บทที่ 933 ออกจากลูกสาวฉัน

“พูดตามตรงกับท่านเถอะ” ผู้จัดการหวังหัวเราะ แฮ่ๆ หนึ่งที “โชคดีที่ท่านมาเวลานี้ ถ้าหากเปลี่ยนเป็นหลายเดือนก่อน ถ้าท่านมาถึงที่นี้ก็กลับไปไม่ได้แล้วล่ะ”

“อ่า?” อู๋หยุนแปลกใจอย่างมาก

ผู้จัดการหวังก็เลยเล่าเรื่องที่หลันเต่าก่อตั้งมาและเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือนนี้ ให้พวกเขาฟังคร่าวๆ

หลังจากอู๋หยุนฟังจบอึ้งชะงักไปนานมาก ผู้จัดการหวังยังตั้งใจใช้ลูกไม้ที่โอเวอร์โดยเฉพาะเล็กน้อยคุยอวดเรื่องเหล่านั้นที่ไป๋ยี่เฟยทำ จนทำให้ไป๋ยี่เฟยเหมือนดั่งเทพ

อู๋หยุนรู้สึกว่าตนเองเหมือนดั่งกำลังฟังเทพนิยายอยู่ กลับเป็นหลิวเสี่ยวอิงที่ชอบฟังคำพูดคุยโวโอ้อวดเหล่านี้ แม้รู้ว่าเป็นเท็จ แต่มีคนคุยโวโอ้อวดไป๋ยี่เฟยขนาดนี้ เธอยังคงดีใจมากนะ

“ผู้จัดการหวัง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องจริงหรือ?” อู๋หยุนถามอย่างอึ้งชะงัก

ผู้จัดการหวังพยักหน้าทันที “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว”

“บุคคลยิ่งใหญ่ขนาดนี้ช่างทำให้คนอยากจะเจอสักหน่อยจริงๆล่ะ”

“พี่สาว ลูกพี่ไป๋ที่ไหนจะเป็นคนอย่างพวกเราเหล่านี้ อยากจะเจอก็สามารถเจอได้ล่ะ ท่านว่าใช่หรือไม่ผู้อำนวยการหลิว?” ผู้จัดการหวังยิ้มจ้องมองไปยังหลิวเสี่ยวอิง

หลิวเสี่ยวอิงมีความภูมิใจเล็กน้อย พยักหน้าต่อๆกันพูดว่า “นี่แน่นอนอยู่แล้ว”

พานปู้ถิงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่จริงๆ “คุณน้า ท่านอย่าจริงจังเกินไป คนธรรมดาเหล่านี้ก็ชอบเล่าเรื่องบางอย่างจนโอเวอร์มาก แท้ที่จริงอยู่ในความจริงไม่ได้เก่งขนาดนั้น”

“คุณผู้ชาย เป็นครั้งแรกที่ท่านมาหลันเต่าย่อมไม่รู้อยู่แล้ว สิ่งที่ผมพูดล้วนเป็นเรื่องจริงนะ” ผู้จัดการหวังพูด

พานปู้ถิงไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่เหมือนเดิม “ตอนที่ผมเรียนมหาลัยเคยเรียนจิตวิทยามาก่อน เข้าใจมากกับจิตใจของคนธรรมดาโดยเฉพาะสถานที่ที่ล้าหลังแบบนี้ ล้วนมีความเคยชินที่ทำให้เรื่องกลายเป็นเทพเจ้าไป แท้ที่จริงล้วนเพราะว่าการสั่งสอนล้าหลัง เศรษฐกิจล้าหลัง ทำให้รู้จักไม่ทั่วถึงจึงเป็นเช่นนี้”

คำพูดของเขาพูดอย่างไม่เกรงใจมาก ทันใดนั้นผู้จัดการหวังก็ไม่พอใจแล้ว

แต่เขานึกอีกว่าหลิวเสี่ยวอิงอยู่ที่นี่ ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็เป็นแขกของหลิวเสี่ยวอิง เขาก็ไม่เหมาะที่จะพูดอะไรมากเช่นกัน สุดท้ายก็เลยหาข้ออ้างลาออกไปเสียเลย

ต่อคำพูดของพานปู้ถิง หลิวเสี่ยวอิงย่อมไม่เห็นด้วยและไม่พอใจอยู่แล้วเช่นกัน เห็นผู้จัดการหวังไปแล้ว เธอก็เลยหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่งพูดว่า “ตาเห็นเป็นจริง ตัวเองไม่เคยเห็นมาก่อนก็อย่าพูดส่งเดช”

“เสี่ยวอิง คุณอายุยังน้อย มีอะไรมากมายที่คุณล้วนไม่รู้” พานปู้ถิงยิ้มแล้วยิ้มอีก “ใจคนเหี้ยมโหดมีมากมายอยู่ในสังคม ก็เหมือนดั่งผู้จัดการคนนั้นเมื่อกี้ เห็นได้ชัดว่าทำให้คนเหนือคนไปแล้ว อยู่บนโลกนี้จะมีคนอย่างนี้ได้ยังไงล่ะ?”

