บทที่ 937 ตาแก่ที่ย่างปลา

หยุนอิงเห็นแบบนี้ถอนหายใจเล็กน้อยหนึ่งทีพูดว่า “แท้ที่จริง เรื่องนี้คือฉันคิดง่ายเกินไป เดิมทีฉันคิดว่าท่านประมุขส่งพวกเรามาเพียงแค่อยากจะตรึงพวกคุณเอาไว้ ตอนนี้ดูแล้วไม่ใช่เลย”

ได้ยินคำพูดนี้ อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยนึกอะไรได้ก็เลยถามว่า “จีไซอยู่หลันเต่าหรือ?”

หยุนอิงหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะเยาะเบาๆเสียงหนึ่ง “ทำไมหรือ? อยากจะหลอกถามฉันหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยยักไหล่นิดๆ แสดงให้เห็นว่าเสียดาย หลอกถามหยุนอิงไม่ได้

เขาแค่อยากจะรู้ว่ากลงจีไซตไปจัดการซินชิวหรือว่าไปจัดการจื่ออี ถ้าหากว่าจีไซอยู่หลันเต่าล่ะก็ ก็คือจะไปจัดการจื่ออี

แต่เสียดายมาก หยุนอิงฉลาดเฉียบแหลมมากกว่าที่เขาจินตนาการ

หยุนอิงจ้องมองไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ไม่ว่าเขามาหรือไม่ แต่ว่าออกคำสั่งแล้ว ฉันย่อมต้องปฏิบัติตามอยู่ดี”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณไม่ใช่จะชิงราชบัลลังก์หรือ? ยังแคร์คำพูดของเขาหรือ?”

หยุนอิงได้เพียงแค่ยิ้มแล้วยิ้มอีก ไม่ได้พูด

ไป๋ยี่เฟยเห็นแบบนี้อยู่ดีๆกลับเข้าใจขึ้นมา “ผมรู้แล้ว คุณไม่ได้อยากจะโค่นล้มจีไซเลย สิ่งที่คุณอยากได้เพียงแค่อำนาจการสืบทอดเท่านั้น”

ได้ยินคำนี้ สีหน้าของหยุนอิงเปลี่ยนแปลงไปในทันใดนั้น เห็นสายตาของไป๋ยี่เฟยกวาดผ่านความอาฆาตหนึ่งที

“คุณรู้ได้ยังไงหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดโกหกอย่างวางมาดขรึม “ย่อมเป็นจีเอร์บอกกับผมอยู่แล้ว”

“ถึงยังไงสถานะของคุณก็ไม่ได้ปกปิดเช่นกัน ทุกคนล้วนรู้ว่าจีไซมีลูกสามคน จีซือ จีอิงและจีเอร์”

สีหน้าของหยุนอิงขึงลับลง น้ำเสียงก็เย็นชาขึ้น “คุณยังรู้อะไรอีกบ้างล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มแล้วยิ้มอีกพูดว่า “รู้ว่าคุณก็คือลูกชายคนที่สองของจีไซ จีอิง แต่ว่า ผมยังอยากรู้อยากเห็นมาก ตกลงว่าคุณเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ?”

ได้ยินคำพูดนี้หยุนอิงอดไม่ได้ที่จะ ฮึ เย็นชาเสียงหนึ่ง จากนั้นหมุนตัวหันหลังให้ไป๋ยี่เฟย เหมือนไม่อยากสนใจเขา

ไป๋ยี่เฟยเห็นสภาพนี้มีความสงสัยงงงวยเล็กน้อย คำถามนี้ตอบยากขนาดนี้เลยหรือ? อีกทั้งดูลักษณะท่าทีเธอดูเหมือนแคร์จุดนี้มาก

แต่ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ สำคัญก็คือหยุนอิงหันหลังใส่เขาอีกแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีอย่างหนึ่ง

ครั้งที่แล้วเขาพลาดไปแล้ว คราวนี้เขาไม่อยากพลาดไปอีก

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยขยับแล้ว

เขาก้าวเข้าไปก้าวหนึ่ง จะไปจู่โจมคอของหยุนอิง

แต่เสียดายมาก เขาเพิ่งเตะเข้าไปก็ถูกแรงแรงหนึ่งสะท้อนกลับมา

“ไอ้ควย!”

แขนของเขาถูกสะเทือนจนชาอีก

อีกทั้งคาดไม่ถึงไม่ใช่ประตูชีวิตของเธอ

ส่วนหยุนอิงค่อยๆหันหน้ามา จ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที ทันใดนั้นไป๋ยี่เฟยอึดอัดหัวเราะสองเสียง “ผมก็แค่เห็นว่าบนคอคุณมีหนอนตัวหนึ่ง จะช่วยคุณหยิบออก”

“คุณรู้สึกว่าฉันจะเชื่อหรือ?” หยุนอิงปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งออกมาหนึ่งที

ยิ้มของเธอยังไม่จบ ชกหนึ่งหมัดจู่โจมหน้าอกของไป๋ยี่เฟย

“ปั้ง!”

ไป๋ยี่เฟยตีลังกาลอยออกไปโดยตรง

......

หยุนอิงไม่ได้ไปดูไป๋ยี่เฟย แต่พิงกิ่งไม้อันหนึ่งนั่งลงไป

ไป๋ยี่เฟยค่อยๆคลานขึ้นมา กำลังจะพูดหยุนอิงก็เอ่ยปากเลย

“อยู่แผ่นดินใหญ่ภาคใต้ของพวกเรา ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งฐานะจะสูง และผู้แข็งแกร่งทั่วไปล้วนเป็นเพศชาย ดังนั้นฐานะของผู้หญิงแทบจะไม่มี”

“แต่ว่าอยู่ในระหว่างพี่น้องทั้งสามของพวกเรา พรสวรรค์ของฉันสูงที่สุด”

“ฉันไม่อยากถูกคนดูถูก ดังนั้นตั้งแต่เด็กฉันก็ปลอมตัวเป็นเด็กผู้ชาย”

“คนเหล่านั้นที่อยู่หนานเหมินแทบจะไม่มีคนรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิง”

“ก็แค่ตอนที่พบเจอกับคุณ ฉันจึงจะตามสบายขนาดนี้ แสดงให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงๆ”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทันใดนั้นก็เงียบไปเลย

ในตอนนี้หยุนอิงทำให้เขารู้สึกเหมือนดั่งเด็กผู้หญิงที่ไม่มีที่พึ่งใดๆคนหนึ่ง ดูแล้วเธอหมดหนทางขนาดนั้น

แต่ว่าความรู้สึกนี้ก็เพียงแค่พริบตาเดียว เพราะว่าภาพพจน์ที่ติดอยู่ในความทรงจำที่หยุนอิงเหลือไว้ให้กับไป๋ยี่เฟยจากต้นจนจบเป็นคนที่มีพลังความสามารถแข็งแกร่งคนหนึ่ง