บทที่ 665 พี่น้อง

บทที่ 665 พี่น้อง

อยู่ภายใต้การจ้องมองที่หวาดผวาของหลี่จู้ ฉีฉียกกำปั้นน้อยของเธอขึ้นมา สีหน้าโหดเหี้ยม ชกลงไปหนึ่งที ชกอยู่บนท้องของหลี่จู้

หลี่จู้เบิกตาโพลงในฉับพลัน เสียงร้องทรมานเพียงแค่หนึ่งที ก็หยุดทันที ดูเหมือนฉีฉีต่อหมัดนี้ เต็มเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชาตินี้

หมัดนี้ของฉีฉี แฝงไว้ด้วยพลังที่ยากจะจินตนาการได้ หลังจากทุบตีเสร็จ ดูเหมือนยังรู้สึกถึงว่ามีพลังทะลวงเข้าไปในร่างกายอีก

หลี่จู้อ้าปากอย่างตื่นตะลึง “วิชาเสริมพลังอ้านจิ้ง.....”

ฉีฉีปล่อยมือ หลี่จู้ก็เลยล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ก้นของเขาเพิ่งนั่งลงอยู่กับพื้นท่อนบนยังไม่ได้ล้มลงไป ฉีฉีก็เลยยกขาขึ้นเตะเข้าไปหนึ่งที

“ปั้ง!”

“คว้าก!”

เตะของฉีฉีเตะอยู่บนศีรษะของหลี่จู้

เสียงที่ชัดเจนสามารถรู้ว่า หัวกะโหลกของหลี่จู้แตกแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ศีรษะของหลี่จู้ ดูเหมือนดั่งไม่มีคอ หย่อนลงไปโดยตรง

ตายแล้ว

หลี่จู้ถูกฉีฉีเตะหนึ่งทีตายแล้ว

......

ฉีฉียืนอยู่กับที่ ตบอย่างรุนแรง เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงจากแก้มขอเธอไปยังคาง สุดท้ายตกอยู่บนพื้นดิน

รอตนเองสงบลงมา ฉีฉีหันไปมองตัวสวีลั่งที่นอนอยู่กับพื้น

ขอบตาฉีฉีแดง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าพี่ชายของตนเอง ล้วนอยู่ข้างกายของตนเองตลอดเวลา

คำพูดที่สวีลั่งพูดเมื่อกี้เธอได้ยินแล้ว ดังนั้น เธอจึงรู้ว่าสวีลั่งก็คือพี่ชายของเธอ

ต่อเรื่องนี้เธอไม่สงสัยสักนิด ถึงยังไงก็เกี่ยวข้องกับชีวิต ไม่มีใครจะใช้ชีวิตไปปกป้องคนคนหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง

ยิ่งกว่านั้นอีก อยู่ภายใต้สภาพการณ์ที่ไม่รู้ ฉีฉีกับสวีลั่ง พูดได้ว่านับได้ว่าเป็นศัตรูต่อกัน ก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตไปปกป้องแล้ว

ฉีฉีสั่นระริกเดินเข้าไปทีละก้าวๆ

รอเดินถึงข้างกายสวีลั่งค่อยๆคุกเข่าอยู่ข้างๆ ยื่นมือทั้งคู่ของตนเองออกไปอย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ลองไปแตะร่างกายของสวีลั่งแตะแล้วแตะอีก จากนั้นก็หดกลับอย่างกะทันหันอีก ดูเหมือนกลัวทำให้เขาเจ็บ

ขอบตาฉีฉีแดง เรียกเสียงเบาๆว่า “พี่......”

สวีลั่งในตอนนี้ไม่ได้สลบไปเลย แต่ว่าคือลืมตาไม่ขึ้น ก็ลุกไม่ขึ้นเช่นกันเขาเพียงขยับมือของตนเองขยับแล้วขยับอีก คลำหาอย่างลำบากอยู่ อยากจะไปหาฉีฉี

ฉีฉีเห็นแบบนี้ยื่นมือทั้งคู่ออกไปจับมือของสวีลั่งไว้ทันที สะอึกสะอื้นพูดว่า “พี่ ฉันอยู่ที่นี่ ฉันอยู่ที่นี่”

ตอนที่สวีลั่งถูกมือน้อยคู่หนึ่งจับไว้ ยิ้มแล้ว

เมื่อเฉินอ้าวเจียวคนเหล่านั้นตามขึ้นมา ล้วนนิ่งอึ้งไปเลย

ทุกคนยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองพี่น้องคู่นี้อย่างเงียบๆ

อาจจะเพราะรู้ว่า ปลอดภัยโดยสิ้นเชิงแล้ว สวีลั่งวางใจแล้ว มือที่จับไว้ อยู่ดีๆหมดแรงไปเลย เลื่อนตกอยู่กับพื้น

“พี่!”

ฉีฉีร้องตะโกนเสียงหนึ่ง นัยน์ตาเต็มเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว

เฉินอ้าวเจียวเห็นสภาพกลั้นหายใจไว้ทันที ดูเหมือนบางทีติดอยู่บนลำคอ

อาจจะก่อนหน้านั้นฉีฉีกับสวีลั่งไม่มีการสื่อสารมากเท่าไหร่ แต่ว่าเฉินอ้าวเจียวมี

แท้ที่จริงเฉินอ้าวเจียวก็ไม่มีเพื่อนมากเท่าไหร่เช่นกัน แต่ว่าหลังจากรู้จักสวีลั่งกับไป๋หู่แล้ว พวกเขาทั้งสามมักจะซุกหัวอยู่ด้วยกัน ผูกพยาบาทซึ้งกันกับฝั่งตรงข้าม

แต่ว่าสภาพการณ์ส่วนมากล้วนเป็นไป๋หู่กับเฉินอ้าวเจียวหยอกล้อกับสวีลั่งด้วยกัน เพราะว่าสวีลั่งอยู่ด้านชายหญิงง่ายที่จะหน้าแดงเป็นพิเศษ ดูแล้วสนุกมาก

ฉีฉีร้องอีกครั้งอีกครั้งหนึ่ง “พี่!”

เฉินอ้าวเจียวคืนสติฉับพลันในทันที เรียกคนเข้ามาทันที “เร็ว! รีบเรียกรถพยาบาล!”

......

โรงพยาบาลโว่หลงนอกห้องผ่าตัด

มีคนมากมายล้วนรออยู่นอกห้องผ่าตัด

ไป๋ยี่เฟยก้มหัวอยู่ เงียบสนิทไม่พูด ผ่านไปไม่นานก็เงยหน้าไปจ้องมองฉีฉี