บทที่ 887 คำตอบหนึ่งข้อ

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับหลิวเสี่ยวอิง จะไม่กลัวว่าพวกเขาจะอึดอัดหรือ?

หลี่เฉียงตงกล่าวด้วยสีหน้าจางๆ ว่า “คราวนี้สถานการณ์ร้ายแรงมาก ดังนั้นจึงต้องมีบุคลากรทางการแพทย์อย่างเพียงพอ”

หลังจากพูดแล้ว หลิวเสี่ยวอิงก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ นอกจากฉันแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์อีกหลายสิบคน”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินข่าวนี้ หัวใจของเขาก็ผ่อนคลายและเคร่งขรึม เพราะมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์จำนวนมากขนาดนี้ สามารถจินตนาการได้ว่าเรื่องนี้มันจะร้ายแรงมากเพียงใด

..........

ในตอนกลางคืน เมื่อไป๋ยี่เฟยกำลังจะเข้านอนในห้องโดยสารเรือ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

“เคาะ..........”

ไป๋ยี่เฟยสงสัยเล็กน้อย ใครจะมาได้ดึกขนาดนี้แล้ว?

เขาเดินไปเปิดประตู และพบว่าเป็นหลิวเสี่ยวอิงที่ยืนอยู่หน้าประตู ในเวลานั้นไป๋ยี่เฟยรู้สึกสับสนเล็กน้อย “คุณ.......คุณจะเข้ามาไหม?”

เดิมทีหลิวเสี่ยวอิงกะว่าจะคุยกับเขาอยู่ที่หน้าประตู แต่ไป๋ยี่เฟยถามเช่นนี้ ก็เลยยิ้มทันทีและพยักหน้าและพูดว่า “โอเค”

ไป๋ยี่เฟยผงะ แล้วหันไปด้านข้างเพื่อให้หลิวเสี่ยวอิงเข้ามา หลังจากที่เขาปิดประตูเขาก็รินน้ำให้หลิวเสี่ยวหยิงแก้วหนึ่ง

เมื่อไป๋ยี่เฟยยื่นน้ำให้เขาก็ถามว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่าที่มาหาผม?”

หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อเห็นการการแสดงออกอย่างเป็นทางการของเขา และพูดอย่างเฉยเมยว่า “จริงๆ แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าฉันจะไปที่หลันเต่าอีกครั้ง หลังจากที่พึ่งกลับมาได้ไม่นาน”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

หลิวเสี่ยวอิงพูดอีกครั้งว่า “ในคราวนี้ ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันถึงจะได้กลับมาอีก? ”

“คงไม่นานมากหรอก” ไป๋ยี่เฟยพูด

หลิวเสี่ยวอิงไม่ได้พูดต่อในหัวข้อนี้ แต่จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า “ไป๋ยี่เฟย ในหัวใจของคุณสามารถใส่ได้เพียงคนเดียวจริงๆ เหรอ?”

ทันทีที่พูดคำนี้ รูม่านตาของไป๋ยี่เฟยสั่นเล็กน้อย สมองของเขาก็ว่างเปล่า และเขาก็ก้าวถอยหลังทันทีโดยจิตสำนึก และหันหลังให้กับหลิวเสี่ยวอิง

และเขาก็เงียบตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวเสี่ยวอิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันเข้าใจแล้ว”

คำตอบไม่เคยเป็นอย่างที่เธอคิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หลิวเสี่ยวอิงยืนขึ้นและพูดอย่างเฉยเมยว่า “พักผ่อนเถอะ ฉันจะกลับไปก่อนแล้ว”

แต่เมื่อเธอพึ่งเดินไปถึงที่ประตู ไป๋ยี่เฟยก็เรียกเธอไว้ “เสี่ยวอิง”

แม้ว่าไป๋ยี่เฟยจะหันหลังให้หลิวเสี่ยวอิง แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเศร้าในใจของเธอ ดังนั้นเขาจึงเรียกออกมาโดยจิตสำนึกสักครั้ง

หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงได้ยิน ร่างกายของเธอก็สั่น และก็หันหลังให้กับไป๋ยี่เฟยเช่นกัน เธอพยายามสงบสติอารมณ์และถามว่า “มีอะไรอีกไหม?”

ไป๋ยี่เฟยหันศีรษะมองไปที่เงาหลังของหลิวเสี่ยวอิง และก็พบว่าไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่พูดว่า “ขอโทษ”

ไหล่ของหลิวเสี่ยวอิงสั่นอย่างรุนแรงมากขึ้น “ไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

ไป๋ยี่เฟยรีบพูดว่า “มันไม่ใช่แบบนี้”

“ผมเคยคิดว่าทุกอย่างมีเหตุผลทั้งหมด แต่ตอนนี้ผมพบว่าผมคิดผิดไป”

“อย่างน้อยในเรื่องของความรักมันก็ไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจน”

“ตอนที่ผมพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาล เสว่เอ๋อบอกผมว่า เธอไม่ได้โทษผม แต่ผมรู้ดีอยู่ในใจว่า เธอจะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน”

“ยังไงซะผู้หญิงก็ไม่ได้ใจกว้างกับในเรื่องนี้หรอก”

“ผมสัญญาว่าจะดีกับเธอไปตลอดชีวิต ปกป้องเธอ และทำให้เธอมีความสุข แต่ตอนนี้เธอมีลูกให้ผมแล้ว ผมกลับไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอได้ ซึ่งทำให้ผมรู้สึกผิดอยู่ในใจอย่างมาก”

หลิวเสี่ยวอิงหันกลับมาช้าๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำไปแล้ว เธอมองไปที่ไป๋ยี่เฟย ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “มิฉะนั้นคุณคิดว่าทำไมฉันถึงต้องชอบคุณ? ”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวและพูดว่า “มันไม่คุ้มค่า”

หลิวเสี่ยวอิงยิ้มอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดนี้ แต่ไม่ได้ตอบเขาเลย

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกครั้งว่า “ผมไม่คู่ควรกับมันจริงๆ และก้ไม่สมควรได้รับมันเช่นกัน”

หลิวเสี่ยวอิงมองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างจริงจัง และในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และก็หันหลังกลับ เปิดประตู แล้วพูดอย่างแผ่วเบาว่า “รีบพักผ่อนเถอะ ราตรีสวัสดิ์”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบราตรีสวัสดิ์ของหลิวเสี่ยวอิง เพราะเขาไม่สามารถพูดออกมาได้

จนกระทั่งหลิวเสี่ยวอิงจากไปเป็นเวลานาน ไป๋ยี่เฟยก็ยังคงสับสนอยู่

เขาเป็นผู้ชายที่ควบคุมตนเองได้ เขารู้ดีว่าตัวเองควรทำอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่เคยคิดริเริ่มที่จะทำร้ายหลี่เสว่

แต่ในครั้งนั้นของหลิวเสี่ยวอิงเป็นความผิดพลาดโดยบังเอิญที่เขาทำไว้ ไม่เพียงแต่ทำร้ายหลี่เสว่เท่านั้น แต่ยังทำร้ายหลิวเสี่ยวอิงด้วย