บทที่ 713 คุณจำเป็นต้องไปด้วยตนเอง

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยไม่รู้สึกเช่นนี้ แม้ว่าเธอพูดคำพูดที่ไม่มีประโยชน์มากมายขนาดนี้ แต่ว่าเป็นความห่วงใยที่จริงแท้ ดังนั้นไป๋ยี่เฟยรู้สึกอบอุ่นมาก

ตอนที่คนหมดหนทางที่สุด อาจจะก็แค่หวังว่าได้รับความอบอุ่นอย่างนี้มั้ง

ไป๋ยี่เฟยอมยิ้มหนึ่งทีกับหลิวจื่อหยุนพูดว่า “แม่ ขอบคุณท่าน”

หลิวจื่อหยุนอึ้งชะงักหนึ่งที ดูเหมือนไม่เข้าใจ ไป๋ยี่เฟยทำไมพูดอย่างนี้

ในเวลานี้ประตูของห้องฉุกเฉินเปิดออกแล้ว คนทั้งหลายสีหน้าจริงจัง

หลิวเสี่ยวอิงเดินออกมาจากข้างใน พวกเขาไป๋ยี่เฟยล้วนล้อมรอบเข้าไป

“เป็นยังไงแล้วล่ะ?”

สีหน้าหลิวเสี่ยวอิงหนักอึ้ง หลังจากหยิบปากกาแท่งหนึ่งเขียนประโยคหนึ่งอยู่บนกระดาษแล้วส่งไปให้ไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ไปรับป้าสองของฉันมาจากที่นี่ ต้องเร็ว ยังมีอีกคุณต้องไปด้วยตัวคุณเอง”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้สีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง

หลิวเสี่ยวอิงไม่ได้พูดมากกว่านี้ แต่ว่าเห็นลักษณะท่าทีของเธอก็รู้ว่าอาการร้ายแรงมาก

จากนั้นเขาไม่เอ่ยอะไรก็ออกไปเลย

อยู่ดีๆหลี่เฉียงตงพูดว่า “ขับรถของผม ผมไปด้วยกันกับคุณ”

จากนั้นทั้งสองคนรีบลงไปข้างล่าง ขับรถไปยังที่อยู่นั้นที่หลิวเสี่ยวอิงให้

ไป๋ยี่เฟยร้อนใจมาก ระหว่างทางไม่สนใจไฟแดงไม่ไฟแดงอะไรเลยสักนิด พุ่งไปยังข้างหน้าโดยตรง

เห็นกับตายังมีระยะทางแค่ไม่กี่นาที อยู่ดีๆหลี่เฉียงตงพูดว่า “มีรถตามพวกเราอยู่”

ไป๋ยี่เฟยมองจากกระจกมองหลังหนึ่งที มองเห็นข้างหลังมีรถOff Roadสีดำสี่ห้าคัน ตามพวกเขามาโดยตลอด

อยู่ตอนที่เลี้ยวโค้ง ข้างหน้าก็มีรถOff Roadสี่ห้าคันโผล่ออกมาเช่นกัน ปิดทางของพวกเขาให้ตายโดยตรง

ไป๋ยี่เฟยขับไม่ผ่านแล้ว

หลี่เฉียงตงจอดรถไว้ข้างถนนพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “ใจเย็นหน่อย”

ใจเย็นหรือ?

ใจเย็นได้ยังไงล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง เตะประตูรถออกหนึ่งทีเดินออกไป

ในเวลานี้ไฟสีแดงที่แปลกประหลาดเล็กน้อยกวาดผ่านนัยน์ตาทั้งคู่ของเขาอีก

อยู่ในสายตาของเขาน้องสาวเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในใจเขาแล้ว

คนทั้งสองกลุ่มนี้ล้วนพุ่งเป้าไปยังไป๋ยี่เฟย ตังใจกั้นคนไว้อยู่ที่นี่

หลี่เฉียงตงตามลงจากรถ จับไป๋ยี่เฟยไว้ทันทีพูดว่า “จงอย่าวู่วามเด็ดขาด ให้ผมจัดการ ”

