บทที่ 477

บทที่ 477

ดวงตาของไป๋ยี่เฟยกระชับขึ้นมาก

“จัดการกับหลิ่วจาวเฟิงไปก่อน”

ก่อนหน้านี้เคยมีบัญชีกับหลิ่วจาวเฟิงมาก่อน บวกกับสิ่งที่เขาทำกับหลงหลิงหลิงในวันนี้ และสิ่งที่เขาทำกับหลี่เสว่ ทำให้ไป๋ยี่เฟยไม่อยากจะให้คนๆนี้ยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

..........

ห้องรับแขกของวิวทะเลวิลล่า

ทันทีที่เดินเข้าไป หลิ่วจาวเฟิงก็โกรธและพูดว่า “พวกคุณหมายความว่าไง?”

“ปล่อยให้ไป๋ยี่เฟยจากไปง่ายๆแบบนี้เหรอ?”

เย่ฮวนมองไปที่หลิ่วจาวเฟิงและพูดอย่างโกรธๆว่า “เจ้าโง่!”

“แม่งเอ้ยคุณ...........” หลิ่วจาวเฟิงโกรธ และอยากจะลงมือไปต่อยเย่ฮวน

หวังโหลวก้าวไปข้างหน้าอย่างทันเวลา และคว้าหลิ่วจาวเฟิงไว้

“คุณใจเย็นๆ!”

หลิ่วจาวเฟิงปัดหวังโหลวออกไป “ให้ผมใจเย็นๆเหรอ? ผมใจเย็นเหี้ยอะไร! ทั้งๆที่มีโอกาสที่ดีที่จะจัดการกับไป๋ยี่เฟย พวกคุณแต่ละคนแม่งเอาแต่ช่วยเขาพูดแทน!”

“ทำไม? พวกคุณกลับใจแล้วเหรอ?”

หวังโหลวพูดเบาๆ “ไม่ใช่กลับใจ แต่เป็นการทดแทน”

“ทดแทนงั้นเหรอ?” หลิ่วจาวเฟิงไม่เข้าใจ “ทดแทนอะไร?”

หวังโหลวไม่ตอบ แต่กลับถามว่า “ผมอยากจะรู้ว่า ใครเป็นคนแจ้งตำรวจ?”

เมื่อพูดจบ เฝิงเซียนเซียนก็ก้มศีรษะลงและตอบว่า “ฉันเอง...........”

เฝิงเซียนเซียนไม่รู้ว่าทำไมถึงโทรแจ้งตำรวจไม่ได้ แต่ดูจากท่าทีของเย่ฮวน ก็รู้ว่าเขาโกรธแล้ว และเฝิงเซียนเซียนถึงก้มศีรษะของเธอลงไปเช่นนี้ กลัวว่าเย่ฮวนจะด่าว่าเธอ

เย่ฮวนกล่าวหลังจากได้ยินเช่นนี้ “เจ้าโง่!”

เฝิงเซียนเซียนรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ และพูดอย่างไม่พอใจ “ทำไมถึงโทรแจ้งตำรวจไม่ได้? ทำไมเขาสร้างปัญหาให้กับงานแต่งงานของเรา ยังโทรแจ้งตำรวจไม่ได้?”

“แจ้งตำรวจเหรอ? ถ้าอย่างนั้นให้เขาได้รับการคุ้มครองจากตำรวจอีกครั้ง?” เย่ฮวนถามด้วยเสียงดัง “ถ้าอย่างนั้นแม่งจะฆ่าเขายังไงอีก!”

แต่เดิมในวันนี้ตั้งใจจะฆ่าไป๋ยี่เฟย แต่ถ้าตำรวจเข้ามาแทรก ยังจะฆ่าเขายังไง?

“ในตอนนี้ไป๋ยี่เฟยน่าจะเตรียมพร้อมที่จะกลับไปที่เมืองเทียนเป่ยแล้ว และการสังหารในครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างทางการ”

............

หลังจากไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆจากไปพวกเขาก็ตรงไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง จากนั้นก็เปิดห้องเหมาขนาดใหญ่หนึ่งห้อง

ถึงตอนเที่ยง พวกเขาก็ต้องกินข้าว และก็ยิ่งต้องเติมพลัง

เมื่อถึงช่วงบ่าย จะมีศึกถึงชีวิตและความตาย หากไร้เรี่ยวแรง จะสู้กับคนอื่นได้อย่างไร?

มีคนสิบกว่าคน นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่ และไป๋ยี่เฟยไม่ให้ทุกคนดื่มเหล้า แต่รินน้ำชาแทน

ไป๋ยี่เฟยยืนขึ้น ถือถ้วยน้ำชา “พี่น้อง ผมใช้น้ำชาแทนเหล้า ขอให้วันนี้เราทุกคนสามารถอยู่รอดได้!”

“ไม่ ที่ฉันอยากจะบอกก็คือ วันนี้เราทุกคน ต้องรอดชีวิตให้ได้!”

“มา มาชนแก้วกัน!”

“ชนแก้ว!”

ทุกคนลุกขึ้นยืน ต่างก็ใช้น้ำชาแทนเหล้า ชนแก้ว แล้วดื่มให้หมดอีกครั้ง

คนเหล่านี้เป็นพวกสิ้นหวัง หรือเห็นแก่เงิน แต่ในตอนนี้ พวกเขารู้สึกได้ว่า การติดตามไป๋ยี่เฟยนั้น ไม่ใช่ได้แค่เงินอย่างเดียวเท่านั้น

พวกเขายังรู้สึกถึงความรักของเจ้านายที่มีต่อลูกน้อง และความสำคัญที่เจ้านายให้กับพี่น้องอย่างพวกเขา