บทที่ 503

บทที่ 503

“บัตรเชิญ？บัตรเชิญอะไร？” หลี่เสว่วางบัตรเชิญลง เปิดอ่านเสร็จก็อ้าปากค้าง “การเลือกตั้งประธานสหพันธ์ธุรกิจ”

จางหรงพยักหน้าหงึกๆ เขาก็ไม่ได้จงใจจะเปิดดู ตะลึงไปชั่วขณะ รีบหุบปากลง เขาอยู่ในเมืองเทียนเป่ยมานาน ก็ต้องรู้ถึงฐานะและตำแหน่งประธานสหพันธ์นี้

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า หลี่เสว่จะถูกเชิญให้ลงเลือกตั้งในสหพันธ์ธุรกิจครั้งนี้ ซึ่งเป็นเรื่องแทบไม่น่าเชื่อเลย

บริษัทฝูรุ่ยของพวกเขาเป็นแค่บริษัทเล็กๆ ไม่มีคุณสมบัติในการลงเลือกตั้งหรอก ในเมื่อปัญหามาแล้ว บัตรเชิญใบนี้ใครเป็นคนให้หลี่เสว่กัน？

หลี่เสว่ก็คิดถึงปัญหาข้อนี้ เธอก็รู้จากไป๋ยี่เฟยว่าแต่ละมณฑลก็มีสหพันธ์ธุรกิจของตัวเอง และสหพันธ์ก็เหนือกว่าองค์กรทุกองค์กร

ดังนั้นประธานสหพันธ์ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“นี่......ส่งผิดเหรอเปล่า？” หลี่เสว่กะพริบตาปริบๆ ไม่ค่อยจะเชื่อ

จางหรงส่ายหน้า “นี่ส่งให้ประธานหลี่จริงๆ ยังเจาะจงหมายเหตุไว้ว่า ต้องมอบให้กับผู้จัดการใหญ่หลี่”

หลี่เสว่ก็ยิ่งสงสัย “ฉันจะมีคุณสมบัติไปลงเลือกตั้งได้อย่างไร?”

จางหรงอยากพยักหน้าคล้อยตาม แต่ก็เปล่า เพียงแต่แนะนำว่า： “หรือผู้จัดการใหญ่หลี่จะลอง คิดดู？”

หลี่เสว่ขมวดคิ้ว “ฉันรู้แล้ว คุณไปทำงานเถอะ!”

“ครับผม ผู้จัดการใหญ่หลี่” จางหรงมองดูหลี่เสว่ ไม่รู้ว่าหลี่เสว่ตัดสินใจว่าไป หรือไม่ไป？

แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาเป็นห่วง เขางานของตัวเองให้ดี มีเงินใช้ก็พอ

หลี่เสว่มองดูบัตรเชิญแล้วก็จมเข้าสู่ห้วงความคิด......

......

หัวค่ำ หลี่เสว่กับไป๋ยี่เฟยรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน พอกลับมาที่ห้อง หลี่เสว่ก็พูดกับไป๋ยี่เฟยว่า： “ที่รัก ฉัน......มีเรื่องอยากจะบอกคุณ”

ไป๋ยี่เฟยหยุดชะงัก กำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำ ถือชุดนอนอยู่ในมือ “มีเรื่องอะไร？”

หลี่เสว่เอาบัตรเชิญลงเลือกตั้งประธานสหพันธ์ธุรกิจในกระเป๋ายื่นให้ไป๋ยี่เฟย “ไม่รู้ว่าใครเอามาให้ฉัน ฉันดูแล้ว สุดท้ายตัดสินใจว่า ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องไปดูสักตั้ง”

หลังจากไป๋ยี่เฟยมองดูบัตรเชิญที่คุ้นเคย ก็ทิ้งชุดนอนที่อยู่ในมือลงบนโซฟา รีบยื่นมือเข้าไป พบว่าเป็นบัตรเชิญลงเลือกตั้งสหพันธ์ธุรกิจจริงๆ อึ้งเล็กน้อย เงยหน้ามองดูหลี่เสว่ “คุณจะไปเหรอ？”

“ถูกต้อง” หลี่เสว่พยักหน้า “ฉันรู้ว่าบริษัทเราคุณสมบัติไม่พอ แต่ฉันอยากไปรู้จักคนให้มากขึ้น ไม่แน่ อาจจะคุยเรื่องความร่วมมือสำเร็จบ้าง บริษัทของเราจะได้ดีขึ้น”

“ที่รัก......คุณไม่ต้องทำอย่างนี้หรอก ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยอย่างนี้” ไป๋ยี่เฟยปวดใจแทนหลี่เสว่ ไม่อยากให้เธอต้องเสียแรงใจ

หลี่เสว่ส่ายหน้า “เราเป็นครอบครัวกัน ใครหาเงินก็เหมือนกัน ตอนนี้คุณไม่สะดวก อย่างนั้นก็ให้ผมเอง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นหรือ?”

……

ด้านนอกวิลล่า เพิ่งจะสิ้นสุดการสังหารหมู่ไป

ในถุงสีเขียว มีชายหนุ่มสามคนนอนปิดผนึกอยู่

และที่ข้างกายของพวกเขา มีหญิงสาวสองคนยืนอยู่ข้างๆ คนหนึ่งสวมเสื้อโค้ตสีเข้ม อีกคนสวมชุดสีดำทั้งชุด สิ่งเดียวที่เตะตาของเธอก็คือผมสั้นที่เรียบร้อย

“อาจารย์” เหลียงยู่กวาดตามองคนทั้งสามที่อยู่บนพื้น “ฆ่าตายหมดแล้ว”

หญิงสาวในเสื้อโค้ตพยักหน้า “อืม ทำได้ดี”

จบประโยค เธอก็มองดูเหลียงยู่ ถอนใจเล็กน้อย “เสี่ยวยู่ เธออยากล้างแค้นไหม？”