บทที่ 835 เด็กเป็นของคุณ

ไป๋ยี่เฟยก็มึนงงคาที่แล้ว

นี่ทำอะไรกันล่ะ?

กำลังอยู่ตอนที่ไป๋ยี่เฟยไม่เข้าใจ จื่ออียิ้มอยู่พูดว่า “เด็กเอ่ย พรุ่งนี้ถ้าคุณสู้ชนะเต้าจ่างได้แล้ว รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม?”

“เรื่อง…..เรื่องอะไรหรือ?” ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักไปหนึ่งที “อาจารย์ มีเรื่องอะไรว่ามาเลย”

จื่ออีหัวเราะ ฮึๆพูดว่า “ตอนที่คุณชนะเต้าจ่างแล้ว ร้องตะโกน บอกว่า ผมเป็นลูกศิษย์ของจื่ออี เป็นยังไงล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟย “.......”

“ก็แค่นี้หรือ?”

“ใช่ล่ะ ก็แค่นี้!”

ไป๋ยี่เฟยพูดไม่ออกว่า “อาจารย์ ท่านไม่รู้สึกว่าร้องตะโกนอย่างนี้ออกมาโง่เขลาปัญญาอ่อนมากเลยหรือ?”

“โง่เขลาปัญญาอ่อนที่ไหนล่ะ ทั้งๆที่หล่อ!”

อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยปวดหัวเล็กน้อย จากนั้นจินตนาการภาพแบบนั้นหนึ่งที ตนเองล้วนอดไม่ไหวที่จะหัวเราะแล้ว เพราะว่าโง่เขลาปัญญาอ่อนจริงๆ!

ในเวลานี้ มือถือของฉินหัวดังขึ้นแล้ว

หลังจากฉินหัวรับสายอึ้งชะงักไปหนึ่งที จากนั้นส่งให้ไป๋ยี่เฟย “หาคุณล่ะ”

หลังจากไป๋ยี่เฟยรับมือถือมา จึงพบเห็นว่าเป็นวิดีโอคอลของหลี่เสว่

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหลี่เสว่ มีอารมณ์ตื่นเต้นเล็กน้อย เปิดวิดีโอคอล

จื่ออีเห็นสภาพ ปล่อยไป๋ยี่เฟยออก ให้เขาเข้าห้องคนเดียว

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองในวิดีโอคอลปรากฏคนที่เขาคิดถึงนานมาก แต่ว่า ทำไมหลี่เสว่ดูแล้วสีหน้าทรุดโทรมล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยยังไม่ได้พูด หลี่เสว่ก็เอ่ยปากพูดก่อนแล้ว “เธอเสียใจมากเลยใช่หรือไม่?”

แม้ว่าสีหน้าหลี่เสว่ทรุดโทรม แต่ก็ยังอวบอิ่มมีน้ำมีนวลเล็กน้อยกว่าแต่ก่อน

“เธอเสียใจมากเลยใช่หรือไม่?” หลี่เสว่ถามอีก

ไป๋ยี่เฟยมีความงุนงงเล็กน้อย “ภรรยาจ๋า คุณพูดถึงใครหรือ?”

หลี่เสว่จ้องมองไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดแล้ว แต่สายตาที่จ้องมองเขาเผยความโศกเศร้าเล็กน้อย อีกทั้งดูเหมือนยังเผยความหมายอย่างอื่นบ้าง

หลี่เสว่ที่เป็นแบบนี้ทำให้ไป๋ยี่เฟยมีความตื่นกลัวเล็กน้อย “ภรรยาจ๋า คุณเป็นยังไงแล้วหรือ?”

จากนั้นหลี่เสว่พูดเบาๆว่า “คุณรู้ว่าเสี่ยวอิงแท้งลูกหรือไม่?”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักคาที่ “เธอไม่ใช่.......”

ตายแล้วหรือ?

ไป๋ยี่เฟยไม่กล้าพูด เพราะว่าเขาไม่แน่ใจ ก็ไม่อยากมีผลลัพธ์เช่นนี้ด้วย

วิดีโอคอลฝั่งโน้นหลี่เสว่พูดเบาๆว่า “เด็กเป็นของคุณนะ”

ไป๋ยี่เฟยมึนงงแล้ว

หลี่เสว่ยิ้มแล้วยิ้มอีกพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “ไม่เป็นไรล่ะ ฉันสามารถเข้าใจได้”

หลี่เสว่ยิ้มอย่างสวยงาม แต่ว่ากลับโศกเศร้ามาก

ไป๋ยี่เฟยล้วนมึนงงแล้วทั้งตัว ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ?

หลี่เสว่พูดว่าเธอเข้าใจ เข้าใจอะไรล่ะ?

เข้าใจว่าเขาอยู่ที่หลันเต่าตัวคนเดียวอดไม่ไหวที่จะไปหาคนอื่นหรือ?

ไม่ ไม่ใช่เป็นอย่างนี้!

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวไม่หยุด มีความไม่รู้จะทำอย่างไรดีเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายยังไงเช่นกัน “ไม่ ไม่ใช่นะ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ภรรยาจ๋า คุณเข้าใจผิดแล้วใช่หรือไม่?”

หลี่เสว่ยิ้มอยู่เหมือนเดิม แต่ว่านัยน์ตาของเธอน้ำตาได้ไหลออกมา “ฉันไม่อยากเห็นแก่ตัวขนาดนั้น”

“ไม่ใช่เป็นเช่นนี้ ภรรยาจ๋า คุณเข้าใจผิดแล้วอย่างแน่นอน” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างร้อนใจมาก “ผมไม่มี.......”

อยู่ดีๆ เขานึกถึงเรื่องก่อนหน้านั้นที่หลิวเสี่ยวอิงไม่เอ่ยอะไรก็ออกไปเลย ยังมีก่อนหน้านั้นบรรยากาศที่ประหลาดแบบนั้นของพวกเขา ทำให้อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยพูดต่อไม่ได้เลย

ตกลงว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นแล้วจริงๆใช่ไหม?

หลี่เสว่ดูเหมือนยังอยากจะพูดอะไร อยู่ดีๆประตูของห้องนอนถูกคนเปิดออกแล้ว

ต่อจากนี้ไป๋ยี่เฟยมองเห็นอู๋กุ้ยเซียงพุ่งเข้าไปในห้องนอนแย่งมือถือไป ร้องตะโกนพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “ไป๋ยี่เฟย ไอ้เหี้ยคนนี้!”