บทที่ 89

บทที่ 89

หลังจากที่พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ขึ้นฝั่ง แล้วยื่นมือไปหาหลงหลิงหลิง“ เราไปกันเถอะ”

หลงหลิงหลิงยื่นมืออย่างงงว่างเปล่าไป และถูกไป๋ยี่เฟยลากขึ้นฝั่ง

“ชาตินี้ทั้งชาติฉันก็ไม่อยากที่จะแช่น้ำอีกแล้ว!”ไป๋ยี่เฟยมองไปที่กางเกงของเขาที่เปียกชุ่ม เขารู้สึกอึดอัดมาก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใส่เสื้อผ้า

ณ ตอนนั้นเย่ฮวนยืนขึ้น “ไป๋ยี่เฟย นายรู้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่?ตอนนี้นายกำลังปฏิเสธฉัน เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง?”

ไป๋ยี่เฟยหันกลับมา ปกป้องดึงหลงหลิงหลิงไว้ข้างหลังเขา และพูดอย่างเย็นชา: “เรากำลังพูดเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องผู้หญิง”

“มีปัญหากับเย่ซื่อกรุ๊ป นายรู้ไหม ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?” เย่ฮวนกล่าวด้วยใบหน้าสงบ

ไป๋ยี่เฟยตะคอกเบา ๆ “ เกิดอะไรขึ้นก็ตามมันคงไม่ไร้ประโยชน์ไปกว่า การที่ไม่ปกป้องคนของตัวเองไม่ได้!”

หลังจะพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็พาตัวหลงหลิงหลิงออกจากคลับ

คนของตัวเอง?

สิ่งที่ไป๋ยี่เฟยพูดเกี่ยวกับคนของเขานั้นเป็นเรื่องจริง คนที่ทำงานในโหวจวี๋กรุ๊ปก็ทำงานเพื่อเขาทั้งนั้น และแน่นอนว่าพวกเขาก็เป็นคนของเขาเอง พูดแบบนี้ผิดตรงไหน

แต่ที่หลงหลิงหลิงได้ยิน ดูเหมือนจะเข้าใจเป็นความหมายอื่น

แต่หลงหลิงหลิงก็รู้ตัวดีว่า ตัวเองคิดมากไปเอง

เพียงแค่มองไปที่ด้านหลังของไป๋ยี่เฟย ร่องรอยของอารมณ์ต่าง ๆ ก็ผ่านเข้ามาในหัวใจ

หลังจากนั่งในรถ ไป๋ยี่เฟยรู้สึกอึดอัดมาก กางเกงของเขายังเปียก และแม้แต่กางเกงชั้นนอกก็ยังเปียกไปด้วย

“กลับไปที่บ้านพัก”ไป๋ยี่เฟยทนความรู้สึกเหนียวๆบนร่างกายไม่ไหว เขาจึงอยากกลับไปอาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าค่อยกลับมา

“ท่านประธานค่ะ…..”

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่หลงหลิงหลิง เมื่อเขาออกมาอย่างรีบร้อน หลงหลิงหลิงยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างขาวนั้นทำให้เขาตื่นตา กระแอมเล็กน้อย แล้วหลบสายตา และตอบว่า: “เปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวฉันกลับเข้าไป เธอไปเปลี่ยนเสื้อก่อน หรือจะเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถก็ได้”

หลงหลิงหลิงพยักหน้า หน้าแดงก่ำ “ท่านประธานคะ วันนี้......ฉันขอโทษด้วยค่ะ.....”

โครงการหลายหมื่นล้าน หายไปเพราะเธอ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเย่ซื่อกรุ๊ปด้วย

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจความหมายของหลงหลิงหลิง “ไม่เป็นไร ไม่เกี่ยวกับคุณ ต่อให้เป็นคนอื่น ฉันก็ได้เลือกทำแบบนี้เหมือนกัน”

หลงหลิงหลิงรู้สึกสะเทือนใจ เมื่อเธอได้ยินคำพูดนี้และความรู้สึกพิเศษนั้นก็ยิ่งมากขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดที่ลานหน้าบ้านพัก และไป๋ยี่เฟยพูดกับหลงหลิงหลิงว่า “ตอนกลางวันแบบนี้ก็ไม่ค่อยสะดวก ถ้าอย่างงั้นคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถ แล้วค่อยออกมาหลังทีหลังละกัน”

หลงหลิงหลิงพยักหน้า

กลับมาถึงที่บ้านพัก ในบ้านไม่มีใครอยู่ คิดว่าหลี่เสว่ไปลาออกแล้วยังไม่กลับมา

ไป๋ยี่เฟยรีบอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมา

หลังจากออกมาข้างนอก ก็เห็นหลงหลิงหลิงอยู่ที่สวนหน้า ซึ่งตอนนี้ต่างไปจากหลงหลิงหลิงที่สวมใส่บิกินี่เมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง และตอนนี้เธอกลับมาเป็นผู้ช่วยหลงคนเดิมที่ไม่แสดงออก

“ กลับไปที่ บริษัทกันเถอะ” คราวนี้ไป๋ยี่เฟยไม่ปล่อยให้ไป๋หู่ตามไป แต่กลับขับรถไปที่บริษัทด้วยตัวเอง

ถึงที่จอดรถใต้ดินของโหวจวี๋ ไป๋ยี่เฟยและหลงหลิงหลิงออกมาทีละคน และไป่ยี่เฟยเดินเข้าไปในลิฟต์ก่อน

หลงหลิงหลิงเดินไปที่ถังขยะข้างๆ และโยนบิกินี่ที่เปลี่ยนแล้วทิ้งลงถังขยะด้วยความรังเกียจ

ในขณะนั้น มีชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้ารถเบนซ์ ก็คือเฝิงสือตงคู่ของหลงหลิงหลิง ก่อนหน้าเคยมาที่โหวจวี๋ครั้งหนึ่ง