บทที่ 815 เลือดสาดพุ่งกระจาย

ยอดฝีมือระดับที่สองไม่ได้ถูกชกกระเด็นออกไป แต่ว่าหัวถูกชกหัวให้เละทันที

“ตูม!”

หัวของยอดฝีมือระดับที่สองก็ระเบิดเหมือนระเบิดลูกหนึ่ง และระเบิดออกอย่างกะทันหัน

เลือดสาดพุ่งกระจาย!

สมองเอ้อล้นออกมา!

ขณะที่ระเบิดนั้น ยังสามารถเห็นสีหน้าของเขาได้ คือดวงตาที่ตกใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ต่อจากนั้น เหลือเพียงร่างกายของยอดฝีมือระดับที่สองก็ล้มลงกับพื้นอย่างสั่นไหว และเลือดไหลออกมาตามคอของเขา

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

เต้าจ่างยืมขึ้นด้วยความตกใจ

ศิษย์น้องเต้าจ่างก็ยิ่งตกตะลึงอ้าปากค้าง

ในแววตาของยอดฝีมือระดับที่สองคนอื่นๆก็แสดงออกให้เห็นถึงความหวาดกลัว

และลู่เหมียวเหมียวสองพี่น้องก็ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องด้วยความกลัว ทั่วร่างกายสั่นเทาเหมือนตะแกรง

นั่นเป็นยอดฝีมือระดับที่สองนะ ก็ถูกฆ่าตายในไม่กี่วินาทีเช่นนี้แล้ว!

ความแข็งแกร่งแบบนี้ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้!

เมื่อมองรูปลักษณ์ตอนนี้ของไป๋ยี่เฟย หัวเต็มไปด้วยผมขาว ดวงตาทั้งสองแดงเหมือนเลือด รูปลักษณ์แบบนี้ในความคิดของพวกเขา ก็เหมือนกับปีศาจที่มาจากขุมนรก

ดังนั้น พวกเขาทั้งหมดจึงกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

คนที่ดึงสติกลับมาได้ก่อนคือศิษย์น้องของเต้าจ่าง เขาตะโกนเสียงดังทันทีว่า“ทุกคนลุยพร้อมกัน เขาอยู่ไม่ได้อย่างแน่นอน!”

ตอนแรกสุด พวกเขาเหยียดหยามความแข็งแกร่งของไป๋ยี่เฟย แต่เมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ ความเหยียดหยามของพวกเขาก็กลายเป็นหวาดกลัวและเคร่งขรึม

แม้แต่เต้าจ่างในตอนนี้ก็ตกใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

หลังจากที่เหลือยอดฝีมือระดับที่สองเพียงสามคน พุ่งไปที่ไป๋ยี่เฟยพร้อมกัน

ในใจของพวกเขายังคิดว่าเคราะห์ดี ที่ไป๋ยี่เฟยสามารถฆ่ายอดฝีมือระดับที่สองสองคนนั้นได้ อย่างที่หนึ่งเป็นเพราะประมาทเกินไป อย่างที่สองคือยังไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่ทันที่จะโต้ตอบกลับเท่านั้นเอง

และไป๋ยี่เฟยในสภาพนี้ ความแข็งแกร่งอยู่เหนือกว่าในระดับที่สองชั้นกลาง แต่กลับต่ำกว่าระดับที่สองชั้นสูง ถ้าอย่างนั้นระดับที่สองชั้นกลางและยอดฝีมือชั้นต่ำจัดการกับไป๋ยี่เฟยในเวลาเดียวกัน ความแข็งแกร่งก็ไม่ต่างกันมากนัก

ทั้งสี่คนต่อสู้อยู่ด้วยกันทันที แกต่อยฉันเตะ

หนึ่งคนในนั้นถูกไป๋ยี่เฟยเตะกระเด็น ออกไป แต่ในขณะเดียวกัน ในเวลาเดียวกันไป๋ยี่เฟยโดนหมัดของอีกสองคน ก็กระเด็นตามออกไปด้วย

หลังจากล้มลงบนพื้น ไป๋ยี่เฟยเพิ่งจะลุกขึ้นมา ก็ล้มลงไปบนพื้นอีกครั้ง และในขณะเดียวกันก็ปวดท้องอย่างรุนแรง

ที่แท้ศิษย์น้องเต้าจ่างอาศัยช่องว่างตอนที่ไป๋ยี่เฟยกระเด็น ออกไป พุ่งมาอย่างรวดเร็ว หยิบกริชออกมาแทงไปที่ท้องของไป๋ยี่เฟย

เมื่อยอดฝีมือระดับที่สองสามคนนั้นเห็นสิ่งนี้ในใจก็ดีใจ ก็พุ่งเข้าไป

ศิษย์น้องเต้าจ่างก็ได้ใจขึ้นมา: “เด็กเวร ในที่สุดก็ยังเอาชนะไม่ได้……”

เพียงแต่ยังพูดไม่จบ ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เพราะหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยถูกแทงไปหนึ่งแผล กลับไม่คิดจะดึงมีดออกมา ตรงกันข้ามกลับยื่นมือ บีบข้อมือของศิษย์น้องเต้าจ่าง

วินาทีถัดมา ดวงตาสีแดงสดทั้งสองของไป๋ยี่เฟย จ้องมองไปที่ศิษย์น้องเต้าจ่าง

ศิษย์น้องเต้าจ่างถูกมองจนหัวใจเต้นแรง จิตใต้สำนึกเกิดความหวาดกลัว และต้องการจะถอยหลัง

แต่ว่าข้อมือของเขาถูกไป๋ยี่เฟยจับไว้ ไม่ว่าเขาจะใช้แรงถอยหลังอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากมือของไป๋ยี่เฟยได้

ศิษย์น้องเต้าจ่างตกตะลึง

เขาเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นกลาง ซึ่งสูงกว่าไป๋ยี่เฟยสองระดับ แต่กลับไม่สามารถหลุดพ้นจากมือของไป๋ยี่เฟยได้ ทำให้เขาประหลาดใจมาก

ความรู้สึกของความหวาดกลัวทำให้เขาไม่สามารถควบคุมได้มากนัก ยกฝ่ามือขึ้นมาต้องการจะฟาดไปที่หัวของไป๋ยี่เฟย

แต่ในขณะนั้น ไป๋ยี่เฟยตะคอกเสียงดังอย่างกะทันหัน“อ๊าก!”

ต่อจากนั้นมือของไป๋ยี่เฟยก็ใช้แรงอย่างรุนแรง ดึงมือข้างที่จับศิษย์น้องเต้าจ่างอยู่ไปข้างหลัง และมืออีกข้างหนึ่งก็กดไหล่อีกข้างหนึ่งของศิษย์น้องเต้าจ่างแล้วผลักไปข้างหน้า

“แคว่ก!”

“อ๊าก!”

เสียงของเสื้อผ้าฉีกขาดและเสียงร้องโอดโอยของศิษย์น้องเต้าจ่างดังขึ้นมาพร้อมกัน

ไป๋ยี่เฟยใช้พลังของตัวเอง ดึงแขนข้างหนึ่งของศิษย์น้องเต้าจ่างขาดอย่างกะทันหัน