บทที่ 939 ยอดฝีมือประลองฝีมือ

ไป๋ยี่เฟยยังไม่ทันที่จะพูดอะไร จื่ออีพูดอีกว่า “แต่ว่า ถ้าหากพวกเขาร่วมมือฆ่าฉันจริงๆล่ะก็ คนที่จะตายก่อนจะเป็นคุณ”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้ก็เลยพูดว่า “อาจารย์ ผมดีเลวก็ยังช่วยได้นิดหน่อย ตอนนี้ผมมีพลังความสามารถระดับหนึ่งชั้นกลางแล้ว”

จื่ออีกลับยิ้มแล้วยิ้มอีก เพียงแค่ตอนที่กำลังอยากจะพูดอะไร อยู่ดีๆหยุดชะงักไป

ไป๋ยี่เฟยถามทันทีว่า “เป็นยังไงหรือ?”

จากนั้นไป๋ยี่เฟยมองเห็นจื่ออีขมวดคิ้วขึ้นมา สีหน้าดูเหมือนมีความหนักอึ้งเล็กน้อย ทันใดนั้นในใจไป๋ยี่เฟยมีลางสังหรที่ไม่ดี

ต่อจากนี้จื่ออีก็เลยพูดว่า “มาแล้ว”

วินาทีถัดมา เสียงที่คุ้นเคยเล็กน้อยเสียงหนึ่งดังขึ้นอยู่ข้างหูของจื่ออีกับไป๋ยี่เฟย

“เวลาเร็วจริงๆ ยี่สิบปีแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยมองไปทั่วทุกหัวระแหงมองแล้วมองอีก ไม่ได้พบเห็นว่ามีใครเลย ในใจตื่นตะลึงอย่างมาก

ในเวลานี้ คิ้วที่ขมวดไว้ของจื่ออีค่อยๆยืดออกพูดว่า “ถึงขนาดเป็นคุณ ดูแล้วศิษย์ทรยศทั้งสองนั้นไปหาศิษย์พี่ที่โน่นแล้ว”

“ศิษย์ทรยศหรือ?” ในใจไป๋ยี่เฟยตื่นตะลึงทันที “อาจารย์ เป็นเหลียงหมิงเยว่กับจีไซหรือ?”

จื่ออีพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

ไป๋ยี่เฟยยิ่งเพิ่มความตื่นตะลึงแล้ว

ตกลงว่าซินชิวรับลูกศิษย์ไว้เท่าไหร่ล่ะ?

ฉีฉี เต้าจ่าง เมิ่งฉิง เหลียงหมิงเยว่ จีไซถึงขนาดล้วนเป็นลูกศิษย์ของซินชิว

และในเวลานี้ เสียงนั้นส่งเข้ามาอีกครั้ง “มือข้างเดียว ขาข้างเดียว ยี่สิบปีมานี้ ผมไม่มีเวลาไหนไม่คิดถึงคุณ”

“อาจารย์ เขาเป็นใครหรือ?” ไป๋ยี่เฟยถามอย่างตื่นตะลึง

จื่ออีพูดอย่างเย็นชาว่า “ยี่สิบปีก่อน เมิ่งหลินหัวหน้าหนานเหมินที่บุกรุกแผ่นดินหวาเซี่ย”

ในใจไป๋ยี่เฟยตื่นตกใจอย่างมาก

เรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนหนานเหมินถูกบุกรุก เขาล้วนรู้มาจากหลี่เฉียงตงที่นั่น ก็อยู่ในเวลานั้นจึงรู้ว่า เป็นจื่ออีลงมือทำให้หัวหน้าของพวกเขาพ่ายแพ้ สุดท้ายจึงได้รับชัยชนะ

จื่ออีเห็นแบบนี้ อมยิ้มหนึ่งทีพูดว่า “ยี่สิบปีก่อนฉันทำร้ายมือข้างหนึ่งกับขาข้างหนึ่งของเขา ในตอนนี้ทำได้เหมือนเดิม”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้ตื่นตะลึงอีกทันที

เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาพบเจอกับตาแก่ที่ย่างปลาคนนั้น

ตอนนั้นเขาสังเกตเห็นแล้ว ตาแก่คนนั้นมือข้างหนึ่งเห็นได้ชัดว่าผิดปกติและตอนที่เขาเดินก็กะเผลกๆด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้นเขาเข้าใจขึ้นมาแล้ว มิน่าล่ะเสียงที่ได้ยินคุ้นหูเล็กน้อย

ต่อจากนี้เสียงคนนั้นส่งเข้ามาอีกครั้ง “จื่ออี ออกมาเถอะ”

“อย่าทำร้ายคลังเก็บทองดีๆที่หนึ่งเลย”

ในใจไป๋ยี่เฟยตกกะใจว่า: พลังความสามารถของเดนเทพยุทธ์ แข็งแกร่งขนาดนี้หรือ? สามารถทำร้ายคลังเก็บทองหรือ?

จื่ออีไม่ได้ตอบกลับ แต่เดินไปยังข้างหน้าโดยตรง ไป๋ยี่เฟยเห็นสภาพก็เดินตามออกไปด้วย

ในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยจึงเข้าใจ เหลียงหมิงเยว่ไม่ได้คิดที่จะฆ่าคนหนึ่งในนั้นของพวกเขาเลย แต่จะฆ่าซินชิวกับจื่ออีในเวลาเดียวกัน

เพียงแค่ไป๋ยี่เฟยมีจุดหนึ่งไม่เข้าใจ ถ้าหากว่าเหลียงหมิงเยว่ใช้พลังทั้งสามคนนี้ ไปจัดการซินชิวหรือจื่ออีทีละคนล่ะก็ งั้นไม่มีทางพลาดอย่างเด็ดขาด

แต่ว่าทำไมเขาจะแยกคนออกไปล่ะ? ถ้าหากพลาดแล้วจะทำยังไงดีล่ะ?

ในเวลานี้อยู่ดีๆจื่ออีพูดว่า “เหลียงหมิงเยว่รอไม่ไหวแล้ว”

“หมายความว่าอะไรหรือ?” ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักไปหนึ่งที

จื่ออีอธิบายว่า “เขามีโรคหัวใจ อีกทั้งเขารู้ว่าเวลาของตนเองไม่มากแล้ว ดังนั้นเขารอไม่ไหวแล้ว อยากจะใช้วินาทีสุดท้ายนี้ไปพนันสักหน่อย”

“สภาวะอย่างพวกคุณแบบนี้ป่วยเป็นด้วยหรือ?” ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจอย่างมาก

จื่ออีเหลือบมองเขาหนึ่งทีพูดว่า “เป็นคนล้วนมีเกิดแก่เจ็บตาย”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักไปหนึ่งที ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรกลับหุบปากเลย

ถึงยังไงจื่ออีกับซินชิวล้วนอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว แต่ดูแล้วลักษณะท่าทีก็เหมือนแค่อายุสามสิบสี่สิบปี ดูแล้วก็ทำให้คนรู้สึกมหัศจรรย์มาก มหัศจรรย์จนเหนือความรู้ทั่วไปแล้ว

ทั้งสองคนเดินออกจากคลังเก็บทอง ถึงชายหาดริมทะเล

ในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยตื่นตะลึงอย่างมาก เพราะว่าชายหาดห่างไกลจากคลังเก็บทองยังมีช่วงระยะไกลมากช่วงหนึ่ง แต่เขาถึงขนาดสามารถส่งเสียงเข้าไปในคลังเก็บทอง!