บทที่ 946 พานปู้ถิงที่ตกใจ

ดังนั้นหลิวเสี่ยวอิงคบกับไป๋ยี่เฟย เขารู้สึกไม่เต็มใจ ก็เลยคิดที่จะหาคนสั่งสอนไป๋ยี่เฟยสักหน่อย จากนั้นเขาก็ส่งรูปถ่ายที่ไป๋ยี่เฟยถูกสั่งสอนไปให้หลิวเสี่ยวอิง เพื่อทำให้หลิวเสี่ยวอิงผิดหวังกับไป๋ยี่เฟย

ในเวลานี้พี่สือคลิกที่บาร์ด้วยมือของเขาและพูดว่า “แค่ฟังดูแล้วก็รู้ว่าเป็นผู้ยอดฝีมือคนหนึ่ง สองล้านคงไม่เพียงพอหรอก”

“โอเค เพิ่มเงินให้คุณก็ได้ เพิ่มอีกหนึ่งล้านเลย!” ตราบใดที่สามารถต่อยสั่งสอนไป๋ยี่เฟยได้การใช้เงินแค่นี้มันก็คุ้มค่าอยู่

อย่างไรก็ตามพี่สือกลับเปิดปากพูดขึ้นอีกครั้งว่า “ไม่ได้ ราคาเดียวห้าล้าน ถ้าตกลงก็ทำ ถ้าไม่ตกลงก็ช่างมันไปเลย”

พานปู้ถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตบที่โต๊ะและพูดว่า “โอเค ตกลง!”

........

ตอนเที่ยงของในวันนั้น เรือที่ไป๋ยี่เฟยนั่งกำลังจะมาถึงท่าเรือของเมืองเทียนเป่ย

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูท่าเรือที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

ในไม่ช้าเขาก็จะได้เห็นหลี่เสว่แล้ว และลูกแรกเกิดของเขาด้วย เขาตื่นเต้นและประหม่ามาก

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้เช่นนี้ จู่ๆ ก็กลายเป็นพ่อ ทำให้เขาประหม่าและตื่นเต้น แต่ก็มีความสุขไปด้วยเช่นกัน

เพียงแต่เขากำลังคิดว่าจะพูดและทำอะไร หลังจากที่ได้เห็นหน้าของหลี่เสว่และลูก แม้กระทั่งยังคิดว่าจะไปดูแลลูกอย่างไรอีกด้วย.......

........

นอกจากไป๋ยี่เฟยแล้ว คนที่กลับมาในครั้งนี้ยังรวมถึงผู้พิทักษ์บางส่วนของขวางซาอีกด้วย และก็ยังมีสวี่อีอีและพี่น้องลู่เหมียวเหมียว

ไป๋ยี่เฟยเคยสัญญากับลู่หย่วนว่าจะพาพวกเขากลับเข้ามาที่แผ่นดินใหญ่ ดังนั้นในคราวนี้เขากลับมาก็เลยพาพวกเขากลับมาด้วย

สำหรับจุดประสงค์ของลู่หย่วนคืออะไรนั้น? ไป๋ยี่เฟยไม่อยากจะไปสนใจอีกต่อไปแล้ว

และหลังจากที่ลู่หย่วนเสียชีวิตในตอนนั้น จางหัวปินก็ตรวจพบเรื่องหนึ่ง มีหมายเลขประจำเครื่องในโทรศัพท์มือถือของลู่หย่วน และต่อมาก็ตรวจพบว่าหมายเลขนี้มาจากตระกูลฉุงของเมืองหลวง

และหมายเลขนี้ต่างกันเพียงหนึ่งหลักหลังหมายเลขในโทรศัพท์มือถือที่หยุนอิงมอบให้เขาก่อนหน้านี้ ซึ่งหมายความว่าคนที่ติดต่อหยุนอิงมาจากตระกูลฉุง

หลังจากขึ้นฝั่งท่าเรือแล้วก็มีคนอยากจะช่วยไป๋ยี่เฟยถือของ แต่ไป๋ยี่เฟยปฏิเสธ เพราะสิ่งของเหล่านี้เป็นของขวัญที่เขาเตรียมมาให้หลี่เสว่โดยเฉพาะ และเขาไม่อยากจะให้ผ่านมือของผู้อื่น

........

