บทที่ 944 พ่ายแพ้

ความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บครั้งที่สอง ทำให้เขาตื่นขึ้นมาทันที

หลังจากที่ล่ายเคอสงบสติอารมณ์แล้วเขาก็กัดฟันและโยนลู่เหมียวเหมียวเข้าไปในรถบรรทุกอีกครั้ง

ล่ายเคอเองก็นั่งลงที่เบาะคนขับ

และไม่นาน ความเจ็บปวดก็ผ่านไป และความปรารถนาก็ท่วมท้นเขาอีกครั้ง

จากประสบการณ์ครั้งก่อน ในครั้งนี้เขาก็หยิบมีดออกมาโดยตรง แล้วกรีดที่ต้นขาของเขาอีกครั้ง

“อ๊ะ!”

.......

ไป๋ยี่เฟยรีบกลับไปที่เมืองกวงหมิง และพบกับจางหัวปินในสำนักงานเทศบาล เขาถามว่า “สถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

จางหัวปินกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “มีคนได้รับบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก และคู่ต่อสู้ยังไม่ได้ใช้ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งในการต่อสู้เลย”

สำหรับข้อนี้ไป๋ยี่เฟยรู้เรื่องอยู่ ดังนั้นสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดในตอนนี้ก็คือปัญหาของพวกเขา “พวกคุณยังโอเคไหม?”

“ล่ายเคอเขา........ได้รับบาดเจ็บสาหัส” จางหัวปินกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยแปลกใจเล็กน้อยในเรื่องนี้ เพราะจากการที่เขารู้จักกับล่ายเคอมา ล่ายเคอไม่ใช่คนประเภทที่ไม่กลัวตายเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าการที่เขายอมเข้าร่วมภายใต้บัญชาของตัวเองนั้นคือถูกบังคับอีกด้วย

จางหัวปินพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “อย่างไรก็ตาม อาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้เกิดจากผู้คนของสำนักหนานเหมิน แต่เกิดจากตัวเขาเอง”

ไป๋ยี่เฟยยิ่งรู้สึกงงเข้าไปใหญ่

........

ไป๋ยี่เฟยเห็นล่ายเคอที่นอนอยู่ในห้องผู้ป่วย ล่ายเคอยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยมองดูเขาที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลเกือบทั้งตัว และไม่มีสีเลือดบนใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย

หลิวเสี่ยวอิงก็ยืนอยู่ข้างไป๋ยี่เฟย เธอพูดว่า “เฉินห้าวบอกฉันว่า ตอนที่พบตัวเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือดไปทั้งตัว ซึ่งทั้งหมดแทงด้วยตัวเขาเองทั้งนั้น เพียงเพื่อจะให้ตัวเองมีสติ ถ้าหากช้ากว่านี้อีกหน่อย........”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้า และถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องว่า “คุณป้าจากไปแล้วเหรอ?”

“ไปแล้ว” หลิวเสี่ยวอิงกล่าว

“โอเค” ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลังออกจากห้องผู้ป่วย

หลิวเสี่ยวอิงตามไปอย่างรวดเร็ว และไป๋ยี่เฟยก็พูดกับเธอว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โปรดช่วยชีวิตของเขาให้ฟื้นขึ้มาด้วย”

“ไม่ต้องกังวล เขาเพียงแค่เสียเลือดมากเกินไป และไม่ได้อันตรายถึงชีวิต” หลิวเสี่ยวอิงกล่าว

ในทางเดินของโรงพยาบาล นอกจากจางหัวปินที่ยืนอยู่แล้ว ยังมีเฉินห้าวและเฉินอ้าวเจียวที่ตามมาด้วย

“รบกวนศิษย์พี่ขอให้พี่น้องของขวางซาปกป้องสถานที่แห่งนี้ให้ดี” ไป๋ยี่เฟยพูดกับเฉินอ้าวเจียวว่า

เฉินอ้าวเจียวกลับกล่าวว่า “แล้วการต่อสู้ของในวันพรุ่งนี้ล่ะจะทำยังไง? พี่น้องของขวางซาเป็นกองกำลังหลักเลยนะ”

ไป๋ยี่เฟยกลับส่ายหัวและกล่าวว่า “ในวันพรุ่งนี้ผมจะไปเผชิญหน้าด้วยตัวเอง”

หลังจากพูดแล้วเขาก็พูดอย่างเคร่งขรึมอีกว่า “จากนี้ไป ล่ายเคอก็เป็นพี่น้องของเราเอง”

หลังได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉินอ้าวเจียวก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ผมเข้าใจแล้ว”

“เฉินห้าว”

“ผมอยู่ครับ”

“แจ้งพี่น้องของเราทันที และในคืนนี้พักผ่อนให้เพียงพอ! พรุ่งนี้เราจะไปฆ่าให้มันสะใจไปเลย!”

“ครับ”

.........

หลังจากสั่งเรียบร้อยแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็เดินออกจากโรงพยาบาลไป

หลิวเสี่ยวอิงตามไปด้วย แต่ถูกไป๋ยี่เฟยห้ามไว้

หลิวเสี่ยวอิงดูเหมือนจะมีเรื่องที่จะคุยกับไป๋ยี่เฟย แต่เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อถูกห้ามไว้แบบนี้

แต่เธอก็รู้ว่าไป๋ยี่เฟยยุ่งมากในตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไร และมองดูไป๋ยี่เฟยจากไป

ไป๋ยี่เฟยกลับไปถึงที่ห้องของตัวเอง และหยิบUSB แฟลชไดรฟ์ออกมา

เขาเปิดดูข้อมูลในUSB แฟลชไดรฟ์ และพบว่าเป็นวิดีโอบางรายการ เขาจึงเปิดวิดีโอขึ้นมาและดู

ในภาพ เมิ่งหลินปรากฏตัวกลางวิดีโอ อยู่ในพื้นที่รกร้าง

“อีกไม่นาน ผมก็จะไปแต่ความปรารถนาของผมเป็นเวลานานหลายปีมาแล้ว”