บทที่ 630

บทที่ 630

ไป๋หู่เห็นสภาพก็เลยปลอบโยนพูดว่า “คุณวางใจเถอะ หมอบอกว่าไม่ได้โดนจุดสำคัญ ไม่มีอันตรายต่อชีวิต”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าต่อๆกัน แต่ยังคงเป็นห่วง

เพราะว่ามีเรื่องก่อนหน้านั้นของฉินหัว เขากลัวแล้วจริงๆ

เขากลัวว่าเพราะเขาแล้วพวกพี่น้องของเขาจะได้รับบาดเจ็บ ยิ่งมากกว่านั้นคือตาย

เฉินอ้าวเจียวเดินเข้ามา ถามไป๋ยี่เฟยว่า “จะแจ้งคนในบ้านของสวีลั่งหรือไม่?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัว “ตอนเช้าค่อยบอกเถอะ พวกเขาน่าจะนอนกันแล้ว”

เฉินอ้าวเจียวพยักหน้าต่อๆกัน “ได้ ผมส่งคนไปเฝ้าไว้อยู่หน้าประตูบ้านของพวกเขาแล้ว”

ไป๋ยี่เฟย อืม เสียงหนึ่ง

ในเวลานี้ ไอ้หัวล้านหลิวก็รีบมาเช่นกัน

“เถ้าแก่ ล้วนสืบชัดเจนแล้ว ทั้งสามคนนั้นเป็นคนเมืองหัวซ่าง เป็นลูกน้องของหวังโหว แม่มึงเอ่ย ไอ้คนในเมืองหัวซ่างถึงขนาดวิ่งมาก่อเรื่องในเมืองเทียนเป่ย!”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยสีหน้าหนักอึ้ง

“พี่เฉิน พาคนไป เหน็ดเหนื่อยสักรอบ ถอนรากถอนโคนอิทธิพลของหวังโหวให้หมดเลย ค่อยพาเขากลับมาให้ผม” ไป๋ยี่เฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน น้ำเสียงหนาวเย็น

เฉินอ้าวเจียวรู้สึกถึงความโมโหกับความอาฆาตของไป๋ยี่เฟยอย่างชัดเจน จากนั้นถามไปคำหนึ่ง “เอาตายหรือเอาตัวเป็นๆ?”

ไป๋ยี่เฟยเสียงเย็นชาพูดว่า “หวังโหวจับเป็นๆ คนอื่นๆ ดูอารมณ์ของคุณเถอะ”

เฉินอ้าวเจียวพยักหน้า พาคนออกไปเลย

เมืองหัวซ่างบาร์บางแห่ง

ในห้องพิเศษที่ฟุ่มเฟือยห้องหนึ่ง ผู้ชายที่อายุ 30 กว่าปีคนหนึ่งกำลังทำการออกกำลังกายที่ไม่สามารถพูดได้กับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่

อยู่ดีๆมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นสะเทือนขึ้นมา

ผู้ชายยื่นมือออกไป หยิบมือถือขึ้นมา เขาไม่ถือสาว่าเสียงแบบนี้จะทำให้คนอื่นได้ยินเลย “เถ้าแก่ ผมว่าท่านไม่สามารถรออีกสักครู่ค่อยโทรมาหรือ? แม่มึงเอ่ยตอนนี้ผมกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ!”

คนของโทรศัพท์ฝั่งโน้นไม่ได้สนใจคำพูดของผู้ชาย “หวังโหว คุณทำอะไรกันแน่? ผมไม่ใช่เคยบอกกับคุณว่าอย่าลงมือหรือ?”

หวังโหวหัวเราะ แฮ่ๆ หนึ่งที “ผมว่าเถ้าแก่ ท่านไม่กล้าเกินไปแล้วมั้ง ท่านอยากขึ้นเรือลำใหญ่ของเมืองหลวง ผมช่วยท่านฆ่าคนของไป๋ยี่เฟย ท่านน่าจะต้องดีใจจึงจะถูก”

“ที่จริงแล้วท่านก็สามารถส่งของขวัญในการพบปะอย่างใจกว้างให้กับหนึ่งบ้านหนึ่งชิ้นแล้ว ไม่ใช่หรือ?” หวังโหวยิ้มพูดอยู่

คนอยู่โทรศัพท์ฝั่งโน้นดูเหมือนโมโหมาก “แม่มึงเอ่ยเหลวไหล! งั้นผมถามคุณ คุณทำได้หรือยัง?”

