บทที่ 627

บทที่ 627

ฉีฉีที่นั่งอยู่บนรถ เห็นไป๋ยี่เฟยกับสวีลั่งพูดคุยเรื่องนี้อย่างไม่หลีกเลี่ยงสักนิด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “เรื่องที่เร้นลับขนาดนี้ พูดอยู่ต่อหน้าฉัน ไม่ใช่จะฆ่าปิดปากฉันหรือ?”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยกับสวีลั่งล้วนหยุดชะงัก ดูเหมือนในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยจึงรู้สึกถึงว่าฉีฉีก็อยู่ในรถด้วย โดยจิตใต้สำนึกจ้องมองเธอหนึ่งที

ฉีฉีมองเห็นสายตาที่ประหลาดใจของไป๋ยี่เฟยนั้น มีการพูดไม่ออกเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เป็นลักษณะเย็นยะเยือกต่อไป “ทั้งสองครั้งล้วนพาฉันไปด้วย ให้ฉันเห็นพวกคุณเอาทองคำออกมากับตา คุณหมายความว่าอะไรหรือ??”

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจฉีฉีเลย แต่เธอพูดกับสวีลั่งว่า “ตัดเธอออกได้ เพราะว่าครั้งนี้พาเธอไป กลับไม่ได้เกิดเรื่องใดๆ”

สวีลั่งพยักหน้าต่อๆกัน แสดงให้เห็นว่าเห็นด้วย

ฉีฉีถูกคนมองข้าม โมโหมาก จ้องเขม็งพวกเขาทั้งสอง

ดังนั้นพูดได้ว่า ครั้งนี้ไป๋ยี่เฟยพาเธอไป คือเพื่อที่จะทดสอบเธอหรือ?

ไม่ใช่เลย ไป๋ยี่เฟยพาฉีฉีไป คือกลัวว่าเต้าจ่างจะลงมือกับฉีฉี

ฉีฉีก็ไม่ได้โง่ ดังนั้นก็นึกถึงความเป็นไปได้นี้ด้วยอย่างเร็วมาก แต่ว่าเธอจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที หัวเราะเหยียดหยามพูดว่า “ไป๋ยี่เฟย คนอย่างคุณแบบนี้ กำหนดให้กลายเป็นฮีโร่ไม่ได้”

“เพราะว่านิสัยของคุณ”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดไม่ได้ใส่ใจสักนิด ยิ้มตอบกลับว่า “ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะกลายเป็นฮีโร่หรือว่าวีรบุรุษมาก่อน”

ฉีฉีสงสัยงงงวยแล้ว “งั้นคุณทำไมทำแล้วทำเล่าอย่างนี้ล่ะ? อะไรก็ไม่อยากเป็น ยังไปเตะต้องทองคำเหล่านั้นทำไมหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยพลิกตาขาวมองฉีฉีหนึ่งที

อยู่ดีๆสวีลั่งพูดว่า “สิ่งที่เธอรู้มากเกินไปแล้ว จะจัดการเธอ.......”

“เอ๊ะ รออีกสักหน่อย อย่าร้อนใจ” ไป๋ยี่เฟยรีบส่ายหัว

ใบหน้าฉีฉีเย็นชาจ้องเขม็งพวกเขาอย่างรุนแรง

เงียบไปสักพัก ไป๋ยี่เฟยพูดกับสวีลั่งว่า “พักผ่อนสักวันหนึ่ง จากนั้นพวกเราไปพบเจอกับหลี่จู้คนนั้นสักหน่อย”

สวีลั่งพยักหน้า

มาถึงโรงพยาบาลโว่หลง ทุกคนแตกกระจายกันไป ไป๋ยี่เฟยก็เลยให้เฉินห้าวพาซาเฟยหยางหาสักที่หนึ่งเข้าพัก จากนั้นพูดกับซาเฟยหยางอีกว่า “อาวุโส ท่านอาบน้ำก่อน นอนหลับให้ดีๆ อีกสักครู่ผมจะส่งคนมาเก็บกวาดให้ท่านดีๆ”

“ยังมีก็คือ สิบกว่าปีผ่านมาที่ท่านไม่เคยกลับมาก่อน ที่นี่เปลี่ยนไปอย่างมากมานานแล้ว ผมจัดเตรียมคนไว้อธิบายสภาพการณ์ปัจจุบันนี้ให้ท่านสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยพูดคุยกับท่านให้ดีๆ”

ซาเฟยหยางยิ้มพยักหน้าอยู่ “ทำตามการวางแผนของคุณ......”

