บทที่ 770 ตาเฒ่าผมสีขาว

“ทองคำสองนิ้ว!”

เสียงเสนอราคาที่ขึ้นๆลงๆนี้ ทำให้ทั้งงานคึกคักขึ้นมาในช่วงเวลาสั้นๆ

ลู่หยางหมุนตัวถามไป๋ยี่เฟยว่า “เถ้าแก่ไป๋ทำไมไม่เสนอราคาล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยสูดลมหายใจลึกๆหนึ่งที และค่อยๆคายออกมาอีก

เขามาที่นี่คือจะมาหาหลิวเสี่ยวอิง แม้ว่าเขาจะทนดูไม่ได้ แต่ว่าเขาไม่ใช่พระแม่มารี ถึงแม้ว่าช่วยผู้หญิงคนนี้ได้ งั้นผู้หญิงคนอื่นๆล่ะ?

เขาล้วนไม่มีความสามารถที่จะช่วยคนทั้งหมด

นอกจาก เขากลายเป็นผู้ปกครองของหลันเต่า

แต่ความคิดนี้ก็เพียงแค่กวาดผ่านเท่านั้น สุดท้าย ยังคงไร้เรี่ยวแรงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก

กำลังอยู่ในเวลานี้ คนคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายพวกเขาไป๋ยี่เฟยเสนอราคาแล้ว

“ทองคำหนึ่งท่อน!”

ไป๋ยี่เฟยกับลู่หยางหันหน้าไปมองพร้อมกัน

ผู้ชายที่อยู่ข้างกายพวกเขาคนนี้ คือตาเฒ่าที่มีเส้นผมสีขาวแล้ว อีกทั้งเขายังนั่งอยู่บนรถเข็นด้วย

ทองคำหนึ่งท่อน ก็คือเป็นทองคำที่ขนาดใหญ่เท่าหนึ่งนิ้วขนาดนั้น

ดังนั้นการเสนอราคานี้ออกมาทันทีคนอื่นๆล้วนมองเข้ามาหมดเลย

ตอนที่ได้เห็นคนที่เสนอราคาเป็นใคร มีคนตื่นตกใจอย่างมากหนึ่งที “คือท่านฉวี่!”

“คิดไม่ถึงว่าเป็นท่านฉวี่”

“ท่านฉวี่ล้วนเสนอราคาแล้ว ยังมีใครกล้าที่จะเสนอราคาต่อล่ะ?”

“ใช่สิ ใช่สิ”

“ช่างน่าเสียดายจริงๆ”

มีคนไม่เข้าใจก็เลยถามคำหนึ่งว่า “น่าเสียดายอะไรหรือ?”

“คุณไม่รู้หรือ? ท่านฉวี่มีความชอบที่เป็นพิเศษ หลายปีที่ผ่านมานี้ ผู้หญิงที่ถูกเขาเล่นจนตายไม่น้อยนะ”

“แม่มึงเอ่ยคุณเสียงเบาหน่อย อย่าให้ได้ยินล่ะ!”

คนบริวเณนั้นเงียบไปหมด ไม่กล้าพูด

แต่ส่วนไป๋ยี่เฟยคือตื่นตะลึงเต็มใบหน้าจ้องมองตาเฒ่าที่เข้าสู่โลงครึ่งตัวแล้วคนนี้ ในใจมีความโมโหล้นฟ้า

ตาเฒ่าคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นทั้งยังน่าเกลียดจนดูไม่ได้คนหนึ่ง คิดไม่ถึงโรคจิตขนาดนี้ เคยเล่นผู้หญิงมาแล้วมากมาย อีกทั้งเล่นผู้หญิงจนตาย!

โดยจิตใต้สำนึกไป๋ยี่เฟยหันหน้าจ้องมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ในกรงเหล็ก

ความสิ้นหวังเต็มตาผู้หญิง ดูเหมือนถูกดูดพลังชีวิตจนหมด

ในใจไป๋ยี่เฟยสั่นไหวอย่างกะทันหัน เพราะว่าเขานึกถึงหลี่เสว่ที่ผ่านมา

ในตอนต้นหลี่เสว่รู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ไม่ได้ ก็มีสายตาที่สิ้นหวังแบบนี้เช่นกัน

ดังนั้น ไป๋ยี่เฟยใจอ่อนแล้ว

ไป๋ยี่เฟยตะโกนร้องพูดว่า “ทองคำสองท่อน!”

เสียงร้องของเขานี้ ดึงดูดสายตาของคนทั้งหลายมายังบนกายเขา

สีหน้าที่ทุกคนมองเขาล้วนตื่นตะลึงมาก ทั้งเหมือนดั่งมองคนโง่อยู่

มีเพียงลู่หยางประหลาดใจมากจ้องมองไป๋ยี่เฟย

ในเวลานี้ ผู้ชายที่รับผิดชอบเข็นรถเข็นให้กับท่านฉวี่ที่อยู่ข้างๆเขา อยู่ดีๆฮึ เย็นชาเสียงหนึ่ง “เลวทรามชั่วช้า คิดไม่ถึงว่ากล้ามาแย่งกับท่านฉวี่หรือ?”

ไป๋ยี่เฟยมองก็ไม่ได้มองคนคนนั้นสักที แต่คือลุกขึ้นมาโดยตรงถามพิธีกรว่า “ขอถามหน่อยผู้หญิงคนนี้ถูกหมายไว้แล้วหรือไม่?”

พิธีกรจ้องมองท่านฉวี่หนึ่งที จากนั้นอมยิ้มหนึ่งที พูดว่า “ไม่มีแน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆว่า “อย่างนั้นการประมูลนี้คือยุติธรรม ใครออกเงินเยอะก็เป็นของคนนั้นใช่หรือไม่?”

“นี่ย่อมเป็นเช่นนี้” พิธีกรพยักหน้าตอบกลับ

ได้รับการยอมรับของพิธีกร ไป๋ยี่เฟยนี่จึงหันหน้ามา สายตาเย็นชาจ้องมองไปยังท่านฉวี่กับผู้ชายคนนั้นที่อยู่ข้างหลังเขา ท่าทีโอหังถึงขีดสุดพูดว่า “ได้ยินแล้วหรือยัง? ใครออกเงินมากกว่าก็เป็นของคนนั้น แม่มึงเอ่ย ไม่มีเงินก็ไสหัวออกไป!”

พูดจบ คนทั้งหลายประหลาดใจจนอ้าปากค้าง

ท่านฉวี่ใช้มือที่แห้งเหี่ยวหมดนั้น หยิบแว่นสายตายาวที่อยู่หน้าอกของตนเองขึ้นมาสวมไว้ จากนั้นจ้องมองไปยังไป๋ยี่เฟย