บทที่ 419

บทที่ 419

คำพูดนี้ทำให้หลี่เสว่ขยะแขยงอย่างสิ้นเชิง หลี่เสว่ก็รู้ความหมายในคำพูดของหวังเทา รังเกียจขึ้นมายิ่งกว่าเดิม ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่าตัวเองควรทำความเข้าใจกับบริษัทนี้มากขึ้น โดยเฉพาะผู้นำระดับสูงพวกนั้น

สิ่งที่หลี่เสว่ไม่ชอบที่สุดก็คือ คนที่มีฐานะเป็นผู้นำใช้กติกาซ่อนเร้นไปรังแกพนักงานใต้บังคับบัญชา คนแบบนี้น่าเกลียดชังที่สุด!

หลี่เสว่หันหัวไปไม่ไปสนใจหวังเทา และพอดีว่า ลิฟท์ก็ถึงแล้ว

หลังจากออกจากลิฟท์ หวังเทายังนำทางให้หลี่เสว่โดยเฉพาะ"ที่นี่เป็นฝ่ายบุคคล เข้าไปรายงานตัวเสร็จมาหาฉันนะ ฉันอยู่ข้างๆพอดี ถึงเวลาเรามาคุยเรื่องงานกันดีๆนะ"

หลี่เสว่ได้เห็นห้องทำงานของฝ่ายบุคคลก็เดินเข้าไปโดยตรง ไม่ได้สนใจหวังเทา

หวังเทาก็ไม่ได้ซีเรียส รู้สึกว่าหญิงสาวที่สวยเช่นนี้ ต้องมีนิสัยเฉพาะตัว ถึงจะดี

หลี่เสว่มาถึงฝ่ายบุคคล หลังจากเข้าไปแล้วก็ได้เห็นผู้ชายวัยกลางคนอายุประมาณ50กว่า ถามอย่างมีมารยาท"สวัสดี ขอถามหน่อย คุณเป็นผู้จัดการของฝ่ายบุคคลหนิวจินหรือเปล่าคะ?ฉันชื่อหลี่เสว่"

แค่คำพูดเดียว หนิวจินก็รู้ฐานะของหลี่เสว่ทันที"ผู้จัดการใหญ่ คุณมาแล้วนี่นา!"

หนิวจินรู้จักหลี่เสว่ เพราะว่าหนิวจินไม่ใช่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเดิมของฝูรุ่ย เป็นผู้บริหารระดับสูงของโหวจวี๋กรุ๊ป เขาก็ได้รับคำสั่งเมื่อวานให้มารับตำแหน่งที่นี่

ตอนนั้นเขากลัวมาก เพราะว่าการที่มาเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทเล็กๆ เทียบกับการเป็นผู้บริหารระดับสูงของโหวจวี๋กรุ๊ปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกโยกย้ายมาที่นี่เพราะเหตุใด

โชคดีที่หลงหลิงหลิงบอกว่า ภรรยาของท่านประธานจะมาบริหารบริษัทนี้ ให้เขามาช่วยคุณนาย

หนิวจินหลังจากรู้เรื่องนี้แล้วดีใจมาก นี่เป็นโอกาสที่ดี ขอให้แค่เขาเอาใจคุณนายได้ แล้วคุณนายไปชื่นชมเขาต่อหน้าประธาน งั้นอนาคตของตัวเองก็จะแจ่มใสเลยใช่ไหมล่ะ?

"ผู้จัดการ รับเชิญนั่งเถอะ"หนิวจินให้หลี่เสว่นั่งลง

หลี่เสว่ส่ายมือ"ไม่ต้องแล้ว พาฉันไปที่ห้องทำงานของฉันก่อน!"

