บทที่ 55

บทที่ 55

“ไม่เพียงเท่านั้น นายยังสนิทกับเทพธิดาของบริษัทเราอีก ใครๆก็มองนายไม่ดีทั้งนั้น”

“เทพธิดา? พานหุ้ยหุ้ย?”

หานเวยพยักหน้า

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาหนึ่งคำ “ก็พอได้นะ”

“พอได้อะไร? รสนิยมนายสูงไปหรือเปล่า?” หานเวยก็ยังรู้สึกว่าพานหุ้ยหุ้ยสวยมาก

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะขึ้นมา แต่ไม่ได้อธิบายอะไร

พานหุ้ยหุ้ยถือว่าไม่เลวจริงๆ ยิ้มขึ้นมาก็ดูสวยหวานมากขึ้นไปอีก น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะสวยขนาดไหนก็ยังเทียบไม่ได้กับหลี่เสว่

ไป๋ยี่เฟยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ถ้าอย่างนั้นทำไมนายยังออกมาทานข้าวกับฉันอยู่?”

“เฮ้อ!” หานเวยส่ายหัว “ฉันก็เพิ่งมาไม่นานเหมือนกัน และผลงานการทำงานของฉันก็ไม่ค่อยดีมาโดยตลอด ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็คงต้องถูกปลด ก็เลยไม่อยากสนใจแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยกินข้าวอย่างเงียบๆ เหมือนว่าไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร

“ใช่สิ นายรู้จักซุนเฉิงไหม?”

“นายพูดถึงซุนเฉิง?” หานเวยตกตะลึงก่อนจะรีบสำรวจรอบด้าน แน่ใจว่าไม่มีคนแล้วถึงถอนหายใจออกมา

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจ กลัวซุนเฉิงขนาดนี้เชียว? ดูเหมือนว่าพื้นเพของซุนเฉิงจะไม่ธรรมดาทีเดียว

“ทำไมจู่ๆนายถึงพูดถึง ซุนเฉิง? นายเจอเขาแล้วเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า ก่อนจะเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้หานเวยฟัง

หานเวยได้ยินแล้วก็เข้าใจขึ้น “มิน่าล่ะ เขาถึงไม่ได้ทำอะไรนาย แบบนี้ถือว่าโชคดี”

“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”

หานเวยรีบมองไปรอบตัวอีกที ก่อนจะพูดเสียงกระซิบ “ซุนเฉิงคนนี้เป็นลูกชายของท่านประธานซุน วางมาดอยู่ที่บริษัททุกวัน ไม่มีคนกล้ายุ่งกับเขาหรอก”

“นายก็รู้ ซุนเฉิงชอบพานหุ้ยหุ้ยมาโดยตลอด แต่ว่าพานหุ้ยหุ้ยกลับไม่ชอบซุนเฉิง ทุกครั้งที่มีคนมาสนิทกับพานหุ้ยหุ้ยก็จะทำร้ายอีกฝั่งจนเข้าโรงพยาบาล หรือไม่ก็ใช้ชื่อของประธานซุน ไล่คนออกจากบริษัท

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเข้าใจ “อย่างนี้นี่เอง!”

หลังจากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ยังแอบถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างซุนเฉิงกับผู้บริหาร หานเวยเป็นแค่พนักงานธรรมดาๆคนหนึ่ง ดังนั้นจึงรู้ไม่ค่อยมาก

พูดคุยกันไปสักพัก ไป๋ยี่เฟยไม่ต้องการให้คนอื่นเกิดความสงสัย ก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้น เพื่อเป็นการดึงความสัมพันธ์ของทั้งสองให้สนิทกันขึ้นไปอีก

หลังทานข้าวเสร็จ กำลังเดินกลับไปยังหอพัก

“ช่วยด้วย!”

ไป๋ยี่เฟยหยุดฝีเท้าลง “นายได้ยินเสียงอะไรไหม?”

“หือ?” หานเวยแกล้งทำซื่อ “ไม่มีนะ!”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว อยากจะเดินเข้าไปดู หานเวยรีบดึงตัวเขาไว้ “น้องชาย อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลย รีบไปกันเถอะ!”

“ช่วยด้วย!”

เสียงตะโกนดังลงมาจากตึกของบริษัท

หานเวยเห็นสถานการณ์ไม่ดีรีบเอ่ย “น้องชาย สังคมสมัยนี้ ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองดีกว่า ยุ่งเรื่องคนอื่นนอกจากจะไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว ยังจะทำให้ตนเองมีปัญหามากขึ้นไปอีก”

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจออกมา

หานเวยพูดถูก ตอนนี้ควรจะจัดการเรื่องของตนให้ดี ใครจะอยากยุ่งเรื่องของคนอื่นและหาปัญหามาใส่หัวกัน?

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยกลับนิ่งนอนใจไม่ได้ ถ้าหากมีอันตรายเกิดขึ้นล่ะ?

ทั้งๆที่เขารู้อยู่แก่ใจ แต่กลับทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ถ้าหากคนอื่นได้รับอันตรายขึ้นมา เขาคงรู้สึกละอายใจมาก ก่อนจะเปลี่ยนความคิดขึ้นมา ถ้าหากเสียงที่ตะโกนขอความช่วยเหลือเป็นเสียงของหลี่เสว่ล่ะ?

หรือว่าอาจจะเป็นเสียงของคนที่เขารู้จักสักคน?

ถ้าหากไม่ช่วย คงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

และเรื่องแบบนี้ถ้าหากเขาไม่ช่วย อย่างน้อยก็ควรจะมีคนเข้าไปช่วย

คิดถึงตรงนี้ ไป๋ยี่เฟยพูดกับหานเวย “นายกลับไปก่อนเถอะ!” พูดจบก็รีบวิ่งไปทางที่จอดรถใต้ดิน

หานเวยตะโกนรั้งไว้สุดเสียง ก่อนจะถอนหายใจและเดินจากไป