บทที่ 690 ยิ่งเคารพนับถือเขามากขึ้น

บทที่ 690 ยิ่งเคารพนับถือเขามากขึ้น

ประตูของห้องใต้ดินถูกไป๋หู่ชนจนเปิดออก จากนั้น ก็ปามีดในมือของจงเหลียนลอยออกไป ตัดแขนของลูกน้องคนนั้นจนขาด

“อ๊าก！”

เสียงร้องอย่างอนาถดังขึ้นมา ลั่นไปทั่วห้องใต้ดิน ทำให้ซุนเหาที่เพิ่งจะเดินเข้าไปในทางเดินนิรภัยก็ได้ยินเช่นเดียวกัน ซุนเหาตกใจจนสะดุ้งสั่น รีบเร่งฝีเท้า วิ่งออกไปจากห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว

ซุนหมิงเจี้ยนเห็นแบบนี้ก็รีบเก็บข้าวของอย่างรีบร้อน เขาเก็บของที่มีค่ายัดเข้าไปในกระเป๋า สีหน้าดูตื่นตกใจสุดๆ

ฟางหยันเห็นภาพตรงหน้านี้ ก็อึ้งไปก่อนเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง จู่ๆในใจก็คลายความกังวลออกมา

ฟางหยันที่เคารพนับถือไป๋ยี่เฟยตั้งแต่ตอนแรก ตอนนี้ก็ยิ่งเคารพนับถือเขาเพิ่มมากขึ้นไปอีก

แต่ทุกคนที่อยู่ในกล้องวงจรปิดล้วนแต่ใส่ชุดสีดำ แถมยังใส่หน้ากากใส่หมวกอีก เธอแทบจะไม่รู้เลยว่าใครคือไป๋ยี่เฟย

ถ้าเธอเห็นว่าใครคือไป๋ยี่เฟยล่ะก็ ก็จะต้องตกใจแน่ๆ ถึงยังไงก่อนหน้านี้ไม่นานเธอเพิ่งจะขอติดรถเขากลับไปเมืองหลวงเอง เธออาจจะคิดไม่ถึงว่าคนคนนั้นเป็นไป๋ยี่เฟยก็ได้

ตอนที่ซุนหมิงเจี้ยนเก็บข้าวของ ยังไม่ลืมที่จะหันมาพูดกับฟางหยัน“คุณไปกับผมด้วย พวกเราหนีไปซ่อนตัวด้วยกัน ให้ตายสิ！โดนเต้าจ่างทรยศจนได้”

“ฆ่าคนที่เขตคฤหาสน์สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง แถมคนที่ฆ่าก็เป็นรองประธานของสหพันธ์ธุรกิจอีก ต่อให้ไป๋ยี่เฟยที่เป็นคนของสี่ตระกูลยักษ์ใหญ่ มันก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาต้องการจะมาฆ่าผม”

“ให้ตายสิ！เต้าจ่างจงใจให้ผมประเมินศัตรูต่ำเกินไปสินะ คิดที่จะให้ไป๋ยี่เฟยมาฆ่าผม！”

“แม่งเอ้ย！อุส่าทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยเขาอย่างถึงที่สุด แต่เขาดันกล้ามาทำกันขนาดนี้！”

“คุณหนูฟาง คุณจะมัวอึ้งอะไรอยู่? รีบไปสิ！”ตอนนี้ซุนหมิงเจี้ยนเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในมือของเขาถือกล่องหนึ่งกล่อง หันมาเห็นฟางหยันที่กำลังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น จึงตะโกนออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ฟางหยันได้ยินแบบนั้นก็ลังเลอยู่ไม่น้อย เธอไม่ได้มีความคิดที่อยากจะหนีไปเลย เธอจึงถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ“ท่านซุนก็รู้แผนการของเต้าจ่างเรียบร้อยแล้วนี่ค่ะ แล้วทำไมถึงไม่อยู่พูดอธิบายเรื่องนี้กับไป๋ยี่เฟยให้ชัดเจนไปเลยล่ะคะ?”

