บทที่ 646

บทที่ 646

หลี่เสว่ขัดจังหวะคำพูดของไป๋ยี่เฟย “ฉันรู้ว่า คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายกับฉัน ฉันเพิ่งได้รับข้อความ”

“เนื้อหาของข้อความให้ฉันบอกต่อกับคุณว่า ให้คุณระมัดระวังเพื่อนใหม่ที่อยู่รอบตัวคุณให้ดี เขาไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพื่อนใหม่ที่เธอพูดถึงในตอนเมื่อกี้นี้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เย่อ้ายแน่นอน

หลังจากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ตอบสนองกลับมาทันที โดยคิดถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา “มันดึกขนาดนี้แล้ว ใครจะส่งข้อความถึงคุณ?”

น้ำเสียงของไป๋ยี่เฟยเปรี้ยวขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับความสงสัยเล็กน้อย

หลี่เสว่เงียบไปชั่วขณะ แล้วก็พูดว่า “สามี คุณไม่เชื่อฉันเหรอ? ”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้คิดเลย และตอบทันทีว่า “แน่นอนว่าต้องเชื่อสิ!”

“อืม”

หลี่เสว่วางสายโทรศัพท์ ไป๋ยี่เฟยหยุดชั่วขณะ และสับสนเล็กน้อย และตอบสนองอีกครั้งทันที

เพื่อนใหม่ที่เธอพูดถึงคือซาเฟยหยาง

ไป๋ยี่เฟยเหลือบมองไปที่เย่อ้าย และพูดอย่างจางๆ ว่า “คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ และผมจะบอกคุณในภายหลังว่าเกิดอะไรขึ้น”

หลังจากพูดแบบนี้เขาก็ก้มหัวลงและส่งข้อความ และออกจากห้องไป

หากข้อความที่หลี่เสว่ได้รับเป็นความจริง สวีลั่งจะอันตรายที่สุดในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยไม่วางใจ เขาจึงมาที่ห้องพักรักษาของสวีลั่ง เขาไม่ได้เข้าไป แต่มองผ่านหน้าต่างออกไปข้างนอก

ยังไม่มีอะไรผิดปกติในขณะนี้ สวีลั่งหลับไปแล้ว และหยางเฉียวก็นอนอยู่บนโซฟาที่อยู่ข้างๆ เขา

เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่ได้เป็นไร ในที่สุดไป๋ยี่เฟยก็วางใจสักที จากนั้นก็หาห้องห้องหนึ่ง และนอนพักผ่อนไป

หลังจากรุ่งสาง ไป๋ยี่เฟยก็ลุกขึ้นและไปที่ห้องของสวีลั่งอีกครั้ง และในห้องก็เหลือเพียงสวีลั่งเพียงคนเดียว

ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่ข้างเตียง และกำลังอยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่เห็นว่าความเร็วของยาที่อยู่ข้างๆ เร็วกว่าเล็กน้อย เขาจึงเอื้อมมือไปปรับความเร็วให้ช้าลงเล็กน้อย

สวีลั่งเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “ไม่เป็นไร ผมทนได้”

ไป๋ยี่เฟยยังคงปรับช้าลงให้เขาเล็กน้อย

สวีลั่งเหลือบมองเขาและไม่พูดอะไร แล้วถามไป๋ยี่เฟยว่า “ขอบุหรี่ตัวหนึ่งสิ”

ไป๋ยี่เฟยไม่มีการกระทำใดๆ เพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา “ยังจะดูดอีก ไม่กลัวดูดจนตายเหรอ?”

“ไม่ต้องกังวล ไม่ตายหรอก” สวีลั่งกล่าวอย่างจางๆ

ไป๋ยี่เฟยเอาบุหรี่ให้ตัวเองตัวหนึ่ง และพูดว่า “เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยางเฉียว คุณอย่าคิดมาก”

ทันใดนั้นสีหน้าของสวีลั่งก็มืดลง น้ำเสียงก็ไม่ดี “ให้ผมตัวหนึ่ง! ”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ให้เขา “มันไม่มีเกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ ”

สวีลั่งจ้องมองไป๋ยี่เฟย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาไม่ให้บุหรี่เขา หรือจะเป็นเพราะคำพูดของเขาเหรอ

ไป๋ยี่เฟยยักไหล่อย่างไม่แยแส จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า “หวังโหวบอกว่ามีคนสั่งให้เขามาโยนก้นบุหรี่ลงในบ้านของคุณ ที่เขาทำเช่นนี้เพื่อให้เราสงสัยคุณ และเบี่ยงเบนความสนใจของเรา”

“เห็นได้ชัดว่า ในกลุ่มคนของพวกเรามีสายลับอยู่จริงๆ พวกเขาไม่อยากจะให้พวกเราค้นพบ ดังนั้นพวกเขาจึงสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมา แต่สายลับคนนี้ ไม่ใช่คุณ และก็ไม่ใช่หยางเฉียว”

สวีลั่งดูเหมือนอยากจะพูดแต่กลับสงบลงอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ “ผมรู้”

“ดังนั้น ผมจึงขอแต่งงานกับหยางเฉียวไปแล้ว”

ไป๋ยี่เฟย “...........”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงมาก และไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะเป็นพัฒนาการนี้

สวีลั่งยิ้มจางๆ “การคิดถึงสิ่งต่างๆ อาจจะไม่ทรงพลังเท่าคุณ และการตอบสนองก็ไม่เร็วเท่าคุณ”

“เมื่อผมไล่ล่าในคืนนั้น ผมบังเอิญเห็นหยางเฉียวออกมา และหยางเฉียวก็เห็นผมด้วย”

“ผมเชื่อเธอ และรู้ว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับเธอ แต่เธอคิดว่าผมสงสัยเธอ”

“เธอเป็นคนที่ตัวดำและเก็บตัว เธอซ่อนทุกอย่างไว้ในใจ และก็ไม่เคยแก้ตัวแทนตัวเอง มันรู้สึกอึดอัดที่ต้องเห็นแบบนี้”

“ผมรู้ว่า ถึงผมจะบอกว่าเชื่อเธอ แต่เธอก็ยังคงคิดว่าผมกำลังปลอบเธออยู่ ดังนั้นจึงใช้วิธีขอแต่งงานเพื่อพิสูจน์ว่าผมเชื่อเธอจริงๆ”

ไป๋ยี่เฟยตะลึงไปชั่วขณะ และในที่สุดก็หายเป็นปกติ “เชี่ย! ”

“พี่ลั่ง แมนจริงๆ!” ไป๋ยี่เฟยกล่าวว่าและยกนิ้วหัวแม่มือของเขาขึ้นมา แล้วถามด้วยความตื่นเต้นว่า “แล้วเธอบอกว่ายังไง? ตกลงไหม? ”