บทที่ 768 ดูดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาก่อน

“เพียงแค่ผมทำได้ ย่อมจะทุ่มเทสุดกำลังอย่างแน่นอน” ลู่หย่วนไม่ลังเลแม้แต่น้อยพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

ไป๋ยี่เฟยบ่นพึมพำเสียงหนึ่งพูดว่า “ผมอยากจะให้ท่านช่วยหาคนคนหนึ่งให้ผม”

ทั้งพูดอยู่ทั้งหยิบมือถือออกมา ข้างบนนั้นเป็นรูปถ่ายคู่ของหลิวเสี่ยวอิงกับหลี่เสว่ที่อยู่บนเรือ เขาส่งให้ลู่หย่วน ชี้ไปที่หลิวเสี่ยวอิงชี้แล้วชี้อีก พูดว่า “ก็คือจะหาเธอ เธอเป็นเพื่อนของผม เดินคลาดกันกับผมแล้ว”

หลังจากตอนที่ลู่หย่วนเห็นชัดเจนแล้ว โดยจิตใต้สำนึกประหลาดใจเลย

ไป๋ยี่เฟยเห็นสีหน้าของเขา อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เถ้าแก่ลู่เคยเห็นหรือ?”

ลู่หย่วนส่ายหัวทันที “ไม่ ไม่เคยเห็นมาก่อน......”

พูดจบก็อุทานด้วยความตื่นตะลึงพูดอีกว่า “เถ้าแก่ไป๋ช่างไม่เหมือนคนทั่วไปจริงๆ ผู้หญิงทั้งสองนี้ดูดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาก่อน”

ได้ยินคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยมีความผิดหวังเล็กน้อย เขายังคิดว่าลู่หย่วนเคยเห็นหลิวเสี่ยวอิงมาก่อน

ภายใต้ความจนใจ ไป๋ยี่เฟยพูดถึงข่าวที่ได้ยินจากร้านอาหารก่อนหน้านี้ หัวเราะขมๆเสียงหนึ่ง “ผมหวาดกลัวว่าในหลันจูมีเธออยู่จริงๆ แต่ผมไม่หวังว่าเธอจะอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้ไม่มีทางอื่น เพียงได้แต่ไปดูก่อน”

ลู่หย่วนเห็นสภาพคิดแล้วคิดอีกพูดว่า “เถ้าแก่ไป๋ เห็นท่านดูเหมือนไม่ได้พักผ่อนมากนัก ห่างจากการประมูลของเย็นนี้ยังมีช่วงเวลาหนึ่ง เถ้าแก่ไป๋ไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนเถอะ”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดพยักหน้าต่อๆกัน เขาจะต้องพักผ่อนให้ดีๆจริงๆ

จากนั้นลู่หย่วนพาไป๋ยี่เฟยไปลานบ้านเล็กๆอีกแห่งหนึ่ง

ลานบ้านแห่งนี้ก็ทันสมัยกว่า เพราะว่ามันคือคฤหาสน์ขนาดเล็กหลังหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ก็สามารถมองออกว่าลู่หย่วนทำมาหาเลี้ยงชีพให้รอดไปวันๆอยู่หลันเต่าได้ดี

แต่ถึงแม้ว่าเป็นเช่นนี้ เขาก็ต้องใช้ทองคำก้อนใหญ่ๆ สุดความสามารถส่งลูกสาวออกไปให้ได้

เห็นได้ชัดมาก ถึงแม้ว่าทำมาหาเลี้ยงชีพให้รอดไปวันๆอยู่หลันเต่าได้ดี ไม่มีอำนาจอิทธิพล ถึงแม้มีเงินก็ไม่มีประโยชน์

ลู่หย่วนก็คือเป็นคนแบบนี้ เขามีเงิน แต่ก็เพียงแค่ใช้ชีวิตดีกว่าเล็กน้อยอยู่หลันเต่าเท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยถูกจัดวางอยู่ในห้องรับแขกในนั้นห้องหนึ่ง หลังจากเข้าไปแล้วนอนอยู่บนเตียง กลับยังไงก็นอนไม่หลับ

เขาคิดตลอดเวลาว่าตอนบ่ายวันนั้นตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลิวเสี่ยวอิงทำไมออกไปล่ะ?

หรือว่าเขาทำเรื่องที่เกินควรมากล่ะ?

อย่างเช่นทำให้เธอ......

ไป๋ยี่เฟยนึกถึงที่นี่ อยู่ดีๆหวาดกลัวขึ้นมา เขาไม่กล้าคิดต่อไปอีกแล้ว

จากนั้นความคิดของเขาหมุนไปอีกด้านหนึ่ง ถ้าหากว่าหลิวเสี่ยวอิงตกอยู่ในมือของคุณชายน้อยตระกูลหงจริงๆ งั้นเธอจะประสบอะไรหรือ?

อยู่ในเขตที่สี่ ผู้หญิงก็คือของเล่น เกรงว่าหลิวเสี่ยวอิงจะรอดกลับมายาก

แต่ตัวเขาเองล่ะ ถึงแม้ว่าพบเจอกับหลิวเสี่ยวอิงจริงๆ แต่หากว่าเธอมีอันตราย ข้างกายมีคนมากมายจะทำยังไงดีล่ะ?

ร่างกายของเขาในตอนนี้อ่อนแอมาก แรงล้วนไม่มีเท่าไหร่ จะสู้กับคนอื่นได้ยังไงหรือ? ไป๋ยี่เฟยคิดนี่คิดโน้น ในระหว่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ถึงขนาดหลับไปแล้ว

......

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ส่งเสียงเคาะประตูมาพักหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยเอ้อระเหยตื่นขึ้นมา จากนั้นลุกขึ้นไปเปิดประตู พบเห็นคนที่เคาะประตูคือลู่เหมียวเหมียว

ลู่เหมียวเหมียวเพียงจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที จากนั้นก็รู้สึกเขินก้มหัวลง เสียงเบามากพูดว่า “นายไป๋ พ่อของฉันให้ฉันมาเรียกท่านไปกินข้าวเย็น หลังจากกินเสร็จจะได้ทันตลาดโต้รุ่ง”

ไป๋ยี่เฟยก้มหัว จ้องมองสาวน้อยคนนี้ที่อยู่ต่อหน้าตนเอง

เขามีความอยากรู้อยากเห็นจริงๆ เพราะว่าหน้าตาลู่เหมียวเหมียวกับหลี่เสว่เหมือนกันมาก โดยเฉพาะบุคลิกที่ดีบนกาย

ลู่เหมียวเหมียวถูกไป๋ยี่เฟยจ้องมองอย่างนี้ ทันทีใบหน้าก็แดงขึ้นเลย รู้สึกเขินหมุนตัววิ่งออกไป

ไป๋ยี่เฟย “.......”

......

อาหารเย็นของพวกเขาไม่ได้กินอยู่ที่ร้านอาหาร แต่อยู่ในศาลาแห่งนั้นในตอนกลางวัน

อีกทั้ง นอกจากลู่หย่วนกับลู่เหมียวเหมียวยังมีอีกสองคน

คนหนึ่งเป็นผู้หญิงอายุสี่สิบกว่าปี หน้าตาธรรมดา แต่รูปร่างดีมาก ยังมีอีกคนหนึ่งก็คือเด็กผู้ชายที่เพิ่งอายุโดยประมาณสิบห้าปี

ลู่หย่วนแนะนำพูดว่า “นี่เป็นภรรยาของผม นี่เป็นลู่หยางลูกชายของผม”