บทที่ 616

บทที่ 616

ไป๋ยี่เฟยมองฉีฉี พบว่าสายตาที่ควรประกายนั้น หยิ่งยโสนั้น กลายเป็นหวาดกลัวและระวัง

ในใจคิดว่าเธออาจจะเป็นน้องสาวของสวีลั่ง และดูเธอเหมือนหนักมาก หน้าผากมีเหงื่อ จึงเดินเข้าไป เอากระเป๋ามา

ฉีฉีกลับตกใจในพฤติกรรมของเขา “คุณจะทำอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่เอากระเป๋าของฉีฉีมาแบกเอง พูดเสียงเรียบ “ไป”

เฉินห้าวรู้สึกแปลกใจ ทำไมพี่ชายไม่ต่อว่าเธอยังช่วยเธออีก?

ฉีฉีตะลึง พอเฉินห้าวดึงเชือก เธอถึงรู้ตัว แล้วเดินไปฝั่งชายหาด

ยี่สิบนาทีผ่านไปพวกเขามาถึงชายหาด แต่พอเห็นภาพตรงหน้าแล้ว ก็ตะลึงอยู่กับที่

“เรือไปไหน?” เฉินห้าวถามอย่างมึนงง

ริมหาด เดิมแล้วควรมีเรือจอดรอพวกเขากลับมาแต่เรือไม่อยู่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้วก็เข้าใจทันที “ไป รีบกลับเข้าไป”

พูดจบ ก็หันตัวรีบวิ่งกลับไป

เฉินห้าวกับฉีฉีเห็นก็ไม่ทันคิดอะไรแล้ว วิ่งตามไป๋ยี่เฟยเข้าไป

เดินไปสักพัก พวกเขาก็เห็นเงาคน จึงรีบซ่อนตัวในโพรงหญ้า

ระหว่างทางกลับไป พวกเขาหลบคนอยู่สามกลุ่ม

ไป๋ยี่เฟยสีหน้าหนักใจ คิดเรื่องราวหน้าหลังแล้ว ยิ่งคิดยิ่งระแวง

เต้าจ่างไม่ธรรมดา

พวกเขานึกว่าเต้าจ่างจะรอขวางทางที่ท่าเรือ แต่ความจริงกลับมาเฝ้าจับคนตรงนี้ ต้องยอมรับว่า ความคิดเขาเหนือชั้นกว่า

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะตัวเอง ทำไปครึ่งค่อนวัน เขากลับลืมวิธีที่ง่ายที่สุด

กลับไปถึงกลุ่มต้นไม้ใหญ่ ทั้งสามคนรู้สึกโล่งอก ไป๋ยี่เฟยคิดไปคิดมา พูดว่า “พวกเธอกลับไปก่อน ฉันติดต่อจางหัวปิน”

ไป๋ยี่เฟยเป็นห่วงจางหัวปิน ถ้าฝ่ายตรงข้ามใช้วิธีเฝ้าจับกระต่ายแบบนี้ ดังนั้นเรือก็เป็นเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุด ต้องเห็นแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่ขับเรือออกไป

ครั้งนี้ ไป๋ยี่เฟยพกมือถือมาด้วย และยังพกเพาเวอร์แบงก์มาด้วย แต่เมื่อกี้อยู่ในถ้ำไม่มีสัญญาณ อยากติดต่อก็ติดต่อไม่ได้

อีกอย่าง ไป๋ยี่เฟยกำลังหยิบมือถือออกมา ยังไม่ได้เปิด ก็ได้ยินเสียงคนพูด “ที่แท้ คือที่นี่”

ไป๋ยี่เฟยตกใจ มองไปตามเสียง

มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากข้างหลังพวกเขา คนที่เป็นหัวหน้านั้นหน้าตาดูดี

ผู้ชายคนนี้ไป๋ยี่เฟยรู้จัก เขาคืออาอู่

คนกลุ่มนี้ล้อมพวกไป๋ยี่เฟยไว้

ไป๋ยี่เฟยกวาดสายตามองไปหนึ่งรอบ มีประมาณยี่สิบกว่าคน และสามคนพกปืน

มากันขนาดนี้ ไป๋ยี่เฟยรู้สึกปวดหัว ไม่ต้องบอกว่าพกปืน ลำพังแค่อาอู่ก็สู้ไม่ไหวแล้ว

ไป๋ยี่เฟยทั้งสามคนทำได้แค่ไม่ขยับตัว

อาอู่ไม่ได้มองไป๋ยี่เฟย แต่เดินไปข้างหน้าฉีฉี กวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง หัวเราะพูดว่า “ศิษย์น้อง ไม่เจอกันตั้งนาน”

ฉีฉีจ้องหน้าอาอู่ สีหน้าไม่ดี

อาอู่เป็นคนของเต้าจ่าง ถ้าเธอตกอยู่ในมือของอาอู่ เรียกเทวดานางฟ้าก็ช่วยไม่ได้ ฉีฉีมีแต่ตายทางเดียว

เมื่อเทียบแล้ว เธอยอมตกอยู่ในมือของไป๋ยี่เฟยมากกว่า

อาอู่เห็นฉีฉีจ้องหน้า ยกมือตบหน้าเธอ

“เพี๊ยะ”

อาอู่หัวเราะเย็นชา “จ้องอะไร?”

ฉีฉีเอียงหน้า มีเลือดซึมออกจากปาก แต่สายตาของเธอก็ไม่เปลี่ยนเลย เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ยิ่งกว่ามองไป๋ยี่เฟยอีก

อาอู่เห็นแล้วหัวเราะ “เธอนี่มันกล้านัก ยังกล้าจ้องฉันอีก? เธอนึกว่ามีอาจารย์คอยหนุนหลังก็ไม่กลัวอะไรเลยใช่ไหม? ฉันทำเธอตายอยู่นี่ อาจารย์ก็ไม่รู้”

พูดไป อาอู่ยกมือจะตบฉีฉีอีก แต่กลับโดนไป๋ยี่เฟยขวางไว้ “หยุด ถ้าแกกล้าทำร้ายเธออีก ฉันไม่มีวันบอกในเรื่องที่พวกแกอยากรู้แน่”

“โอ้......” อาอู่หันไปมองไป๋ยี่เฟย “นี่จะตายอยู่แล้ว ยังอยากเป็นฮีโร่เหรอ?”

“แต่ว่าไป ฉันก็ต้องขอบคุณนาย ถ้าไม่ใช่นาย ฉันคงชนะศิษย์น้องไม่ได้ ตอนนี้ เบาแรงไปเยอะเลย”