“ถ้าอธิบายให้ชัดเจนล่ะก็ เขาจะต้องไม่ฆ่าท่านอย่างแน่นอน”

ซุนหมิงเจี้ยนสบถหึออกมา“คุณคิดง่ายเกินไป คนของมันน่าจะถูกลูกชายของผมฆ่าทิ้งไปแล้ว ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่มีเวลามาพูดเรื่องนี้กับคุณแล้ว ถึงยังไงคุณก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คุณก็รู้สักหน่อยว่า ไป๋ยี่เฟยก็คือหมาบ้าตัวหนึ่ง ขอแค่มันเล็งใครไว้แล้วก็จะไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน”

“ผมจะบอกอะไรคุณให้ คุณอย่านึกว่าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แล้วมันจะปล่อยคุณไปนะ ถ้ามันพบว่าคุณอยู่ที่คอนโดของผม จะต้องจบไม่ดีอย่างแน่นอน รีบไปกับผมซะ นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว！”

ความหมายของซุนหมิงเจี้ยนคือซุนเหาฆ่าลูกน้องของเขาไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นเขาจะต้องตามฆ่าทุกคนในคอนโดจนเกลี้ยงอย่างบ้าคลั่งแน่นอน ต่อให้ฟางหยันจะเป็นใครก็ตาม

ฟางหยันกลับส่ายหัว“ไม่ ไม่ไปค่ะ！”

ซุนหมิงเจี้ยนเข้าใจเจตนาของเธอ ดังนั้นจึงคว้าข้อมือของเธอ เปิดประตูออก พูดกับบอดี้การ์ดสาวสวยของตัวเอง“พาเธอไป！”

บอดี้การ์ดสาวสวยมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟางหยัน ฟางหยันมองเธอด้วยความหวาดกลัวและระวังตัว“คุณคิดจะทำอะไร?”

เพิ่งจะพูดจบ บอดี้การ์ดสาวสวยก็ลงมือทันที ใช้มีดมาจ่อที่คอของฟางหยัน ฟางหยันก็สลบไปทันที

จากนั้นบอดี้การ์ดสาวสวยก็แบกฟางหยัน เดินตามซุนหมิงเจี้ยนไปยังทางเดินนิรภัย

ส่วนในเวลานี้เอง พวกไป๋ยี่เฟยก็มาถึงห้องใต้ดินเรียบร้อยแล้ว ช่วยชีวิตของหนิววั่งและลูกชายของเขาได้สำเร็จ

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยเห็นหนิววั่งที่ตามเนื้อตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยเลือด เส้นเลือดในตาของเขาก็ผุดขึ้นมา

เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เพิ่งจะรู้จักกับหนิววั่ง ภาพที่พวกเขาอยู่ด้วยกันในช่วงสองปีมานี้ เขายังจำได้ที่หนิววั่งพูดว่า พวกเราคือเพื่อนกัน

เพื่อน

ไป๋ยี่เฟยไม่เคยมองว่าหนิววั่งเป็นลูกน้องของตัวเอง

ในเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้นมา คือไป๋หู่“นี่มัน……นิ้วมือ！”

ตอนนี้พวกเขาจึงสังเกตเห็น ว่ามีนิ้วมือสี่นิ้วที่เพิ่งจะถูกตัดตกอยู่บนพื้น ส่วนด้านบนที่นิ้วตกนั้น ก็มีผู้ชายหนุ่มวัยรุ่นที่หน้าตาคล้ายกับหนิววั่งถูกมัดไว้อยู่

ชายหนุ่มหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว หันไปดูสองมือของเขา ก็เหลือนิ้วมืออยู่แค่สี่นิ้วแล้ว

พอเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้านี้ ไป๋ยี่เฟยแทบจะโกรธจนลุกเป็นไฟ

ไป๋ยี่เฟยกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดๆ ส่งเสียงคำรามออกมา“รีบช่วยเร็วเข้า！”

คนที่อยู่ข้างหลังรีบเข้าไปทันที

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ตะโกนออกมาอีกครั้ง“ซุนหมิงเจี้ยน ไอ้ชาติชั่ว！”

“มา ไปลากตัวพวกมันออกมาให้ได้ ฉันจะฆ่ามัน！”

……