บทที่ 844 พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

“เข้าใจ” ฉินหัวพยักหน้า แต่จริงๆ แล้วเขาไม่เข้าใจ เพียงเพื่อปลอบใจไป๋ยี่เฟยเท่านั้น

การแสดงออกของไป๋ยี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และมึนงงเล็กน้อย “ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น และยังมีหลายสิ่งหลายอย่างต้องรอให้ผมไปเผชิญ และไปจัดการ”

“ผม..........ผมไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้ากับเสว่เอ๋ออย่างไร และก็ไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้ากับหลิวเสี่ยวอิงอย่างไร และยังมีลูกชายของหนิววั่งอีกด้วย เขา........”

ไป๋ยี่เฟยพูดออกมาเป็นชุดๆ เหมือนจะพูดไม่ค่อยรู้ความเล็กน้อย

ฉินหัวมองไปที่ไป๋ยี่เฟยที่เป็นเช่นนี้ ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และพูดเบาๆ ว่า “คุณควรไปพักผ่อนแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยยังคงตื่นเต้นมาก ราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไรมากกว่านี้ ฉินหัวก็ต้องกดไหล่ของเขาและพูดว่า “คุณเหนื่อยมากแล้ว ถึงเวลาต้องพักผ่อนแล้ว ใจเย็นๆ หน่อย”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยก็เงียบไปในที่สุด

หลังจากนั้นเส้นผมของเขาก็ฟื้นคืนกลับมา ดวงตาของเขาก็กลับมาเป็นปกติ และก็มีเลือดหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเขาอย่างช้าๆ

และในเวลานี้ในโรงตัดไม้ เงียบจนสามารถได้ยินเสียงที่เข็มตกลงมาได้

สำหรับผู้คนธรรมดาที่มาเพื่อดูการแสดง เมื่อเผชิญกับการต่อสู้แบบนี้ พวกเขาก็ต้องรู้สึกตื่นเต้น เลือดร้อน และหากพูดตามเหตุผลแล้วพวกเขาก็จะระเบิดเสียงอุทานออกมาอย่างเสียงดังเหมือนเมื่อก่อน

แต่ฉากแบบนี้มันน่าตื่นตาเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉากสุดท้ายนั้น ไป๋ยี่เฟยชนกระแทกหัวของเต้าจ่างด้วยหัวของเขา และพวกเขาก็ตกตะลึงอยู่กับที่โดยตรง

ดังนั้น พวกเขาทั้งหมดจึงหยุดนิ่งอยู่กับที่ โดยไม่มีเสียงอุทานเลย

และผู้คนที่อยู่บนแพลตฟอร์มชมวิวก็ยิ่งไม่กล้าที่จะพูดออกเสียงเลย เพราะเต้าจ่างพ่ายแพ้ไปแล้ว

หลังจากที่ฟื้นคืนสติ จ้าวเห้อและคนอื่นๆ ก็อยากจะแอบวิ่งหนีไป

ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมา

“ฮ่าๆๆๆ .........”

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันกลับไปมอง

ไป๋ยี่เฟยที่กำลังมือเท้าสะเอว และเหยียบอยู่หน้าอกของเต้าจ่างด้วยเท้าข้างหนึ่ง แล้วหัวเราะอย่างเสียงดังและพูดว่า “ผมเป็นลูกศิษย์ของจื่ออี!”

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนต่างก็งงงวยไปทั้งหมด

แต่ฉินหัวกลับปกปิดใบหน้าอย่างอดไม่ได้ เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเพราะไป๋ยี่เฟยตื่นเต้นเกินไป และยังคงรู้สึกกังวลเล็กน้อยอยู่ในใจ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ฉากที่อยู่ตรงหน้านี้ เหมือนที่ไป๋ยี่เฟยพูดในตอนนั้นไม่มีผิด มันดูงี่เง่าเกินไป

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินหัวเห็นว่าไป๋ยี่เฟยนั้นไม่ปกติแล้ว จึงถามขึ้นมาว่า “จะจัดการกับเขาอย่างไร? ”

ไป๋ยี่เฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับว่า “เรื่องของเขาเกี่ยวข้องกับคลังเก็บทอง ดังนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัฐไปจัดการเถอะ”

ฉินหัวยิ้มเล็กน้อย แล้วก็ตบไหล่ของไป๋ยี่เฟยอีกครั้ง และกล่าวว่า “คุณเปลี่ยนไปแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวแล้วพูดว่า “มันจะเปลี่ยนไปได้อย่างไร?”

