บทที่ 620

บทที่ 620

พวกเขาถูกฉีฉีใช้ปืนจี้ไว้ มาถึงปากทางแยก

ฉีฉีเห็นช่องทางลงไป พูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “เดินลงไป”

พอเห็นช่องทางนี้ เธอคิดอะไรบางอย่างได้ ก็คือให้พวกเขาสามคนลงไปในถ้ำข้างล่าง จากนั้นก็ทำลายปากถ้ำ ให้พวกเขาตายในถ้ำ แบบนี้ก็ไม่ถือว่าเธอฆ่าไป๋ยี่เฟยกับมือแล้ว

ฉีฉีจะได้รู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้วก็ต้องเดินลงไปอย่างเอือมระอา

เวลาเดียวกัน เฉินห้าวพูดขึ้นกะทันหัน “ห้ามขยับ วางปืนลง”

นี่คือปืนกระบอกที่สาม ในตอนที่ไม่มีคนสังเกต เฉินห้าวเก็บปืนนี้ไว้

เพราะว่าตอนนี้กำลังบินเข้าถ้ำ ปืนของฉีฉีเจาะอยู่ที่ตัวไป๋ยี่เฟย ส่วนเฉินห้าวอยู่ข้างหลังเธอ

เพราะฉะนั้นเฉินห้าวจึงฉวยโอกาสเอาปืนออกมาจี้ไว้บนหัวของฉีฉี

ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้ว ถึงได้โล่งอก

เขาหันกลับไป นั่งลงบนพื้น “คุณอยากขังพวกเราไว้ข้างใน ให้พวกเราอดตายอยู่ข้างใน?”

ฉีฉีเงียบไม่พูดอะไร ก็ถือว่ายอมรับแล้ว

ไป๋ยี่เฟยถามอย่างสงสัย “ความคิดนี้ไม่เลว แต่ผมมีข้อสงสัย ถ้าอยากขังพวกเราไว้ข้างใน ก็ต้องทำลายทางออก แบบนี้คุณจะทำลายทางออกยังไง?”

ถ้าฉีฉีใช้ปืนยิงพวกเขาตาย ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจได้ แต่ฉีฉีแค่อยากขังพวกเขาไว้ข้างใน นี่ทำให้เขารู้สึกสงสัย อีกอย่างจะทำลายทางออกยังไง ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์อะไรสักอย่าง ฉีฉีเห็นแล้วก็หัวเราะ ถึงแม้จะโดนปืนจี้ไว้บนหัว ก็ไม่รีบร้อน เห็นแค่เธอหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากหน้าอกเธอ จากนั้นก็กดลงไป

ทันใดนั้นทุกคนอึ้งทันที

“ระเบิด” ไป๋ยี่เฟยตะลึง “คุณเอามาจากไหน?”

ทางด้านพวกเขาไม่มีวันมีระเบิด แต่บนตัวฉีฉีก็ไม่มีวันมี ดังนั้น เธอเอาระเบิดมาจากไหน?

ตอนนี้ อาอู่หัวเราะ “บนตัวตาจู”

ไป๋ยี่เฟย “......”

ตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยก็หมดสิทธิ์ควบคุมเกมแล้ว เปลี่ยนเป็นฉีฉีอีกแล้ว

ฉีฉีกดระเบิดลงไปแล้ว ขอแค่เธอปล่อยมือ ก็จะระเบิดทันที

ถึงเวลา พวกเขาทุกคน จะไม่มีใครลอดไปได้

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะหดหู่ “คุณว่าแบบนี้มันจำเป็นไหม? คุณก็จะตายไปด้วย”

ฉีฉีสีหน้านิ่งเฉย พูดเสียงเรียบ “ความลับนี้ถ้ามีคนนอกรู้ ก็ต้องเกิดความวุ่นวาย ถ้าเป็นแบบนี้ จะให้ความลับนี้ให้ใครรู้ไม่ได้”

“ก็แค่ตาย ฉันไม่สนใจ”

ไป๋ยี่เฟย “......”

อาอู่มองหน้าฉีฉี สีหน้าซีดจนน่ากลัว พูดขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่น “ศิษย์น้อง อย่าวู่วาม พวกเราสามารถหาวิธีที่ดีที่สุดได้ อย่าคิดสั้นแบบนี้”

เฉินห้าวพูดอย่างไม่เชื่อ “พี่ อย่าเชื่อเธอ เธออายุยังน้อย ผมไม่เชื่อว่าเธอกล้าตายพร้อมพวกเรา”

เพิ่งพูดจบ ฉีฉีก็ปล่อยมือ

“ตั๊ก”

ระเบิดตกลงไปที่พื้น

ทันใดนั้น ทุกคนตะลึงอยู่กับที่ มองระเบิดไม่กล้าขยับตัว

วินาทีต่อมา ไป๋ยี่เฟยไหวตัวก่อน “เหี้ย”

เขาก้มตัวไปข้างหน้า เก็บระเบิดขึ้นมา โยนไปที่ไกล

“ปั๊ง”

ระเบิดดังกระจาย

แรงสะเทือนอย่างแรง และหินก็ร่วงลงมา เศษระเบิดและควันก็โชยมาทางพวกเขา

ไป๋ยี่เฟยดึงฉีฉี ดึงเธอลงไปในถ้ำข้างล่าง เฉินห้าวกับอาอู่ก็รีบตามเข้าไป

ความร้อนกับเศษหินรวมกัน แรงสั่นสะเทือนทำให้พวกเขาไม่สามารถไปข้างหน้าได้