"ครับๆๆ"หนิวจินรีบตอบรับ พาหลี่เสว่เดินไปข้างนอก

หวังเทาได้ไปห้องทำงานของเขาเองแล้ว ไม่ได้อยู่ข้างนอก

ห้องทำงานของหลี่เสว่อยู่ข้างในสุด นอกจากสิ่งที่ควรมีขั้นพื้นฐานแล้ว เมื่อวานที่ตกแต่งห้องทำงานยังให้คนเตรียมอุปกรณ์และเอกสารเกี่ยวกับอัญมณี สะดวกต่อการเรียนรู้ของหลี่เสว่

เดินเข้าไปในห้องทำงาน หนิวจินรีบพูดด้วยยิ้มกริ่ม"ห้องทำงานนี้ คือเมื่อวานประธานให้คนมาตกแต่งใหม่อย่างรีบ ผู้จัดการคุณดูว่ายังมีอะไรต้องแก้ไขหรือเปล่าครับ?"

หลี่เสว่ได้ยินเช่นนี้อึ้งไปสักพัก มองดูรอบข้าง สิ่งที่เห็นล้วนเต็มไปด้วยน้ำใจของไป๋ยี่เหย รู้ว่าเธออยากจะเรียนการออกแบบเครื่องประดับ ดังนั้นวางหนังสือมากมายให้เธอโดยเพจ และยังมีอุปกรณ์ที่ครบชุด แม้กระทั่งยังมีโต๊ะที่ใช้ในการวาดภาพออกแบบโดยเฉพาะ

"ดีมาก ก็อย่างนี้ละกัน!"หลี่เสว่เก็บความคิดกลับมา วางกระเป๋าของตัวเองลง และพูดกับหนิวจินว่า"ไปเตรียมการประชุมของวันนี้เถอะ!"

......

ในภูเขาที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ไป๋ยี่เฟยกว่าจะตื่นมา

หลังจากไป๋ยี่เฟยลืมตาแล้ว สิ่งที่เห็นเป็นเพดานบ้าน ไม่ พูดอย่างชัดเจน เป็นแค่หลังคา และยังเป็นหลังคาไม้

นั่งขึ้นมามอง ไป๋ยี่เฟยพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไม้เตียงหนึ่ง ในที่ไม่ไกลมีโต๊ะไม้โต๊ะหนึ่ง และยังมีเก้าอี้ไม้ทรงกลมสองอัน ดูเหมือนว่าใช้มานานและ

รอบๆบ้านก็เป็นไม้ ไป๋ยี่เฟยถึงรู้ว่า เขาอยู่ในบ้านไม้ห้องหนึ่ง

แต่ว่า ที่นี่เป็นที่ไหน?

ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงฉากของเมื่อวาน และยังมีผู้หญิงที่ทรงพลังคนนั้น

ไป๋ยี่เฟยเปิดผ้าห่มออกอยากจะลงเตียง จากนั้นตามด้วยเสียงกรีดร้อง เกือบจะคุกเข่าลงบนพื้น"โคตรเจ็บเลย!"

เมื่อวานไม่รู้ว่าถูกตบจนบินไปกี่ครั้ง ในสถานการณ์ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกว่าเจ็บขนาดไหน แต่พอถึงวันที่สอง ก็เจ็บปวดจนทำให้คนจะบ้าคลั่ง

คนข้างนอกได้ยินการเคลื่อนไหวของข้างใน รีบเปิดประตูเข้ามา

"เหลียงยู่?"

กว่าที่ไป๋ยี่เฟยจะสามารถนั่งอยู่บนเตียงได้ หลังจากเห็นเหลียงยู่เข้ามาแล้วรู้สึกแปลกใจ ในขณะเดียวกันก็รู้เรื่องบางอย่าง อย่างที่คิด ผู้หญิงคนนั้นรู้จักกับเหลียงยู่จริงด้วย

เหลียงยู่ได้ถอดชุดตำรวจแล้ว เปลี่ยนเป็นเสื้อสเวตเตอร์และเสื้อกันลมธรรมดา

เหลียงยู่นั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ เทน้ำแก้วหนึ่งให้ตัวเอง

"ขึ้นมาแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จกินข้าวเสร็จ แล้วเราก็เริ่มฝึกฝนกัน"