หลังลงจากเรือ ลู่เหมียวเหมียวก็ยืนอยู่บนท่าเรือ มองดูเมืองแห่งใหม่ที่เต็มไปด้วยรถ เธอตกตะลึงไปอยู่นาน

ลู่หยางก็เฉื่อยอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน และเขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็นทั้งหมดเลย

สวี่อีอีก็ยืนอยู่ที่นั่น อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

ไป๋ยี่เฟยกล่าวกับพวกเขาว่า “ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้มีความสุขเถอะ นี่ถึงเป็นโลกแห่งความจริง”

ในไม่ช้า รถของเฟยเสว่กรุ๊ปก็มาถึงที่ท่าเรือ จางหรงก็ลงจากรถและวิ่งไปที่ไป๋ยี่เฟย เขายิ้มและกำลังจะไปรับสิ่งของที่อยู่ในมือของไป๋ยี่เฟย “ท่านประธาน คุณกลับมาแล้วเหรอ ทุกคนต่างก็คิดถึงคุณมาก”

ไป๋ยี่เฟยถอยไปเล็กน้อย และไม่ยอมให้จางหรงรับสิ่งของที่เขาถืออยู่ เขาตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ผมถือเองได้”

จางหรงหยุดชั่วคราวเมื่อเห็นเช่นนี้ แล้วก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นก็เชิญท่านประธานขึ้นรถ รถได้เตรียมพร้อมแล้ว”

รถเบนท์ลีย์จอดอยู่ที่ไม่ไกล และบอดี้การ์ดในเครื่องแบบสองแถวยืนอยู่ข้างเบนท์ลีย์

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเบาๆ และพูดว่า “ไปกันเถอะ”

พวกพี่น้องลู่เหมียวเหมียวก็เดินตามหลังไป๋ยี่เฟย และเดินไปทางรถเบนท์ลีย์

อย่างไรก็ตามตอนที่กำลังจะเดินไปถึง ไป๋ยี่เฟยก็ขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน ในเวลาเดียวกัน เขาก็หันข้าง และคว้าข้อมือที่ถือมีดคมไว้

เมื่อคนรอบข้างเห็นฉากนี้ พวกเขาก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

ผู้คนของขวางซาอยากจะทำอะไรบางอย่างหลังจากได้เห็นฉากนี้ แต่ไป๋ยี่เฟยเหลือบมอง และส่งสัญญาณให้พวกเขาหยุดเคลื่อนไหวในขณะนี้

จางหรงตกใจมากจนเกือบจะตะโกนออกมา แต่ไป๋ยี่เฟยก็หยุดเขาไว้เช่นกัน

พี่น้องลู่เหมียวเหมียวและสวี่อีอีทั้งสามตกใจจนการแสดงออกของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

ชายข้างๆ ไป๋ยี่เฟย เขาสวมผ้าโพกหัวสีดำ แต่งตัวสไตล์แบบจิ๊กโก๋เล็กน้อย ใบหน้าของเขายาวและผอม และชายคนนี้ก็คือบาร์เทนเดอร์ที่พานปู้ถิงจ้างมา

เป้าหมายของเขาก็คือการเข้าใกล้บุคคลที่อยู่ในรถของเฟยเสว่กรุ๊ป ดังนั้นเขาจึงเล็งไปที่ไป๋ยี่เฟยได้ทันที

และไป๋ยี่เฟยก็แบกกล่องอยู่คนเดียว เขาเลยคิดว่าไป๋ยี่เฟยอยู่ตัวคนเดียว

มีดนั้นไม่ได้แทงโดน พี่สืออึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากนัก เขายังยิ้มให้ไป๋ยี่เฟยและกล่าวว่า “การตอบสนองของเจ้าเด็กคนนี้ค่อนข้างเร็วนัก แต่ว่า.....อ๊ะ.......”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ไป๋ยี่เฟยเพียงออกแรงเล็กน้อย และมีดในมือของเขาก็หล่นลงกับพื้น และเขาก็คร่ำครวญไปด้วย

พี่สือมีฝีมือกังฟูที่ดี แต่นี่เป็นเพียงกับคนธรรมดาเท่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันแม้ว่าเขาจะพบกับผู้ยอดฝีมือระดับที่สี่ก็สามารถถูกฆ่าตายได้ในไม่กี่วินาที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแบบที่ไป๋ยี่เฟยเลย