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ

หลังจากรถจอดไว้แล้ว ทั้งหมดลงจากรถเจ็ดแปดคน บวกหน้าหลังเข้ามาก็เป็นสิบกว่าคน มองอีกครั้งอย่างน้อยมียอดฝีมือระดับที่สามชั้นสูงสี่คน

มีชายวัยกลางคนที่ไว้เคราคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าสุด หลังจากเห็นไป๋ยี่เฟยแล้ว ยิ้มแล้วยิ้มอีกอย่างเหยียดหยาม “ผมได้ยินว่าระดับที่สามชั้นกลางคนหนึ่งสามารถสู้ชนะยอดฝีมือระดับที่สองชั้นต่ำคนหนึ่ง ก็ช่างตื่นตกใจหนึ่งทีจริงๆ!”

“ผลลัพธ์คืออาศัยชนะด้วยวิธีการทำร้ายตัวเอง ผมก็ถือว่าเข้าใจเช่นกัน”

“แต่ว่าโชคของคุณในวันนี้ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นแล้ว ฝั่งนี้ของเรามียอดฝีมือระดับที่สามชั้นสูงห้าคน ยอดฝีมือระดับชั้นที่สูงกว่าคุณมากมายขนาดนี้ คุณถึงแม้ว่าทำร้ายตัวเอง เกรงว่าก็ไม่พอเช่นกันล่ะ?”

หลังจากเขาพูดจบแล้ว ผู้ชายที่รูปร่างใหญ่ล่ำอีกคนหนึ่งก็เดินออกมาเช่นกัน สายตาหยิ่งยโสจ้องมองไป๋ยี่เฟยกับหลี่เฉียงตง “ไม่ต้องใช้พวกคุณ เพียงแค่ผมคนเดียวก็จัดการเขาได้”

พวกเขาล้วนถืออาวุธอยู่ ล้อมรอบไป๋ยี่เฟยกับหลี่เฉียงตงเข้ามา

ทันทีไป๋ยี่เฟยก็มองออกว่าพวกเขามาเพื่ออะไรก็รู้ว่านี่เป็นคนอะไรแล้ว

ตอนแรกนั้นเขาทิ้งคำโหดเหี้ยมไว้พูดว่า ถ้าหากว่าหนิววั่งช่วยกลับคืนมาไม่ได้ คนทั้งหลายล้วนต้องฝั่งเป็นเพื่อนหนิววั่ง

ดังนั้น หลังจากจบเรื่องแล้วมีคนมากมายล้วนจ้องมองหนิววั่งอยู่ แต่ตอนนี้หนิววั่งตายแล้ว ดังนั้นพวกเขาหวาดกลัว

ทุกคนล้วนรู้ว่าไป๋ยี่เฟยเป็นคนบ้าคนหนึ่ง เพื่อที่จะช่วยหนิววั่ง แม้แต่รองประธานของสหพันธ์ธุรกิจล้วนฆ่าแล้ว เต้าจ่างก็ไม่กลัว งั้นพวกเขาตระกูลที่มีทั้งเงินทั้งอิทธิพลยักษ์ใหญ่ทั้งสิบถือเป็นเหี้ยอะไร

ตระกูลที่มีทั้งเงินทั้งอิทธิพลยักษ์ใหญ่ทั้งสิบย่อมไม่รอไป๋ยี่เฟยไปหาอยู่แล้ว ก็ไม่ยอมลดสถานะตนเองไปขอเจรจากับพ่อค้าเล็กๆในเมืองเล็กๆคนหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาย่อมจะเลือกชิงลงมือก่อนเป็นต่ออยู่แล้ว

เพียงแค่ไป๋ยี่เฟยตายแล้ว ปัญหาทั้งหมดล้วนจัดการเสร็จ

คนเหล่านี้มาลอบสังหารไป๋ยี่เฟยก็ถือว่าโชคดีมากเช่นกัน เพราะว่าตอนนี้ไป๋ยี่เฟยร้อนใจมาก ดังนั้นปฏิกิริยาเทียบกับยามปกติไม่ได้เลยสักนิด