บทที่ 663

บทที่ 663

แม้ว่าไป๋ยี่เฟยยังไม่มีเรี่ยวแรง แต่จู่โจมอย่างนี้ เกิดผลขึ้นมาเล็กน้อย เขาล็อคจิงหลัวไว้ ให้เวลาฉีฉีได้บรรเทาลงสักหน่อย

หลังจากจิงหลัวมีปฏิกิริยาขึ้นมา หยิบมีดสั้นในมือขึ้นมาทันที จะแทงไป๋ยี่เฟย

แต่ว่า หลังจากตอนที่จิงหลัวมองเห็นคนที่กอดเขาไว้กลับกลายเป็นไป๋ยี่เฟย มีดสั้นนั้นถึงขนาดหยุดกลางอากาศโดยตรง

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักหนึ่งที แต่ว่าเขาก็ไม่ได้คิดมากว่าทำไมจิงหลัวถึงหยุดมือ แต่คือเพิ่มแรงอีกครั้ง

แต่ว่าแรงบนกายของเธอในตอนนี้เหลือไม่เยอะ สำหรับจิงหลัวมากล่าวแล้วนับไม่ได้อะไร จากนั้นไป๋ยี่เฟยถูกจิงหลัวเตะหนึ่งทีลอยออกไปเลย

ไป๋ยี่เฟยลอยไปที่ใต้เท้าของหลี่จู้ เห็นสภาพ เปลี่ยนเป้าหมายกลายเป็นหลี่จู้ทันที

จากนั้น การเตะหนึ่งทีของไป๋ยี่เฟยนี้ หลี่จู้หลบพ้นอย่างง่ายดาย อีกทั้งหลี่จู้ยกขา คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้นมา “ปุ้ง” เสียงหนึ่ง ทุบไป๋ยี่เฟยสลบไปโดยตรง

ก่อนที่ไป๋ยี่เฟยจะสลบไปคิดอยู่ว่า: ทำไมหลี่จู้ก็เป็นยอดฝีมือคนหนึ่งเช่นกันหรือ?

หลี่จู้โยนเก้าอี้ทิ้ง จ้องมองไปยังจิงหลัว “นายจิงนี่ยั้งมือไว้ไมตรีแล้วล่ะ!”

จิงหลัวไม่ได้สนใจหลี่จู้ แต่จับมีดสั้นเดินไปยังฉีฉี

เวลาเล็กน้อยนี้ ฉีฉีค่อยยังชั่วแล้ว หลบพ้นมีดสั้นของจิงหลัวอย่างรวดเร็ว

หลี่จู้เห็นสภาพจ้องมองไป๋ยี่เฟยที่สลบอยู่กับพื้น ดูเหมือนรู้สึกยังไม่พอ ก็เลยหยิบเก้าอี้ขึ้นมา คิดที่จะทุบอีกสองที

กำลังอยู่ในเวลานี้ เฉินอ้าวเจียวตื่นขึ้นมาทัน

เฉินอ้าวเจียวพุ่งตัวขึ้นไปหนึ่งที เตะเก้าอี้ที่อยู่ในมือหลี่จู้ลอยไปเลย จากนั้นหมุนตัวกลับเตะออกหนึ่งที เตะอยู่บนท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยนั้นของหลี่จู้โดยตรง

หลี่จู้รองรับไม่ไหว ถอยหลังต่อๆกันหลายก้าว ยังเกือบจะชนกับจิงหลัว

จิงหลัวหันหน้าไป มองเห็นเฉินอ้าวเจียวแล้ว ในใจตื่นตกใจอย่างมาก พูดทันทีว่า “รีบถอยออกไป!”

หลี่จู้กลับไม่เข้าใจ ได้ยินคำพูดนี้โมโหอย่างมาก “ทำไมต้องถอยออกไปหรือ? จุดไฟ! จุดไฟเดี๋ยวนี้! เผาคนเหล่านี้ให้ตาย!”

