บทที่ 641

บทที่ 641

ในขณะนี้ ทุกคนเหมือนจะถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว และการแสดงออกที่ตื่นตระหนกและตกตะลึงบนใบหน้าของพวกเขาก็คล้ายกันอย่างเหลือเชื่อ

ผู้หญิงคนที่นวดอยู่ตกใจมากจนล้มลงนั่งกับพื้น ใช้มือปิดปากของตัวเอง ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้างขึ้น และรู้สึกหวาดกลัวมาก

หม่าเซียจื่อก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักเลงในวงการ แต่การต่อสู้และการฟันคนเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่ถ้าจะฆ่าคนให้ตายจริงๆ เข้าแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าเลยจริงๆ

และยังจะต้องฆ่าคนอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

ผู้คนที่อยากจะสนับสนุนหม่าอานในตอนแรก หลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย ต่างก็เริ่มรู้สึกเสียใจทีหลัง และอยากจะจากไป แต่เนื่องจากรถถูกปิดกั้นไว้ จึงไม่สามารถออกไปได้เลย

และรอบนอกสุดมีรถธุรกิจที่เพิ่งมาถึงในเมื่อกี้นี้สิบกว่าคัน และมีคนกลุ่มใหญ่ก็ลงมาจากรถ คนที่เป็นผู้นำก็คือไอ้หัวล้านหลิว

ไอ้หัวล้านหลิวถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก บวกกับใบหน้าที่ดุร้ายของเขา ในมือยังถือมีดอยู่ และตะโกนด้วยเสียงดังว่า “คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ของในวันนี้ แม่งอย่าคิดว่าจะได้จากไปแม้แต่คนเดียว”

คนของไอ้หัวล้านหลิวมากกว่าหม่าเซียจื่อ และมองไปทั่วๆแล้ว มันเป็นสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ

คนของหม่าเซียจื่อใช้วิธีเดินมาที่นี่ และคนของไอ้หัวล้านหลิวมาโดยรถยนต์ ทันใดนั้นก็เห็นความแตกต่างของระดับได้อย่างชัดเจนทันที อีกอย่าง ไอ้หัวล้านหลิวก็เป็นบอสใหญ่ในตอนนี้ และก็ไม่ขาดเงินเลย

ในเวลาเดียวกัน ในทุกซอกทุกมุม ก็มีผู้คนมากมายในชุดดำที่มีมีดโค้งอยู่ในมือปรากฏตัวขึ้นมา และปิดกั้นทุกทางออกที่สามารถหลบหนีไปได้พอดี

หม่าเซียจื่อสามารถมองออกได้ว่า คนในชุดดำเหล่านี้มีออร่าแห่งการสังหารจากบนร่างกาย ซึ่งแตกต่างจากพวกอันธพาลตัวน้อยเหล่านี้มาก

เฉินอ้าวเจียว จางหัวปิน และไป๋หู่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา และพวกเขาทั้งหมดก็ยืนอยู่ข้างหลังของไป๋ยี่เฟย

หม่าเซียจื่อเข้าใจในทันที เขาถอยหลังไปอย่างตกใจ มองดูหม่าอานและพูดว่า “พี่ใหญ่ พวกเราเหมือนจะหลงกลไปแล้ว”

“อย่าบอกแม่งว่าเหมือนเลย หลงกลไปแล้วชัดๆ ” สีหน้าของหม่าอานก็ไม่สู้ดีนัก

คนเหล่านี้ล้อมรอบพวกเขาอย่างมิดชิด และก็น่าจะรออยู่ที่นี่มานานแล้ว

หม่าอานจ้องมองไปที่เย่ฮวนที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง และกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เย่ฮวน คุณหมายความว่าอย่างไร? ”

เย่ฮวนยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ผมเคยบอกไปแล้ว และก็เคยชักชวนคุณไปแล้ว”

“เมื่อกี้นี้พวกคุณสองคนบอกว่าเขาเป็นเด็กยากจนมาโดยตลอด และไม่มีใครในเมืองเป่ยไห่ที่ตระกูลหม่าของคุณจะไม่สามารถรุกรานได้ และยังบอกว่าเขาไม่ควรทุบตีลูกชายของคุณด้วย”

“ในความเป็นจริง สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือลูกชายของคุณทำให้เขาขุ่นเคือง”

“เพราะว่า เขาคือไป๋ยี่เฟย”

ไป๋ยี่เฟยเหรอ?

หม่าอานและหม่าเซียจื่อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหม่าอานก็เข้าใจทันที และเบิกตากว้างขึ้นมาโตมาก

เขามองดูชายที่แต่งตัวธรรมดามาก และดูเด็กมาก จนแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

หม่าเซียจื่อไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยคือใคร แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป จึงถามว่า “ไป๋ยี่เฟยคือใคร?”

อยู่ในเมืองเป่ยไห่ มีหลายบริษัทที่ไม่สนใจสหพันธ์ธุรกิจ และหนึ่งในนั้นก็มีตระกูลหม่าอยู่ด้วย

ในเวลานั้น หม่าอานไม่สนใจที่จะลงสมัครชิงตำแหน่งประธานของสหพันธ์ธุรกิจ และเขาก็รู้ว่า เขาต้องไม่สามารถแข่งขันกับเย่ฮวนได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไปเลย

ไม่ได้ไปเข้าร่วมการเลือกตั้ง แน่นอนว่าก็ไม่เคยเห็นไป๋ยี่เฟย

แต่การไม่เคยเห็นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่รู้เลย เพราะยังไงการแสดงของไป๋ยี่เฟยที่อยู่บนเรือสำราญในครั้งนั้น ก็เป็นสิ่งที่โด่งดังพอสมควร

หม่าอานกล่าวอย่างสีหน้าซีดเซียว “เขาเป็นประธานกรรมการของเฟยเสว่กรุ๊ปในเมืองเทียนเป่ย ภรรยาของเขาเป็นอดีตประธานของสหพันธ์ธุรกิจประจำจังเมืองเป่ยไห่ และเป็นรองประธานสหพันธ์ธุรกิจของเมืองหลวงคนปัจจุบัน”

หม่าเซียจื่อตกใจมาก “งั้นก็คือคนที่ฆ่าหวังโหวแห่งเมืองหัวซ่างในตอนกลางวันงั้นเหรอ? ”

อีกด้านหนึ่ง เฉินอ้าวเจียวคลายเชือกให้กับไป๋ยี่เฟย

พี่หวงบังเอิญถูกเฉินอ้าวเจียวเหลือบมอง แล้วก็ล้มลงกับพื้นด้วยความตกใจทันที

แต่เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า ตัวเองจะมัดตัวคนที่มีภูมิหลังใหญ่กว่าหม่าเซียจื่อมา

เมื่อดูจากท่าทางนี้ คนเล็กๆ อย่างพวกเขาเป็นได้แค่เศษของปืนใหญ่เท่านั้น

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆแล้ว เขาเสียใจที่สุดในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยขยับร่างกายของตัวเองหลังจากคลายเชือก แล้วหันไปมองหญิงสาวที่กำลังนวดอยู่

หญิงสาวตัวสั่นด้วยความตกใจ

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าเขา ผู้หญิงคนนั้นก็กรีดร้องขึ้นมาทันที