“คนเดียวโจมตีคนกลุ่มหนึ่งอะไรล่ะ? ยังสามารถชกคนจนลอยออกไปได้ล่ะ? นี่จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ? ก็ไม่ใช่ถ่ายหนังอยู่”

พานปู้ถิงพูดคำพูดเหล่านี้ ล้วนเหมือนดั่งรุ่นอาวุโสคนหนึ่งถ่ายทอดประสบการณ์ให้กับชนรุ่นหลังคนหนึ่ง

และอู๋หยุนได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็คืนสติกลับมาเช่นกัน เห็นด้วยกับคำพูดของพานปู้ถิงอย่างมาก “เสี่ยวอิง ปู้ถิงพูดถูกแล้วคำพูดที่คนธรรมดาเหล่านี้พูดยังคงอย่าเชื่อมากเกินไป”

หลิวเสี่ยวอิงล้วนถูกพวกเขาทำให้โมโหจนจะหัวเราะแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอประสบพบเจอด้วยตัวเธอเอง ทำไมจะไม่ไปเชื่อล่ะ?

แต่เสียดายไม่ว่าเธอพูดอะไร สิ่งเหล่านี้อู๋หยุนกับพานปู้ถิงล้วนไม่สามารถเข้าใจล่ะ เธอมีความโมโหเล็กน้อย ก็เลยพูดตรงๆว่า “พวกคุณกินเถอะ ฉันกินอิ่มแล้ว”

......

หลังจากพวกเขาออกจากโรงแรม อู๋หยุนยังจู้ๆจี้ๆพูดกับหลิวเสี่ยวอิงอยู่ว่า “เสี่ยวอิง พวกเราอยู่นี้เพียงแค่สองวัน ตอนนี้แกก็เป็นผู้อำนวยการของที่นี่แล้ว ฉันก็ไม่บีบบังคับแกให้ตามฉันกลับไปด้วย”

“แกให้วิธีการติดต่อกันกับปู้ถิงสักหน่อย ยามปกติติดต่อกันๆมากหน่อย บ่มเพาะความผูกพัน ก็เข้าใจๆเขามากหน่อย ถึงเวลานั้นนะ แกก็จะ.....”

“แม่!”

ในเวลานี้พวกเขาเดินถึงข้างรถบรรทุกแล้ว และหลิวเสี่ยวอิงก็อดไม่ไหวอีกที่จะร้องตะโกนเสียงหนึ่งพูดว่า “ฉันล้วนบอกกับท่านมาก่อนแล้ว ฉันมีแฟนแล้ว!”

ได้ยินคำพูดนี้อู๋หยุนกับพานปู้ถิงล้วนอึ้งชะงักไปหนึ่งที

ในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยลงมาจากรถบรรทุกพอดี มองเห็นพวกเขาก็เลยถามว่า “ของกินเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

ยังไม่ทันรอพวกเขามีปฏิกิริยา หลิวเสี่ยวอิงก็เลยจับมือของไป๋ยี่เฟยไว้โดยตรงพูดว่า “เขาก็คือแฟนของฉัน ไป๋ยี่เฟย”

อู๋หยุนอึ้งชะงักจ้องมองไปยังหลิวเสี่ยวอิงกับไป๋ยี่เฟย

ส่วนพานปู้ถิงตื่นตะลึงเต็มใบหน้า

อยู่ในพื้นที่ของพวกเขาทั้งสี่คนนี้ คล้ายดั่งถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว แม้แต่อากาศล้วนเกาะผนึกตามมาด้วยแล้ว

สุดท้ายยังคงเป็นไป๋ยี่เฟยคืนสติกลับมา หัวเราะขมๆเสียงหนึ่ง ทักทายกับอู๋หยุนว่า “คุณน้าสวัสดีครับ”

ตามเสียงจบลงของไป๋ยี่เฟย ทันใดนั้นอู๋หยุนระเบิดเลย

“คนขับรถหรือ? แค่คนขับรถคนหนึ่งหรือ?”

“หลิวเสี่ยวอิง แกน้ำเข้าสมองแล้วใช่หรือไม่? แกดูตัวแกเองสิ ทั้งหน้าตาดีทั้งมีฐานะ ชอบคนคนขับรถคนหนึ่งได้ยังไงล่ะ?”

“แกดูเขาอีกสิ คนขับรถคนหนึ่งเทียบกับปู้ถิงได้ยังไง จุดไหนเทียบเท่าเขาได้ล่ะ?”