บทที่ 797 รู้สึกอบอุ่น

ฉีฉีเข้าไปในห้องตัวเองแล้วเดินไปอาบน้ำเลย เมื่อเดินถึงหน้าประตูห้องน้ำ เธอพบเสื้อผ้าที่สะอาดชุดหนึ่งวางอยู่บนชั้นวางของ

เห็นได้ชัดเจนว่า เขาเป็นคนเตรียมเสื้อผ้าให้

ฉีฉีรู้สึกอบอุ่นใจ

เมิ่งฉิงเป็นคนละเอียดอ่อน ทำให้ฉีฉีรู้สึกว่าตัวเองถูกเอาใจใส่จนเหมือนเจ้าหญิง

เมื่อก่อนฉีฉีไม่ชอบที่จะใช้เวลาเพื่อแต่งตัวเลย เสื้อผ้าที่สวมใส่แค่ใส่สบายก็พอแล้ว

แต่ตั้งแต่เธอมาปกป้องเมิ่งฉิง เธอใส่เสื้อผ้าก็จะพิถีพิถันมากขึ้น เพราะเสื้อผ้าของเธอเมิ่งฉิงเป็นคนซื้อให้

เธอไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่แบบนี้มาก่อน ทำให้หัวใจของฉีฉีสั่นไหว

ขณะที่เธออาบน้ำ เธอก็นึกถึงสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเมิ่งฉิงในช่วงสองเดือนที่อยู่ด้วยกัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็ไปหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่

ตอนนี้เธอจึงพบว่าขนาดชุดชั้นใน เขาก็ยังเตรียมไว้ให้เธอด้วย

ฉีฉีหน้าแดงขึ้นมาทันที ผู้ชายคนหนึ่งซื้อชุดชั้นในให้เธอ เธอรู้สึกละอายใจ

อย่างไรก็ตามฉีฉีก็ยังหน้าแดงและสวมชุดชั้นใน จากนั้นเธอก็อึ้งไปเลย

ชุดชั้นในขนาดพอดีเป๊ะ！

“ไอ้สารเลว！เขารู้ขนาดและสัดส่วนฉันได้ยังไง？”ฉีฉีพูดด้วยความโกรธ

หลังจากหายโกรธ ฉีฉีก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของไป๋ยี่เฟย ที่โทรหาเธอในตอนกลางวัน

ฉีฉีเริ่มขมวดคิ้ว

เธอพึมพำอยู่ในใจ ตอนแรกให้ฉันมาปกป้องเขา ตอนนี้ก็บอกให้ฉันจากเขาไป คุณคิดว่าฉันเป็นคนของคุณจริงๆเหรอ？หึ！ฉันอยากอยู่ที่ไหนก็ได้ คุณไม่ต้องมายุ่ง？

ตอนนั้นเธอจึงวางสายแล้วปิดเครื่องทันที

แต่ในเวลานี้ ฉีฉีก้มศีรษะแล้วมองชุดชั้นในที่พอดีตัวเป๊ะและพูดด้วยความโกรธ：“ไม่แปลกใจที่ไป๋ยี่เฟยบอกให้ฉันรีบไปจากเขา เพราะไอ้สารเลวนี้คงแอบขโมยดูชุดชั้นในของฉัน เขาเป็นคนจิตวิปริตจริงๆ！”

ฉีฉีสวมเสื้อผ้าด้วยความโกรธ เธอเดินออกจากห้องและต้องการถามเมิ่งฉิง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเดินลงมาจากบันได ก็เห็นเมิ่งฉิงกำลังนำอาหารเย็นที่เตรียมไว้เข้าไปอุ่นร้อนที่ไมโครเวฟ

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ความโกรธของฉีฉีก็หายไปทันที

เพราะความรู้สึกนี้ ทำให้เธอนึกถึงสวีลั่งกับหยางเฉียว มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นของบ้าน

ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะมีความโกรธมากเพียงไร มันก็จะสลายไปเพราะความรู้สึกอบอุ่นนี้

อย่างไรก็ตาม ฉีฉีไม่ค่อยแสดงออกความรู้สึกแบบนี้ออกมา เธอตั้งใจพูดด้วยเสียงเย็นชา：“เป็นถึงมหาเศรษฐีพันล้าน รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลา ยังทำอาหารเป็นอีก คงมีผู้หญิงจำนวนมากตามจีบคุณใช่ไหม？”

เมื่อเมิ่งฉิงได้ยินก็หันหน้ากลับมา พูดด้วยรอยยิ้ม：“เมื่อก่อนผู้หญิงที่ฉันเจอในคลับเฮาส์ล้วนแต่เป็นผู้หญิงธรรมดาทั่วไป พวกเธอไม่คู่ควรให้ฉันดูแลเอาใจใส่”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉีฉีก็แอบดีใจ แล้วยืนกรานที่จะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ในเวลานี้ เมิ่งฉิงก็ยกอาหารจานหนึ่งที่อุ่นร้อนจนเสร็จ เดินมาข้างหน้าแล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ฉีฉี”

ระยะห่างของพวกเขาสองคนใกล้กันมากๆ และเสียงพูดก็ดูเหมือนว่าพูดอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจของฉีฉีเต้นเร็วขึ้น

ฉีฉีพยายามหลบหลีกและพูด“เรียกฉันทำไม？”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ฉีฉีก็กังวลในใจ เธอกำลังคิด เขากำลังจะสารภาพรักหรือเปล่า？

แต่เมิ่งฉิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ฉันแค่อยากจะถามเธอว่า อาหารจานนี้รสชาติเป็นยังไง？”

หัวใจของฉีฉีสงบลงทันทีและหัวใจของเธอก็กลับมาเต้นปกติ เธอพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า：“รสชาติธรรมดา”

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เมิ่งฉิงยิ้มและมองไปที่ฉีฉี

ฉีฉีแสดงสีหน้าเย็นชา ใช้ตะเกียบคีบถั่วฝักยาว ปรากฏว่าคีบหลายครั้งก็คีบไม่ขึ้น

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เมิ่งฉิงรีบหยิบตะเกียบคู่หนึ่งแล้วคีบถั่วฝักยาวลงไปในชามของเธอ พูดอย่างตลกว่า：“เธอเป็นอะไร？ทำไมถึงหน้าแดงอย่างนี้？”

ฉีฉีก้มศีรษะทานข้าว เธอรู้ว่าตัวเองคิดมากไป ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวและพูด：“ไม่มีอะไร”

หลังจากทานไปหนึ่งคำ เธอก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับเมิ่งฉิง：“คุณก็ทาน......”

“เดียวก่อน คุณบาดเจ็บเหรอ？”ตอนที่เธอเงยหน้า เธอบังเอิญเห็นรอยแดงและบวมใต้คอเสื้อของเมิ่งฉิง

เมิ่งฉิงอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก้มศีรษะมองที่คอเสื้อของตัวเอง ส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม：“ไม่มีอะไร ฉันไม่ระวังโขกโดนเอง”