บทที่ 59

บทที่ 59

พานหุ้ยหุ้ยเห็นคนกลุ่มนี้ ในใจก็เป็นกังวล คนเยอะขนาดนี้ ไป๋ยี่เฟยกับเจ้าร่างยักษ์จะสู้ไหวเหรอ？

ไป๋ยี่เฟยมองแวบเดียวก็จำไอ้หน้าแผลมีดได้ แล้วก็หัวเราะออกมา​

ซุนเฉิงเห็นไอ้หน้าแผลมีดแล้ว รีบวิ่งเข้าไปหา “พี่เตา พี่มาแล้ว”

พี่เตาตอบกลับมาคำหนึ่งว่าอืม ถอดแว่นดำออก พูดว่า “สองแสน จะขาดไปแม้แต่สลึงก็ไม่ได้ ”

ซุนเฉิงยิ้มและพูดว่า “พี่เตาไว้ใจได้！”

พูดจบ ซุนเฉิงก็พูดกับไป๋ยี่เฟยอย่างโอ้อวดว่า “ไป๋ยี่เฟย พี่เตานั้นเป็นพี่ใหญ่ของเขตเหนือของเมืองเทียนเป่ย หมาอย่างแกก็รอการสั่งสอนซะดีดีเถอะ ？แต่ว่าถ้าเกิดแกกลัวแล้ว ก็รีบคุกเข่าขอขมา ไม่แน่พี่เตาอาจจะใจดีไว้ชีวิตแก ”

ไป๋ยี่เฟยนั้นก็ไม่ได้พูดว่าอะไร​

พี่เตากลับเป็นฝ่ายถามว่า “เป็นเขาคนนี้หรือ？”

ซุนเฉิงพยักหน้า“ครับ！พี่เตา！คือไอ้สวะตัวนี้แหละ ไม่เห็นพี่เตาอยู่ในสายตาเลย”

“พี่เตา สั่งสอนเจ้านี่หน่อย ทำให้มันพิการไปเลย จะดูซิว่ามันจะกร่างยังไงอีก ？”

“พี่เตา ถ้าเสร็จเรื่องแล้ว ผมจะเลี้ยงพี่น้องทุกคนดื่มเหล้า ”

พี่เตาฟังสิ่งที่ซุนเฉิงพูด ก็ได้ผล เขาเองก็ฮึกเหิม สีหน้าเต็มไปด้วยความโอหัง

“ไอ้น้อง ยังไม่หันมาอีก？ต้องให้กูมาเชิญหรือไง？”

ไป๋ยี่เฟยนั้นหันหลังให้พวกเขา ฉะนั้นพี่เตาเลยไม่ได้เห็นว่าเขาเป็นใคร

ไป๋ยี่เฟยพูดและก็หันหลังมา ยิ้มและมองไปที่ไอ้หน้าแผลมีด​“ไม่เจอกันนานเลยนะ！”

ไอ้หน้าแผลมีดยังอยากจะบอกว่า“ไม่เจอกันนานบ้านป้าแกสิ ”แต่กำลังจะอ้าปาก ก็หยุดกึกไป ปากยังไม่ทันจะได้หุบลง​

ซุนเฉิงได้ยินที่ไป๋ยี่เฟยพูด จึงพูดเยาะว่า “ไป๋ยี่เฟย！แกกลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิ？ยังมาทำสนิทกับพี่เตา แกคิดว่าแกเป็นใครเหรอ？”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจซุนเฉิง แต่ว่ายิ้มให้ไอ้หน้าแผลมีด

ไอ้หน้าแผลมีดหัวเราะหึหึ หัวเราะแล้วพูดว่า “สวัสดีครับเจ้านาย ไม่เจอกันนานเลย ไม่เจอกันนานเลย......”

ซุนเฉิงนั้นอึ้งตาแตก

คนอื่นก็พากันอึ้ง

ไป๋ยี่เฟยพูดเรียบเฉยว่า “ได้ยินแกบอกว่าจะทำให้ฉันพิการเหรอ ？”

ไอ้หน้าแผลมีดยิ้มและกล่าวขอโทษ

“เอ่อ เข้าใจผิด เข้าใจผิด ......”

ไป๋ยี่เฟยนั้นก็ตอบรับสั้น ๆ ว่าอืม แล้วก็มองไปที่ ซุนเฉิง

ไอ้หน้าแผลมีดเห็นแล้วก็รีบยืนตรง ตบ“เพี๊ยะ”ไป

“ให้สารเลว แกกล้าเล่นตลกกับฉันหรือไง ？”

ซุนเฉิงเอามือจับที่หน้า สีหน้าซีดเผือด “พี่เตา……”

ไอ้หน้าแผลมีดไม่ให้โอกาสเขาได้พูด “ซ้อมมัน เอาให้มันพิการไปเลย ！”

ซุนเฉิงไม่ทันได้พูดอะไร “พี่เตา......อ๊ะ……” ก็โดนคนเข้ามารุมซ้อม แล้วก็มีเสียงร้องโหยหวนตามมา

ซุนเฉิงยังไงก็ไม่ได้คาดคิด พนักงานธรรมดาคนหนึ่งของบริษัท จะมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้ รู้จักแม้กระทั่งพี่เตา ไม่สิ ต้องพูดว่า แม้แต่พี่เตายังเคารพนอบน้อมขนาดนั้น

“พี่เตา......ผมเพิ่มเงินให้อีก ......ผมให้อีก1แสน......” ซุนเฉิงทนต่อการซ้อมและก็พูดขึ้นอีก

พี่เตาถุยใส่ ต่อให้บวกอีก1แสนก็สู้เจ้านายคนนี้ไม่ได้​ คนอื่นให้ทีเริ่มต้นก็ให้ 5 แสนจนถึงล้านแล้ว แค่หลักแสนจะมาเทียบอะไร มีแต่คนโง่ที่จะเลือกหลักแสน ！

พี่เตายิ้มและพูดว่า “เจ้านาย คุณดูสิว่าพอใจหรือยัง ？”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า “พอแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ”

พี่เตาพูดไป “ได้แล้ว！” แล้วก็โบกมือ คนทั้งกลุ่มก็ถอยออกมา

รอคนไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยมองไปที่ลูกน้องเหล่านั้นและก็คนที่มาจากสถาบันเทควันโด “ยังไม่ไปอีก ？”

คนจากสถาบันเทควันโดก็อุ้มต้าหลางที่ยังสลบอยู่ และก็พวกลูกน้องก็ทยอยกรูกันวิ่งหนีไป

ใครจะรู้ว่าคนที่ดูอ่อนแอ แต่จริง ๆ แล้วนั้นแข็งแกร่ง？

แน่นอน ที่ว่าแข็งแกร่งนั้น หมายถึงเบื้องหลังของเขาและอำนาจอิทธิพลที่เขามี

！

！

！