หลังจากคำพูดนี้จบลง ไป๋ยี่เฟยก็นั่งลงบนพื้น กำแขนข้างที่หักไปแล้วของเขา และกัดฟันด้วยความเจ็บปวด

ไป๋หู่ สวีลั่ง และคนอื่นๆ รีบรุมล้อมเข้ามา และจางหัวปินก็ตะโกนว่า “หลิวเสี่ยวหยิงอยู่ที่ไหน รีบให้เธอมา”

สวีลั่งยกเท้าขึ้นโดยจิตสำนึกเพื่อจะไปตามหาหลิวเสี่ยวอิง แต่จู่ๆ ก็หยุดลงหลังจากก้าวไปหนึ่งก้าว

จางหัวปินยังไม่ตอบสนองเมื่อเห็นเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นเขาหยุดลงก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยและกว่าวว่า “รีบไปสิว่ะ!”

แต่วินาทีต่อมา เขาก็ตอบสนองกลับมาในทันที แล้วก็หยุดชะงัก

และไป๋ยี่เฟยที่นั่งอยู่บนพื้น ร่างกายก็แข็งทื่อ ราวกับว่าความเจ็บปวดในตอนเมื่อกี้นี้เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

..........

ถือโอกาสนี้ จ้าวเห้อและเจ้านายใหญ่หลายคนจากเขตอื่นๆ ทั้งหมดได้ลงจากแพลตฟอร์มชมวิว และถอยห่างออกจากโรงตัดไม้อย่างเงียบๆ

ชายอ้วนเตี้ยในเขตหนึ่งคนนั้นถามว่า “พี่จ้าว ในตอนนี้เต้าจ่างได้พ่ายแพ้ไปแล้ว เราจะทำอย่างไรต่อไปในอนาคต?”

เมื่อจ้าวเห้อได้ยินคำพูดนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยและกล่าวว่า “ไม่จำเป็น เพราะในวันนี้ผมก็จะส่งพวกเขาทั้งหมดไปลงนรกแล้ว!”

จากนั้นพวกเขาก็มาถึงทางตะวันออกเฉียงเหนือของโรงตัดไม้ มีอาคารคล้ายหอสังเกตการณ์อยู่ที่นี่ หลังจากมาถึงใต้อาคารแล้ว เขาก็ตะโกนบอกคนข้างบนว่า “ผมคือผู้เฒ่าของตระกูลจ้าว ระเบิดมันเดี๋ยวนี้!”

ก่อนหน้านั้นเขาก็ได้เตรียมระเบิดไว้มากมาย เพื่อฝังไว้รอบๆ โรงตัดไม้ ในตอนนั้นเขาคิดว่าไม่ว่าใครจะชนะในท้ายที่สุด พวกไป๋ยี่เฟยก็ย่อมไม่สามารถจากไปในทันทีได้อย่างแน่นอน

จากนั้นเขาก็สามารถมาที่นี่ได้โดยเร็วที่สุด และสั่งให้คนของเขาจะจุดชนวนระเบิดโดยตรง

แต่ชายร่างอ้วนเตี้ยรู้สึกลังเลเล็กน้อยและพูดว่า “เต้าจ่างยังอยู่ที่นั้น นี่มัน.........”

“ยังจะไปสนใจอะไรให้มากมายนัก? เต้าจ่างได้สิ้นชีพไปแล้ว สนใจตัวเองกันก่อนจะดีกว่า” จ้าวเห้อพูดอย่างโกรธเคือง “พวกไป๋ยี่เฟยไม่ได้กำจัดสักวันหนึ่ง เราก็ต้องกังวลไปวันๆ สักวันเขาก็ต้องเอื้อมมือมาในพื้นที่ของเรา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายร่างอ้วนเตี้ยก็หยุดโต้กลับ

แต่จ้าวเห้อตะโกนอยู่ด้านล่างเป็นเวลานาน และไม่มีใครมาตอบเขาเลย เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังว่า “พวกมึงแม่งเป็นคนหูหนวกทั้งหมดใช่ไหม?”