บทที่ 820 ตายทันที

หลังจากที่ชายคนนั้นปฏิเสธเต้าจ่าง ยอดฝีมือระดับที่สองคนหนึ่งก็ลงมือทันที และหักข้อมือของชายคนนั้นในทันที

ชายคนนั้นเจ็บจนใช้มืออีกข้างหนึ่งบีบข้อมือของตัวเองแน่น ทั้งใบหน้าก็บีบเข้าหากัน

เมื่อกัปตันเรือและลูกเรือคนอื่นๆเห็นสิ่งนี้ ก็จ้องมองไปที่เต้าจ่างพวกเขาด้วยความโกรธ“พวกคุณทำอะไร? เสี่ยงหลิวอุตส่าห์เจตนาดีเอาผลไม้ให้พวกเราทาน พวกคุณไม่ขอบคุณ.....”

อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะพูดจบ คนที่พูดก็ถูกยอดฝีมือระดับที่สองอีกคนบิดคอหัก และตายทันที

ในเวลานี้ ทุกคนก็ตกตะลึง ในขณะเดียวกันก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าส่งเสียงใดๆอีกต่อไป

ยอดฝีมือระดับที่สองก็แสยะยิ้มแล้วพูดว่า: “ฟังฉันให้ดี ตอนนี้พวกเราไม่มีความสัมพันธ์การว่าจ้างงาน แต่การกระทำของพวกแกทั้งหมดต้องขึ้นอยู่กับลูกพี่ของพวกเรา ไม่อย่างนั้นจุดจบก็คือตาย”

เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ฆ่าคนได้ง่ายดาย ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ยอดฝีมือระดับที่สองที่หักข้อมือคนนั้นก็พูดว่า: “รีบลุกขึ้นมานำทางเร็วเข้า!”

ชายคนนั้นต้องกุมข้อขอตัวเองไว้ ยืนขึ้นมาด้วยความยากลำบาก และเดินนำทางอยู่ข้างหน้า

เต้าจ่างและยอดฝีมือระดับที่สองหนึ่งคนที่ตามไป เหลืออีกหนึ่งคนพูดกับคนอื่นว่า: “พวกแกก็ตามไปด้วย!”

เมื่อกัปตันเรือได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “ตรงนี้ยังมีหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บ ต้องมีคนอยู่ดูแลพวกเขานะ?”

ตอนนั้นที่เรือชนฝั่ง ตอนที่พลิกคว่ำมีหลายคนโดนทับจนบาดเจ็บ

ยอดฝีมือระดับที่สองเหลือบมองไปที่ผู้บาดเจ็บหลายคนที่นั่งอยู่บนพื้น บางคนได้รับเจ็บที่เท้า บางคนเป็นที่แขน ก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรมากนัก

แต่ว่ายอดฝีมือระดับที่สองกลับแสดงรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา ต่อจากนั้นเดินไปที่ด้านหลังของกลุ่มคน ชักกริชสั้นออกมาเล่นหนึ่งอย่างกะทันหัน ยกมือขึ้นแล้วฟัน

“อ๊าก!”

“อ๊าก!”

ผู้บาดเจ็บสองคนร้องโอดโอย เสียชีวิตทั้งหมด ยังเหลืออยู่หนึ่งคนยืนขึ้นมาทันทีและพูดด้วยตัวสั่นเทาว่า: “ฉันตามไปได้ ฉันสามารถไปได้ อย่าฆ่าฉัน!”

เขาเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บที่แขน ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ขาสามารถเดินตามไปได้

และเมื่อคนอื่นๆเผชิญหน้ากับสิ่งนี้ต่างก็ตกตะลึง

ลูกเรือเหล่านี้ต่างก็มาจากหลันเต่าทั้งหมด

ชีวิตของลูกเรืออยู่บนหลันเต่านั้นดีที่สุด ค่าตอบแทนก็ดีที่สุด อาชีพของพวกเขาก็ถูกผู้คนนับถือที่สุด แม้แต่ผู้มีอำนาจทรงพลังของบนเกาะก็ไม่กล้าเป็นปฏิปักษ์กับพวกเขา แล้วจะเคยโดนปฏิบัติแบบนี้ได้อย่างไร?

คนพวกนี้ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา แค่ไม่มีความสุข ก็ฆ่าคนได้ตามอำเภอใจ

สายตาของกัปตันเรือเก่ามองไปที่ยอดฝีมือระดับที่สองสองคนนั้นด้วยความแค้นเคือง ในเวลาเดียวกันน้ำตาก็ไหลอยู่ในเบ้าตา เพราะลูกเรือส่วนใหญ่ก็เป็นลูกศิษย์และหลานชายของเขา

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะโกรธมากแค่ไหนกลับไม่กล้าพูดอะไร

เพราะออกทะเลในครั้งนี้ ลูกสาวของเขาก็ตามมาด้วย คาดไม่ถึงว่าจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ดังนั้นเขาไม่สามารถหุนหันพลันแล่นได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเขาตายแล้ว คนเหล่านี้คงจะเสียการควบคุมอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะผู้ชายเหล่านี้ที่ทำงานในทะเล หิวโหยเป็นเวลานานก็จะเป็นเหมือนหมาป่าที่หิวโหย และ‘กิน’ลูกสาวของเขาได้

ไม่มีใครต่อต้านอีกต่อไป และกลุ่มคนก็เดินเข้าไปในป่า

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ไป๋ยี่เฟยเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

......

ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยต้องการหาอาหารให้ลู่เหมียวเหมียวพวกเขา ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนนี้ลู่เหมียวเหมียวล้มลงทำให้ผลไม้หล่นร่วงอยู่บนพื้น และเขาไม่ได้จัดการ

แม้ว่าคราบเลือดบนพื้นจะโดนชะล้างออกไป แต่ว่าเกาะแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โต ด้วยมันสมองของเต้าจ่าง คาดว่าก็ต้องค้นพบในไม่ช้า

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงกลับมาที่นี่อย่างเงียบๆ โดยแอบสังเกตดูพวกเขา

อย่างที่เขาได้คาดการณ์ไว้ เต้าจ่างให้คนไปตรวจสอบดูสถานการณ์ของบนเกาะ มีคนกลับมารายงาน ถ้าอย่างนั้นเต้าจ่างก็ต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเอง แบบนี้ รอเต้าจ่างพวกเขาเข้าไปในป่า ไป๋ยี่เฟยสามารถแอบเข้าไปในห้องโดยสารได้ ต่อจากนั้นถือโอกาสเอาพวกอาหารและยาออกมาได้

แต่สิ่งที่ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจก็คือ เต้าจ่างให้ทุกคนตามเข้าไปด้วย ถ้าอย่างนั้นไป๋ยี่เฟยก็ไม่ต้องแอบย่องแล้ว สามารถตรงเข้าไปเอาได้

ไป๋ยี่เฟยพูดกับลู่เหมียวเหมียวและลู่หยางว่า: “พวกเธอซ่อนตัวให้ดี รอฉันอยู่ที่นี่”

หลังจากที่พูดจบเขาก็กระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่ และเดินไปที่เรือที่พังอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่เขาเพิ่งเดินไปในห้องโดยสาร คนทั้งคนก็ตกตะลึง

ในห้องโดยสารมีกลิ่นคาวเลือดแรงมาก ทำให้คนขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

เขาหันหน้ามองไป ก็พบว่าคนตายอยู่ที่พื้นสามคน

เขาไม่มีเวลาไปดูนานเกินไป เดินตรงเข้าไปข้างใน