หวังโหวผลักผู้หญิงที่อยู่บนกายออก ลุกขึ้นนั่ง ลักษณะแบบเกียจคร้าน “คนคนนั้นจัดการยากหน่อย ทำให้ผมเสียพี่น้องสามคนไป แต่ลูกน้องบอกว่า เขายิงคนนั้นห้านัดโดนสามนัด ถึงแม้ว่าไม่ตาย งั้นก็ต้องพิการอย่างแน่นอน”

ฝั่งโน้นส่งเสียงตื่นตระหนกร้องมา “ไอ้เลว! งั้นสามคนที่ตายไปนั่นคุณจัดการยังไงหรือ?”

“ยังจะจัดการยังไงล่ะ? ตายก็ตายแล้ว สนใจพวกเขาทำไมล่ะ?” หวังโหวไม่ใส่ใจเลย “ล้วนเป็นพวกตัวเล็กๆที่ไม่ได้อยู่ในสายตา”

ทันทีที่พูดจบ โทรศัพท์ฝั่งโน้นอยู่ดีๆเงียบไปแล้ว

หวังโหวรอสักพักไม่ได้ยินเสียง ก็เลยเพิ่มเสียงขึ้นพูดว่า “ฮัลโหล่? เถ้าแก่ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม? ไม่มีอะไร ผมจะวางสายแล้ว!”

ในเวลานี้ ในที่สุดโทรศัพท์ฝั่งโน้นก็มีเสียงแล้ว เขาเตือนสติพูดว่า “หวังโหว รีบหลบหนีไปเถอะ ถ้ายังไปไกลไม่ได้ล่ะก็ไปต่างจังหวัด”

หวังโหวอึ้งชะงักแล้วอึ้งชะงักอีก “หลบหนีหรือ? ทำไมต้องหลบหนีล่ะ?”

“ถ้าหากว่าคุณทำร้ายลูกน้องของเขา จุดไฟจัดการให้สถานที่เกิดเหตุสะอาดก็แล้วไป แต่ว่าแม่มึงเอ่ยคุณยังเหลือช่องโหว่ไว้ ตอนนี้ไม่หลบหนียังจะรอคนเข้ามาหาคุณโดยตรงหรือ?”

หวังโหวต่อสิ่งนี้เหยียดหยามมาก “เหลือช่องโหว่ไว้ก็จะเป็นยังไงล่ะ? เขาสืบได้ถึงหัวกูหรือ? ถอยอีกก้าวหนึ่งมากล่าว ถึงแม้ว่าเขาสืบกูจนได้ เขาก็จะทำอะไรได้อีกล่ะ?”

“เพียงแค่กูพูดว่าคนเหล่านี้ก่อนหน้านั้นก็ไม่ได้ติดตามกูแล้ว กูไม่รู้ เขาก็จะทำยังไงได้ล่ะ? พูดได้อีกว่า เขาอยากจะทำกูยังไงล่ะ กูยังกลัวเขาหรือ?”

“เมืองหัวซ่างเป็นเขตอิทธิพลของกูนะ เพียงแค่กูไม่ออกจากเมืองหัวซ่าง แม่มึงเอ่ยใครจะกล้าเตะต้องกูหรือ?”

“เถ้าแก่เอ่ย ผมว่าท่านไม่กล้าเกินไปแล้ว”

คนอยู่โทรศัพท์ฝั่งโน้นได้ยินคำพูดเหล่านี้ น้ำเสียงเย็นชาลงอย่างมาก “หวังโหว ไป๋ยี่เฟยไม่ใช่พ่อค้าทั่วไป คุณดูถูกเขาเกินไปแล้ว”

“คุณคิดว่าเขาจะพูดเหตุผลกับคุณหรือ? ไม่มีหลักฐานเขาก็จะทำอะไรคุณไม่ได้หรือ?”

“คุณอย่าลืมนะ ฉุงโยวเวยโดนเขาฆ่าตายนะ!”

“คนมาเฟียอย่างพวกคุณพบเจอเรื่องแบบนี้ จะหาคนกลางตกลงเงื่อนไข คนทางกฎหมาย จะพูดคุยหลักฐานกับคุณ”