วางแผนซาเฟยหยางเสร็จแล้ว ไป๋ยี่เฟยให้ซูต้าหลิวพาอาอู่ไปขังไว้

รอหลังจากเรื่องทั้งหมดกำชับเสร็จแล้ว เขากับสวีลั่งก็ย้ายทองคำเหล่านี้ไปที่ห้องดับจิตอีก แต่ว่าเป็นห้องดับจิตใต้ดินอีกแห่งหนึ่ง

หลังจากทำเสร็จ ไป๋ยี่เฟยพาฉีฉีออกไป สวีลั่งก็กลับบ้านพักผ่อนเช่นกัน

ตอนที่สวีลั่งกลับถึงบ้าน ระมัดระวังอย่างมากส่งเสียงให้เบาที่สุด ถึงยังไงก็ดึกขนาดนี้แล้ว คนในบ้านล้วนนอนแล้ว แต่ว่าเขายังคงทำให้หยางเฉียวตกใจตื่น

แท้ที่จริงสวีลั่งยังคงมีการปรับตัวไม่ทันเล็กน้อย อยู่ดีๆตนเองมีครอบครัว แต่หลังจากรู้ว่าหยางเฉียวไม่ใช่น้องสาวของตนเอง เขาโล่งอกไปหนึ่งที

หยางเฉียวสวมใส่เสื้อคลุมตัวหนึ่งหลังจากออกจากห้องนอนพูดว่า “หิวหรือยัง? ฉันไปต้มหมี่สักถ้วยให้คุณเถอะ?”

ในเวลาที่สวีลั่งมองเห็นหยางเฉียว ในที่สุดรู้สึกดูเหมือนสงบสุขแล้ว เขายิ้มส่ายหัวอยู่ “ไม่ต้องล่ะ รีบกลับไปนอนเถอะ”

หยางเฉียวพยักหน้าต่อๆกัน “โอ๊ะ”

จากนั้นกลับไปห้องนอนแล้ว

สวีลั่งไม่ได้กลับไปพักผ่อน แต่หาเก้าอี้ตัวหนึ่ง นั่งสูบบุหรี่อยู่ในลานบ้าน

เขาระลึกถึงอดีตที่ผ่านมาในหลายปีนี้ของตนเองอยู่ ในใจทอดถอนใจอย่างหดหู่เหลือเกิน

รอบุหรี่ม้วนหนึ่งสูบเสร็จ เขาทิ้งก้นบุหรี่อยู่บนพื้นเหยียบให้ดับ แต่ว่าตอนที่เขากำลังจะกลับห้อง อยู่ดีๆหยุดชะงัก หมุนตัวไป นั่งยองๆอยู่บนพื้น

เขาหยิบก้นบุหรี่ขึ้นมาจากบนพื้นอันหนึ่ง บุหรี่นี้ไม่ใช่บุหรี่ที่พวกเขาสูบอย่างนั้น อีกทั้งก้นบุหรี่ดูแล้วสะอาดมาก น่าจะเพิ่งถูกทิ้งไว้ไม่นาน

สวีลั่งนึกถึงคำพูดของไป๋ยี่เฟยในทันที ในคนเหล่านี้ของพวกเรา มีหนอนบ่อนไส้ของเต้าจ่าง

นึกถึงตรงนี้ สวีลั่งขมวดคิ้วขึ้นมา ทำให้เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง

หยางเฉียวไม่ได้กลับไปนอนเลย แต่เทน้ำแก้วหนึ่งให้กับสวีลั่ง หลังจากมองเห็นสวีลั่งเข้ามา ก็เลยส่งให้เขา ถามอีกครั้งหนึ่งว่า “ไม่ต้องจริงๆหรือ?”

สวีลั่งส่ายหัว จากนั้นทำท่าถามตามอารมณ์ว่า “วันนี้มีคนมาหรือ?”