จิงหลัวได้ยินคำพูดเสียงเย็นชาพูดว่า “พลังความสามารถของเฉินอ้าวเจียวไม่ต่างกันเท่าไหร่กับผมเลย บวกกับผู้หญิงคนนี้อีกพวกเราสู้ไม่ไหว”

การตื่นของเฉินอ้าวเจียวทำให้จิงหลัวไม่กล้าเสี่ยงอีก

ถึงยังไงพลังความสามารถระดับอย่างพวกเขา ทุกเรื่องล้วนจะระมัดระวังรอบคอบ

ในเวลาเดียวกัน อยู่ดีๆ ข้างล่างมีเสียงนกหวีดของตำรวจดังขึ้น

จิงหลัวตื่นตะลึงทันที “นอกจากฆ่าคนทั้งหมดที่อยู่ในนี้ทั้งหมดเลย มิฉะนั้นตระกูลไป๋กับตระกูลเย่จะไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน”

พูดจบ ก็ไม่สนใจเขาพุ่งไปยังข้างนอกโดยตรง

แท้ที่จริง ตอนนี้สู้ไปสักรอบก็ไม่แน่ ถึงยังไงเฉินอ้าวเจียวก็เพิ่งตื่นขึ้นมา สภาพยังไม่ถึงจุดสุดยอดอย่างปกติเลย

แต่จิงหลัวไม่กล้าเสี่ยง

หลี่จู้เห็นสภาพ กัดฟันต่อๆกันอย่างไม่สมัครใจ จากนั้นเตรียมตัวที่จะพุ่งไปยังข้างนอก

แต่ว่ารูปร่างเฉินอ้าวเจียวขยับหนึ่งที ขวางไว้อยู่หน้าประตู แต่อยู่ข้างหลังเขา อยู่ดีๆโผล่คนเสื้อดำออกมามากมาย

คนเสื้อดำเหล่านี้จิงหลัวกับหลี่จู้เคยได้ยินมาก่อนแล้ว ดังนั้นตอนที่มองเห็นพวกเขา ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้พวกเขาอยากหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว

ฉีฉีฉวยโอกาสกระโดดลอยขึ้นเตะทันที เตะไปยังหลี่จู้

แต่ว่าหลี่จู้เป็นยอดฝีมือคนหนึ่งจริงๆ ดังนั้นเขาหลบพ้นหนึ่งทีนี้อย่างง่ายดาย อีกทั้ง หมุนตัวอย่างรวดเร็วจับคอของฉีฉีไว้ทันที “ล้วนหลีกทางให้ผม! มิฉะนั้นตอนนี้ผมก็จะฆ่าเธอเลย!”

ฉีฉีเพราะว่าถูกหลี่จู้บีบคอไว้ ไม่กล้าขยับแล้ว

จิงหลัวเห็นแบบนี้ ถอดเข็มขัดของคนคนหนึ่งออกทันที หมัดมือทั้งคู่ของฉีฉีไว้

เฉินอ้าวเจียวเห็นสภาพไม่กล้ากั้นพวกเขาไว้อีกต่อไป ได้เพียงแต่หลีกทางให้

หลี่จู้กับจิงหลัวก็เลยคุมตัวฉีฉีไว้เดินไปยังข้างนอก ข้างหลังตามลูกน้องของหลี่จู้อยู่

แต่ว่าพวกเขาเพิ่งเดินออกจากประตู อยู่ดีๆลูกน้องคนหนึ่งก็ถูกมีดกรีดคอแล้ว

หลี่จู้เห็นสภาพใบหน้าขึงลับลงทันที จ้องเขม็งพวกเขาอย่างโหดร้าย แรงกำลังที่อยู่ในมือก็เพิ่มขึ้นหลายส่วน “แม่มึงเอ่ยอย่าขยับไปทั่ว มิฉะนั้นกูก็จะฆ่าเธอเลย!”

“ถ้าหากว่าคุณฆ่าเธอแล้ว ผมรับรองว่าคุณสู้ตายไปเสียยังจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ซะอีก” เฉินอ้าวเจียวพูดด้วยเสียงเย็นชา

ได้ยินคำพูดนี้ แรงกำลังของหลี่จู้ปล่อยออกเล็กน้อย แต่ก็ยังมีสีหน้าโกรธแค้นเต็มใบหน้า “ให้พวกเราออกไป ผมก็จะไม่ฆ่าเธอ!”

คนที่อยู่ข้างหลังเฉินอ้าวเจียวล้วนจ้องมองไปยังเฉินอ้าวเจียว

เฉินอ้าวเจียวพูดเบาๆว่า “พวกคุณไปดูสิเถ้าแก่เป็นยังไงแล้วล่ะ? ปล่อยพวกเขาไป”