนี้รู้อะไรหรือ?

เหลียงยู่พูดเสร็จก็ไม่สนใจเขาแล้ว เดินตรงไปทางบ้าน

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้อึ้งไปกับที่ คิดแล้วก็ตัดสินใจที่จะเดินตามขึ้นไป เหลียงยู่อาจมีเรื่องจะหาเขา

"ฉันยังจะตามไหม?"ไป๋หู่ถามในหูฟังบลูทูธ

ไป๋ยี่เฟยรีบตอบว่า"ตามสิ ทำไมไม่ตามล่ะ?"

ไป๋ยี่เฟยและไป๋หู่คนหนึ่งอยู่หน้า อีกคนอยู่หลังเดินตามเหลียงยู่ อยู่ในระยะที่เหมาะสม ไม่ใกล้แล้วไกลเกินไป แต่ผลสุดท้ายก็คือ ไป๋ยี่เฟยตามจนคนหายไป

"คุณเห็นไหมว่าเธอไปทางไหน?"ไป๋ยี่เฟยถามไป๋หู่

ไป๋หู่ตอบอย่างราบเรียบ"คุณยังไม่เห็นเลย ฉันจะเห็นได้ยังไงล่ะ?"

ทันใดนั้นไป๋ยี่เฟยก็กังวลขึ้นมา ถ้าเป็นความเร็วของคนปกติ แม้จะโง่ไปถึงไหนก็จะไม่ตามจนหายไปหรอก นอกจากว่าถูกค้นพบหรือตั้งใจที่จะทิ้งเขาไป หรือว่าพบอันตรายอะไรในระหว่างทาง!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ใจของไป๋ยี่เฟยก็เต้นแรงขึ้นมา ยังไงก็เป็นตำรวจ คงไม่เป็นเช่นนั้นหรอก?

ไป๋ยี่เฟยคิดอยู่ ยังคงรู้สึกว่าไว้ใจไม่ได้ เตรียมจะไปที่ที่อยู่ของเหลียงยู่โดยตรง

พอดีในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงได้ใส่เสื้อกันลมสีเบจและสวมหมวกและหน้ากาก เพียงเผยให้เห็นดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเลวร้าย

ไป๋ยี่เฟยตกใจขึ้นมาทันที พอมองไปอีกทีหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็เลี้ยวเข้าไปในซอยหนึ่ง ส่วนซอยนั้นเป็นทางผ่านของบ้านเหลียงยู่

"แย่แล้ว!"

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ตามขึ้นไปทันที ไป๋หู่ที่อยู่ข้างหลังก็ตามขึ้นไปด้วย

หลังจากเข้ามาในซอย แสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาน้อยมาก และรวมไปถึงเกือบจะถึงตอนเย็นแล้ว ส่งผลให้ยิ่งมืดกว่าเดิม แต่สิ่งนี้ไม่ได้ขัดขวางไป๋ยี่เฟยไล่ตามผู้หญิงคนนั้น

ไป๋ยี่เฟยเห็นผู้หญิงคนนั้นออกจากซอย หลังจากเลี้ยวไปหลายมุมแล้ว ก็ไปทางบ้านเหลียงยู่จริงด้วย

ผู้หญิงคนนี้มาหาเหลียงยู่จริงๆ?

ในเมื่อเห็นแล้ว เขาก็ถือว่าติดค้างบุญคุณของเหลียงยู่อยู่ ไป๋ยี่เฟยไม่สามารถไม่ไปสนใจได้

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยพูดกับไป๋หู่ว่า"รีบเข้ามา"

พอพูดเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็วิ่งเข้าไป ที่นี่เป็นชุมชนเก่าแห่งหนึ่ง ล้วนเป็นบ้านรูปแบบลาน ภายในล้อมรอบด้วยกำแพง ยกเว้นประตูตรงกลาง

หลังจากเข้าไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยเพียงกวาดไปตาหนึ่งอย่างเร็ว ก็เรียกชื่อของเหลียงยู่"เหลียงยู่!"

เพิ่งพูดเสร็จ ในห้องนอนก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้น เหมือนเป็นเสียงที่ของตกหล่น

ไป๋ยี่เฟยฟังแล้วรู้สึกแย่ ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็รีบวิ่งเข้าไป

แต่เพิ่งเข้าไป ไป๋ยี่เฟยก็เห็นผู้หญิงใส่ชุดกันลมเมื่อกี้นี้ กำลังยืนอยู่ข้างโซฟาของห้องรับแขก ดวงตาจ้องมาที่ไป๋ยี่เฟยอย่างเย็นชา

ภายในห้องรับแขก นอกจากผู้หญิงใส่เสื้อกันลมแล้ว ไม่มีคนที่สามอีก

"เหลียงยู่อยู่ไหน?"ไป๋ยี่เฟยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ"คุณทำอะไรเธอไป?"

ผู้หญิงใส่เสื้อกันลมหัวเราะออกมา ไม่ได้พูดอะไร ทันใดนั้นก็เคลื่อนที่มาถึงต่อหน้าของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยเบิกตากว้างทันที แค่ชั่วเวลากะพริบตาเอง ผู้หญิงคนนั้นก็มาถึงต่อหน้าเขา ความเร็วนี้น่ากลัวหรือเกิน

"ไป๋หู่!"

ไป๋ยี่เฟยเรียกด้วยจิตใต้สำนึก ในขณะเดียวกัน ร่างกายก็รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อยากจะหลบหลีก

แต่ความเร็วของผู้หญิงเร็วมากๆ เขาเพียงแค่เคลื่อนไหวไปนิดเดียวเอง ก็ถูกผู้หญิงตบจนบินไปด้วยฝ่ามือเดียว

ตบจนบินไปอย่างแท้จริง