บทที่ 614

บทที่ 614

ถ้าเฉินห้าวไม่ได้เจอกับไป๋ยี่เฟย ตอนนี้เขายังเป็นแค่ขโมยคนหนึ่ง ขโมยที่ใครเห็นก็ตี

และอาการป่วยของแม่เขาก็ไม่มีวันดีขึ้น และคงจากไปตั้งนานแล้ว

ไป๋ยี่เฟยพาแค่เขากับจางหัวปินมาที่เกาะ แต่ไม่ใช่ไป๋หู่สวีลั่งกับเฉินอ้าวเจียว นั่นหมายความว่า ไป๋ยี่เฟยเชื่อใจพวกเขา และเชื่อใจพวกเขาที่สุด

ไม่เพียงแค่เฉินห้าว จางหัวปินก็แบบนี้ ถ้าไม่มีไป๋ยี่เฟย ดวงตาของภรรยาจางหัวปินก็คงกลับมามองเห็นไม่ได้ อีกอย่าง พวกเขาคงหย่าแยกทางกันแล้ว

เพราะฉะนั้น บางครั้งความสัมพันธ์ชนะทุกสิ่ง รวมทั้งเงินทอง

ฉีฉีไม่เคยผ่านเรื่องราวพวกนี้ เพราะฉะนั้นเธอไม่เข้าใจ “เพราะอะไร?”

ทั้งๆที่สามารถครอบครองทองคำพวกนี้เป็นเจ้าของเอง แต่กลับยอมทำงานให้คนอื่น?

เฉินห้าวยักไหล่ “อธิบายให้เธอก็ไม่มีประโยชน์ เพราะว่าเธอไม่เข้าใจ”

.......

ไป๋ยี่เฟยเข้าไปถึงทางแยก หยิบมือถือขึ้นมา เปิดไฟฉาย แล้วจึงคลานต่อไปทีละก้าว

ทางเดินค่อนข้างยาว คดเคี้ยวไปมา และยังเป็นเนิน45องศา ลงไปเรื่อยๆ

สิบนาทีผ่านไป ทางเดินก็ค่อยๆกว้างขึ้น

สุดท้ายทางก็ยิ่งอยู่ยิ่งกว้าง กว้างจนเขาสามารถยืนได้

ไป๋ยี่เฟยเดินตามทางมาหลายสิบนาที แล้วมาเจอทางแยกอีก ลังเลอยู่สักพัก เขาก็เดินต่อไป จากนั้นก็เจอกับประตูเหล็กบานหนึ่ง

เขาใช้ไฟมือถือส่อง พบว่าประตูเหล็กนั้นขึ้นสนิมแล้ว ดูแล้วค่อนข้างเก่าแก่

ดูอย่างละเอียดพักหนึ่ง เห็นเพียงล็อกอันหนึ่ง และเป็นล็อกใหญ่มาก น่าจะใหญ่เท่ากำปั้นของผู้ชายคนหนึ่ง ถ้าเปิดออก นอกจากใช้กุญแจหรืออุปกรณ์อื่นๆ

แต่สองสิ่งนี้ไป๋ยี่เฟยไม่มีเลย

สุดท้าย ไป๋ยี่เฟยจึงกลับไปยังทางแยกเดิม แล้วเดินต่อไป

เดินไปสักพัก ก็เห็นแสงสว่าง เหมือนกับห้องโถงก่อนหน้านี้

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา น่าจะถึงสุดทางแล้ว จึงรีบวิ่ง

แต่เมื่อเขาไปถึงทางโค้ง ภาพที่เขาเห็นด้านใน ทำให้เขาต้องตะลึงอยู่กับที่

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา เป็นใบหน้าแดงก่ำ กำลังใช้ตาแดงก่ำจ้องเขาอยู่

ผมดำยุ่งเหยิง เขาใช้น้ำเสียงแหบแห้ง พูดจาติดๆขัดๆ

“สุดท้าย........สุดท้ายก็มีคน......มาแล้ว......”

......

บนเรือเลียบหาด คนเรือกับจางหัวปินกำลังรอพวกไป๋ยี่เฟยกลับมา ไม่มีอะไรทำ ได้แต่พูดคุยกัน

คนเรือต่างสงสัยกัน หนึ่งในนั้นจึงถาม “เถ้าแก่ เถ้าแก่สามคนนั้นไปทำอะไรกัน?”

เท่าที่พวกเขาดูแล้ว เหมือนเกาะร้างเกาะหนึ่ง เพราะพวกเขาไม่เห็นเมืองที่อยู่อีกด้านหนึ่ง บวกกับไม่มีเกาะนี้บนแผนที่ เพราะฉะนั้นพวกเขาคิดว่าเป็นเกาะร้าง

จางหัวปินได้ยินแล้วก็หัวเราะพูดว่า “เถ้าแก่พวกเราทำธุรกิจค้าขายผลไม้ บังเอิญมารู้ว่าเกาะนี้มะพร้าวอร่อย ก็เลยอยากขนกลับไปขาย”

เด็กเรือเข้าใจแล้ว จากนั้นก็ถาม “แล้วทำไมเถ้าแก่ผู้หญิงกับเถ้าแก่ผู้ชายต้องผูกติดกันด้วย? พวกเขาเป็นอะไรกัน?”

จางหัวปินสีหน้าจริงจังแต่งเรื่องขึ้นมา “เพราะสมองเขามีปัญหา เป็นน้องสาวของเถ้าแก่ เถ้าแก่ไม่วางใจ ก็เลย......”

“ออ แบบนี้นี่เอง”

เด็กเรือเชื่อเขาแล้วพยักหน้า

เวลาเดียวกัน มีคนชี้ไปทางหนึ่ง “เถ้าแก่ มีเรือมา”

จางหัวปินมองตามที่เขาชี้ สีหน้าเปลี่ยนทันที

ที่ห่างออกไป มีเรือสองลำ

พอเห็นเรือสองลำนั้น จางหัวปินก็คิดถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบตะโกน “รีบออกเรือ เร็ว”

เถ้าแก่เรือเห็นก็รีบถาม “เถ้าแก่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

จางหัวปินเริ่มอารมณ์ร้อน “รีบออกเรือ ออกจากที่นี่ ไม่ต้องถาม เงินผมจ่ายแน่ สองเท่า”

“แต่ว่ายังมีคน......” เถ้าแก่เรือไม่แน่ใจ

จางหัวปินเริ่มใจร้อน “อย่าพูดมาก รีบออกเรือ ถ้าไม่อยากตาย รีบไปจากที่นี่”